Jojanneke kwam met het geweldige idee om vandaag samen naar het IDFA te gaan. Ik had geen flauw idee dat het nu alweer was en had er eigenlijk ook niet zo bij stil gestaan dat kijken naar documentaires leuk kan zijn.
Het was leuk, en het was heel fijn om even weg te zijn uit Delft. Festivals zijn altijd leuk.
Wat heb ik gezien?
26000 gezichten Filmpje van een paar minuten waarin filmmakers de illegalen die nu worden uitgezet een gezicht proberen te geven. Dat vind ik op zich best goed, maar die zieligdoenerij die erbij schijnt te horen hoeft van mij niet zo. (En die Franse muziek op de achtergrond hoefde van mij al helemaal niet.)
Russelltribunalen [imdb] Kort verslag van een tribunaal gehouden in Zweden naar aanleiding van de oorlog in Vietnam om de oorlog die de Verenigde Staten daar voeren te veroordelen.
De aanklagers hadden alle linkse intellectuelen verzameld die ze konden vinden. Verder ook een paar Vietnamesen die gewond waren geraakt en er dus zielig uit zagen.
De voorzitter van het tribunaal was Jean Paul Sartre en hij had er —als notoir communist— geen enkele moeite mee om de VS te veroordelen.
Ik weet bijna niks van die oorlog in Vietnam af maar als ik zie Sartre tegen Amerika is ben ik al automatisch voor. Communisten waren en blijven te dom om op te poepen. Elke oorlog tegen communisten is dus automatisch goed.
Shake Hands with the Devil [imdb] Intens en intiem verslag over de terugkeer van Reméo Dallaire naar het Rwanda waar hij tien jaar geleden als bevelhebber van de VN vredesmacht machteloos moest toekijken bij de slachtingen.
In de film en door Dallaire wordt niemand gespaard. Hoe kan het ook anders? Ik wist er al wel wat van af (chronologie) maar nooit genoeg natuurlijk. Ik heb wel wat bijgeleerd en ik ben wel geraakt door de onwil van bijvoorbeeld de VN.
Internationaal gezien heeft iedereen natuurlijk boter op zijn hoofd maar sommigen tonnen meer dan anderen. Het had ontzettend makkelijk voorkomen kunnen worden als er ergens een keer een beslissing anders was genomen dan uit puur eigenbelang. Naast dat eigenbelang waren er geen strategische of economische belangen; en het ging om zwarte mensen in Afrika dus het kon niemand een fuck schelen.
Ten eerste kon dit alleen maar gebeuren door de geïnstitutionaliseerde apartheid die de Belgen in hun koloniale macht hebben ingevoerd. De Belgen stuurden rond '94 wel troepen maar veel te weinig. Dallaire merkt op dat zijn vader zich heeft ingezet om België te bevrijden van de Nazi bezetting. Hij stond er zelf om een de Tutsis te beschermen maar echte hulp kon er bij de Belgen niet vanaf.
Onder Dallaire's bevel worden er tien Belgen vermoord. Dat nemen ze hem nog steeds kwalijk. Tijdens zijn bezoek schuift een daar aanwezige Belg op een ontzettend smerige en laffe manier Dallair die schuld weer in de schoenen. In Rwanda weten ze ondertussen dat ze van Belgen niet anders moeten verwachten.
Ik wil niet zeggen dat alle Belgen een laag soort mensen zijn. Het is een land waar een derde van de mensen stemt op Dewinter, trek zelf je conclusie.
Duidelijk is ook dat de massamoorden gebeurden met hulp en instemming van de Fransen. En dat de segregatie door de katholieke kerk in stand werd gehouden. Waarom nemen Nederlandse katholieken daar nou nooit een keertje openlijk afstand van?
Clinton heeft ook schuld. Hij was veel te slap bezig en waarschijnlijk bezig met andere dingen. Dat hij afgelopen jaar in interviews over zijn boek zei dat hij het niet wist dat mensen met machetes elkaar zo snel zouden kunnen afmaken; dat is een regelrechte leugen. Iedereen wist het toen. Maar niemand is in staat die schuld toe te geven.
Conclusie: Het enige wat telt is realpolitik.
Cell Stories Vier korte verhalen zogenaamd opgenomen met de camerafunctie van een GSM waarin mensen een leuk verhaal vertellen over hun GSM. Leuk, snel en grappig. En met die aparte vormfactor toch een beetje bijzonder.
24 Hours on Craigslist [imdb] Ik had al een tijdje geleden op televisie een documentaire gezien over Craig de oprichter van een soort ViaVia in San Francisco, de Craigslist. Deze documentaire liet Craig een beetje vaag en richtte zich meer op de mensen achter de advertenties en hun verhalen.
Dit geeft een ontzettend leuk beeld in waar mensen mee bezig zijn, waar ze naar op zoek zijn en hoe internet ze helpt om hun doelen te bereiken. Een erg positief verhaal.