Kritiek naar aanleiding van Hallo Witte Mensen

Ik heb me de afgelopen weken geërgerd aan en gegeneerd voor de domme venijnige kritieken die het boek ‘Hallo Witte Mensen’ van Anousha Nzume kreeg. Zoals de uitgever van het boek Ebissé Rouw zegt: Nederland is een intellectual wasteland. We zijn nu eenmaal een klein taalgebied waar iedereen zich heel slim en onschuldig kan voelen door het Engelstalige debat over een onderwerp compleet te missen en zelf wat bij elkaar te verzinnen.

Ik probeerde bij te houden wat voor onzin er gepubliceerd werd in de mediahype rondom het boek maar op een gegeven moment was dat ook geen doen meer. Morad van FunX vond dat Nzume dit boek niet had moeten schrijven, Pieter van der Wielen ventileerde in Nooit Meer Slapen al zijn persoonlijke frustraties eventjes, de Volkskrant liet een radicaal een totaal onleesbaar stuk schrijven (niet gelinkt) en Sylvain Ephimenco liet in Trouw zijn gebruikelijke ding uithangen (direct weerlegd in diezelfde krant door Seada Nourhussen).

Ik heb het boek wel maar ik heb het net zoals Morad ook nog niet gelezen. Ik vind niet dat je een cultureel product geconsumeerd moet hebben om erover te kunnen praten, zeker niet als het zo uitgebreid behandeld is in de media. Ik ga het daarom ook niet hebben over de letterlijke inhoud van ‘Hallo Witte Mensen’ (Waarvan ik wel geloof dat het snor zit. Koop dat boek!) maar over het debat.

Ik ben zelf redelijk bij in dat debat al weet ik zeker niet alles en ben ik ook niet overal mee eens. We hebben allemaal nog veel te leren dus laten we blij zijn dat zo’n handleiding anti-racisme nu bestaat.

Maar niemand lijkt in staat tot een kritische benadering. De ene kant doet het niet omdat een afwijkende mening hebben wordt gezien als overlopen. De andere kant doet het niet omdat ze (zie de voorbeelden boven) zo vastzitten in hun eigen hangups dat ze niet meer na kunnen denken.

Ik denk dat kritiek kan én moet. Hier drie voorzetjes.

  1. Meepraten

Nzume zegt dat ze dacht dat ze op een gegeven moment ook zou kunnen meepraten bijvoorbeeld over racisme. Dat lijkt me erg goed. Je hoeft niet zwart te zijn om te zien dat racisme nog steeds een groot probleem is.

Ik vraag me dan wel af waarom zwart Nederland er niet voor zorgt dat ze politiek vertegenwoordigd worden. In de afgelopen Tweede Kamer verkiezingen stonden er geen Afrikaanse-Nederlanders op een verkiesbare plek (zie Kiza Magendane). Artikel 1, een politieke partij aangevoerd door een prominente zwarte vrouw met een krachtig verhaal, slaagde er niet in om ook maar één zetel te halen.

Turkse-Nederlanders bijvoorbeeld die ook van ver moeten komen zijn erg goed vertegenwoordigd met een handjevol kamerleden en zelfs een eigen politieke partij.

Wat mij betreft zijn dit vier verloren jaren niet alleen voor zwart Nederland maar voor ons allemaal. Waarom is dit niet gelukt en waarom waren Nzume &co. tijdens hun gesprek met Sylvana Simons in Dipsaus zo terughoudend?

2. Intersectionaliteit

Zoals ik het concept intersectionaliteit begrijp gaat het erom dat we allemaal meerdere identiteiten hebben die elkaar voeden, raken en soms met elkaar botsen. Dat betekent dat iemand die zwart en rijk is en iemand die wit en arm is allebei lijden aan onderdrukking. Het is dan ook beter om ze allebei serieus te nemen dan ze met elkaar te willen vergelijken.

Dat vergelijken wordt ook wel ‘Oppression Olympics’ genoemd, een wedstrijdje wie het meest onderdrukt wordt. Het beste doen we niet aan dat soort wedstrijdjes omdat ze veel leed en geen winnaars opleveren.

Nzume zegt dat ze in het boek opzettelijk de tegenstelling wit/zwart heeft benadrukt. Zo’n harde scheidslijn doet geen recht aan de echte levens van mensen en zorgt ervoor dat witte mensen aanslaan. Dat aanslaan is onterecht maar ik vraag me dan wel af: Waarom zouden witte mensen mee willen doen aan een ‘Oppression Olympics’ waar ze toch altijd als verliezer uit de bus komen?

3. Globalisering

Verreweg de meeste weerstand in het racisme-debat komt van boerse Nederlanders (Hallo mensen buiten de Randstad!) die niet zoveel van de wereld hebben gezien. Hadden ze dat gedaan dan waren ze erachter gekomen dat witte mensen wereldwijd verreweg in de minderheid zijn. Discriminatie op basis van huidskleur is in een geglobaliseerde wereld achterlijk, onhoudbaar en onproductief.

