Een goed voorbeeld van het niet inwisselbare nieuws waar ik het over heb is bijvoorbeeld het 5-delige verhaal van de New York Times verslaggever die gevangen genomen was door de Taliban. Uniek, hard en diep nieuws wat niemand op die manier kan overnemen.

En zeg nou niet dat je een reportage over freefighting niet net zo goed kunt inwisselen met een stukje over Zumba of over fixed gear fietsen of over koe-knuffelen ofzo.

Het is echt onzin om te beweren dat er in kranten nergens breed en kwalitatief diepe verhalen staan. Ik vind dat je met zo een versimpeling van de werkelijkheid vloekt met de man van de diepgang zoals je jezelf beschrijft.

“Waar het hier om ging en bij Shirky was nu juist het aandeel hard nieuws in de krant en hoeveel plek er nog is voor dat soort journalisten (zie ook het commentaar van Olaf voor de aspirant buitenlandcorrespondent).”

Ik denk dat de waarde van hard nieuws zwaar overgewaardeerd wordt. En eigenlijk voornamelijk door journalisten. Ontwikkelingen en grote lijnen zijn uiteindelijk veel belangrijker dan nieuws en nieuwtjes.

“Die andere content is redelijk inwisselbaar.”
Nee, nieuws is juist inwisselbaar en maar drie seconden uniek. Dat is juist het probleem. Ze blijven zich teveel richten op iets met zeer beperkte waarde.

Zo, verder na je vakantie

Ik ben geen krantenlezer WANT ik lees graag breed en kwalitatief diep nieuws.

Waar het hier om ging en bij Shirky was nu juist het aandeel hard nieuws in de krant en hoeveel plek er nog is voor dat soort journalisten (zie ook het commentaar van Olaf voor de aspirant buitenlandcorrespondent). Die andere content is redelijk inwisselbaar.

Ik schrijf verder ook dat de rol van de krant verandert inderdaad ook door de veranderende behoefte van de lezer. Daar is genoeg over te zeggen maar dat is inderdaad voor een volgend stukje.

Aan de ene kant een mooie vingeroefening, aan de andere kant is je uitgangspunt een vreemde. Jij suggereert dat een krant over de ‘iron core of news’ moet gaan. Maar is dat wel zo? Dat vind jij kennelijk als niet-lezer (althans, dat leid ik af uit het gegeven dat je geen krant thuis krijgt maar moet gaan kopen). Het gaat er toch om wat de lezers of potentieele lezers verwachten en willen? Misschien willen die wel graag freefight berichten in combinatie met nieuws. Of willen ze juiste nieuwe inzichten ipv nieuws? De krant moet meegroeien met de behoefte van zijn publiek. Omdat een krant vroeger over nieuws ging hoeft dat nu niet zo te zijn. Sterker nog: daar is bijv internet veel beter in. Oftewel: je moet na je vakantie echt nog even doorschrijven !

Niet zo lang geleden gaf ik een college aan een reeks studenten journalistiek (http://www.fondspascaldecroos.org/index.php?page=485&detail=2373) Ik begon de les door de twee Vlaamse kwaliteitskranten stuk te knippen en te filteren op authentieke buitenlandberichtgeving. Dat zijn dus berichten die door correspondenten geschreven zijn, niet door persbureau’s, niet door mensen op de redactie. Alleen de sportpagina’s konden het totaal wat opkrikken doordat het Belgische voetbalteam die dag in Belgrado speelde. Saldo: 8 procent. De rest is persbureaudiarree, lifestyle-nonsense, reclame, opinie, nog meer opinie of groot fotowerk.

Vroeger las ik rustig uren de krant. Sinds ik als journalist werk kan ik dat al niet meer. Ik kijk eerst waar het vandaan komt, dan pas lees ik het. Veel succes met het knipwerk! En als het onderwerp je echt aan het hart gaat, koop: ‘Flat Earth News’ van Nick Davies.