Deze mensen zijn verliezers van de globalisering en ze zitten vast in het verleden. De toekomst wordt gemaakt in Afrika, China en de Golfstaten, allemaal plaatsen waar weinig witte mensen wonen.

Op lokaal niveau binnen Nederland zijn witte mensen in de meerderheid en houden er nog te vaak racistische ideeën op na. Maar zelfs daar is er meer wat zwarte en witte Nederlanders economisch met elkaar gemeen hebben dan dat ze van elkaar scheidt.

Is het racisme-debat zoals het nu gevoerd wordt (wij-tegen-zij) geen kadootje voor de financiële elites die ons willen laten geloven dat sociale voorzieningen een beperkte taart zijn waar om gevochten moet worden?

 

Hasan Bahara wilde graag dat mensen het racisme debat naar een hoger plan tillen. Misschien kan hij hier wat mee.

Recensie Desert Golfing in de nrc.next

screen520x924

In de nrc.next van vandaag staat de eerste helft van mijn recensie van de iOS sensatie Desert Golfing. Hier is de rest:

Desert Golfing is een game over golfen in de woestijn. In een twee-dimensionaal pastelkleurig woestijnlandschap moet je een bal de hole in schieten. Je vinger bepaalt de kracht en de hoek van je slag en als je loslaat vliegt de bal weg. Hoe ver je bal komt, hoe vaak hij stuitert en hoe lang hij doorrolt voelen perfect, eigenlijk precies alsof je echt golf speelt in een woestijn. Alleen ben je hier na 18 holes niet klaar. De maker laat niet veel los maar spelers hebben ontdekt dat er duizenden willekeurig gegenereerde woestijnlandschappen—de een moeilijker dan de andere—wachten om gespeeld te worden. Of er een einde aan komt weten we niet. De combinatie van eenvoud en oneindigheid maken dat je Desert Golfing lang kunt blijven spelen. Het is een fijn tussendoortje voor onderweg en tegelijkertijd een meditatie op hoeveel er met heel weinig mogelijk is.

Recensie: Prison Architect

Hij staat ook bij Niels op de site in het blokje paid alpha’s wat erg leuk geworden is. Prison Architect is een curieus spel en ik heb er een tijdje op gezeten om te kijken of ze het nu af gingen maken of niet en uiteindelijk heb ik dit korte stukje ervan gemaakt:

Het lijkt een perverse fantasie: in een game een gevangenis ontwerpen, inclusief cellen, recreatiefaciliteiten en een elektrische stoel, om de constante stroom van gedetineerden het hoofd te bieden. Maar de setting blijkt decoratie bij dit soort simulatiespellen, of het nu een gevangenis, stad, ziekenhuis of pretpark betreft. Waar het werkelijk om gaat is de balans tussen inkomsten en uitgaven, het blij houden van je onderdanen en het managen van incidenten. Waarom zou je dan per se een gevangenis willen besturen? Voor mensen die daar prat op gaan is Prison Architect geslaagd. Veel van hen hebben het spel al gekocht en denken in de online community mee met de ontwikkeling. Dat maakt het spel niet makkelijker, maar zorgt wel dat het des te meer aansluit op de wensen van gevangenisfans.

Recensie door Alper Çuğun

Prison Architect
Van: Introversion Software
Voor: Windows, OS X, Linux
3/5 ballen

Ik ben bang dat het niet een heel leuk spel is omdat degenen die het spel nu al gekocht hebben en inspraak hebben op de ontwikkeling redelijke die-hard prison-sim mensen zijn. De kans dat een spelontwikkelaar dan nog genoeg auteurschap kan toepassen om er een gebalanceerd en interessant spel van te maken, schat ik niet heel hoog.

Proteus Recensie voor de nrc.next

Hier mijn recensie van Proteus voor de nrc.next een paar weken geleden geplaatst (dit is een fractie van wat Bogost heeft gedaan op Gamasutra maar in Nederland is er geen plek, tijd of geld voor games):

Je kon hem al spelen, maar Proteus van Ed Key is nu eindelijk officieel uit. Proteus is de naam van het willekeurig gegenereerde eiland opgebouwd uit impressionistische pixel-graphics waar je heen gaat. Aangekomen op het strand zie je op het eerste gezicht alleen wat bomen maar als je verder loopt kom je gaandeweg dieren en ook andere dingen tegen zoals torens, standbeelden en stenen. Je aanwezigheid beïnvloedt het eiland. Dat zie je niet alleen, je hoort het vooral in de muziek (gecomponeerd door David Kanaga) en de geluiden die allebei reageren op wat je doet.

Proteus bevat geen echte doelen. Er is geen prestatiedruk en je hoeft je niet bezig te houden met wat je nu ook alweer moet doen zoals in andere spellen. Je loopt gewoon over een eiland en dat alleen al is een bijzonder prettige ervaring.

Tijdens dat lopen is er ook genoeg te doen. Keer op keer ondernam ik een tocht die ik halverwege afbrak omdat ik een groepje dieren achterna ging of naar een adembenemend uitzicht wilde kijken. En elke keer als er een dag of een seizoen voorbij is, verandert Proteus en zijn er weer nieuwe dingen te zien en te doen.

De doelloosheid en eindeloze variëteit van Proteus maken dat je niet uitgekeken raakt. Je kunt er keer op keer terug blijven komen. Proteus is dan ook niet zozeer een spel als wel een serene plek waar je altijd heen kunt.

Recensie nrc.next: The Binding of Isaac

Recensie verschenen in de nrc.next ergens in oktober 2011:

In ‘The Binding of Isaac’ wil Isaacs godsdienstwaanzinnige moeder hem opofferen zoals in het gelijknamige bijbelverhaal. Jij moet Isaac helpen ontsnappen in een hellegang onder zijn eigen huis. Een apart thema en off-beat humor zoals we eerder ook zagen in Super Meat Boy van dezelfde maker.

Je loopt met Isaac van kamer naar kamer, tranen schietend op duivelse vliegen, bewegend vlees en andere monsters. Zodra alles dood is kun je door met de buit die je verzamelt. Ga je zelf dood, dan begin je opnieuw. Behendig spelen en de juiste keuzes maken zijn zaak om te winnen van Isaacs demonen. De niveau’s zijn elke keer anders en symboliseren de afdaling in Isaacs nachtmerries.

Het is een spel van extreme contrasten. De tekenstijl is kinderlijk maar druipt van het bloed. De verwijzingen naar de bijbel worden afgewisseld met referenties naar games. Dat ligt wat zwaar op de hand voor een spel dat blijft steken bij hele simpele satire. Toch is ‘The Binding of Isaac’ wél erg leuk. Er valt veel te verkennen, de moeilijkheid neemt subtiel toe en de drempel om nog een keer te spelen ligt lekker laag.

Recensie nrc.next: Where Is My Heart?

Recensie verschenen in de nrc.next ergens in december 2011:

“Where is my Heart?” is een platform-puzzelspel van Deense sensatie Die Gute Fabrik. Je bestuurt om beurten één van drie ontheemde monsters die in het bos de weg naar huis proberen te vinden. De monsters zijn charmant geanimeerd, het bos is getekend in wondermooie pixel-art en de soundtrack bestaat uit frisse 8-bit muziek. Dat is allemaal bijzaak. Waar het om gaat is de buitengewoon originele manier van spelen.

Je ziet van elk level alleen een stel kaders zoals een strip, maar deze zijn totaal uit hun verband gerukt. Je hebt geen flauw idee wat je door elk kader van het level ziet en wat de relatie met de rest is. Loop of spring je een kader uit, dan kom je vaak heel ergens anders terecht dan je verwacht. Visueel gedesoriënteerd ben je in elk level op zoek naar de relatie tussen je waarnemingen en de achterliggende werkelijkheid. Die vind je het makkelijkst door al spelend je hersens te dwingen de juiste verbindingen te leggen.

Onderweg gebruik je de speciale vaardigheden van Bat King en Antler Ancestor (onzichtbare dingen zien, dubbel springen) maar Rainbow Spirit steelt de show. Hij kan de kaders van een level herschikken en kiezen in welke hij landt. Dat zet alles op zijn kop en de eerste keer dat ik het deed viel ik bijna van mijn stoel.

“Where is my Heart?” is een zeldzaam moeilijk spel wat daardoor hier en daar eentonig dreigt te worden. De verzorgde uitvoering trekt je daar gelukkig doorheen en uiteindelijk duurt het niet heel lang voor de monsters weer thuis zijn en jij thuis met een voldaan gevoel naar de aftiteling kijkt.

Recensie nrc.next: Botanicula

Recensie verschenen in de nrc.next van 20 juni 2012:

Het langverwachte “Botanicula” van Amanita Design is uit en het is nog mooier dan de vorige spellen (Samorost, Machinarium etc.) van deze studio. De jaren werk die erin zitten zijn af te zien en te horen aan dit spel dat verbaast door zijn pure schoonheid.

In Botanicula speel je vijf botanische wezens die de boom waar ze leven moeten redden van duistere spinnen die alles dood maken. Dit loopt uiteindelijk —natuurlijk— goed af.

Het flinterdunne verhaal is een excuus om mooie dingen te laten zien. Elk scherm is een botanische aquarel waarin van alles dwarrelt, deint of iets anders schattigs doet als reactie op jou. Amanita meet zich hiermee met de groten uit de animatiewereld en brengt het daar goed vanaf.

Zo prachtig als het is uitgevoerd, zo simpel is het spel. Je verzamelt zaadjes en klikt dieren aan op de boom om weer andere wezens te helpen die je verder brengen. Niet heel ingewikkeld maar makkelijker gezegd dan gedaan. Soms is ook na zoeken de bedoeling niet helemaal duidelijk en er zitten minigames in die in verhouding met de rest van het spel te moeilijk zijn.

Dit maakt dat het spel niet heel diepgaand is maar een paar uur plezier heb je er zeker wel van. Botanicula is zo’n kinderboek dat je als volwassene ook kunt kopen en wie ermee aan de slag gaat maakt dan ook niet zoveel meer uit.

Week 284: New beginnings, Campus Party

Last week was rather eventful. I popped over to Praxis to sign my lease there and I was scheduled to present a workshop at Campus Party on a topic near to my heart about which I have presented often already in one form or another: Civic Hacking.

Sick siphon action inside

On Tuesday I attended the django meetup organized by my good friends from Gidsy. It’s always a pleasure to touch base with the current technological state of the art and best practices in web development, though I am not a web developer pur sang anymore.

Django meetup. Dude gets his balls busted for the tiny font and low contrast.

On Wednesday I dropped by at the Campus Party venue which at the vast Tempelhof area was as impressive as expected and spent the rest of the time preparing my workshop.

Campus Party landing in Berlin. Utter crazy town of makers, gamers and net people.

Finally hit the last bay full of tents at #CPEurope

On Thursday evening I presented the points of view we have on the topic as the last entry on a full Free Software Stage. The idea is that programmers and other makers can use their skills to make things and by doing so create a free world (necessary for free software).

A picture by Gulius Caesar:

On Friday it was back to the Campus Party to see the presentation by the Rails Girls Berlin. On the whole Campus Party was a great event with so much interesting stuff happening (a bit too much at times), but with also a lot of odd kinks in the organization which are neatly summarized over at Silicon Allee.

The Rails Girls Berlin among who @fraulea at #cpeurope

And after that to see a bunch of pro gaming going on at the arena where I saw a bunch of interesting Star Craft II cast by Kaelaris and witnessed my first bit of League of Legends. Witnessing the high level sc2 players up close and seeing their actual APM is rather bizarre.

I have already been watching a bit of sc2 by Husky after which Frank Lantz started writing his Drinking Man’s Guide to Watching Starcraft, which I can recommend to everybody wanting to get into the sport.

Back for the sc2 matches

Siphoning in the afternoon

Het BMW Guggenheim Lab in Berlijn

Geconfronteerd met het feit dat de meeste dertigers die in de stad wonen geen auto meer willen hebben en veel twintigers niet eens meer hun rijbewijs halen, zetten automakers zichzelf opnieuw in de markt. Ze zijn niet meer verkopers van een statussymbool, maar aanbieders van vervoersoplossingen in een toekomstvisie waarin de auto een plek heeft naast de fiets, het openbaar vervoer en alle andere dingen die steden leuk maken. Audi komt in Londen binnenkort met haar Audicity en BMW toert in samenwerking met het Guggenheim langs de wereld met haar lab. Eerst New York, nu Berlijn en straks in Mumbai. (Daimler is MIA.)

Discussing city politics

In een anderhalve maand lang durend programma haalt BMW ongeveer elke spreker uit het TED/nieuwe media/architectuur-circuit naar de locatie. Er worden presentaties gegeven, gesprekken geïnitiëerd en workshops gedaan. Dit alles in een keet op een leeg stuk grond met wat schermen, krijtborden en post-its. De standaard-ingrediënten van co-creatie. Het woord ‘lab’ zelf is een excuus voor grote bedrijven om iets onafs te kunnen presenteren. ‘Het is geen zooitje, het is een lab.’

Aanvankelijk wilde de organisatie het Lab op de Spree-oever in Kreuzberg neer zetten. Dat bleek —zoals zoveel in Berlijn— omstreden. Lokale autonomen waren bang dat het lab de gentrificatie verder zou versnellen en dreigden met geweld. In overleg met de stad week BMW toen uit naar het toeristische Pfefferbergcomplex in Prenzlauerberg, een deel van de stad dat niet verder gentrificeren kan.

BMW die stedenbouwkunde predikt is een beetje als McDonald’s die de Olympische Spelen sponsort. Het kan maar het heeft iets potsierlijks. Berlijn kan een gesprek over zichzelf op dit moment goed gebruiken. Het goedkope paradijs waar ze bekend om stond is grotendeels weg, huurhuizen worden in rap tempo geliberaliseerd, panden verkocht aan speculanten die hun geld niet meer op de beurs kwijt kunnen en de lege plekken die over zijn opgevuld met bouw- en supermarkten. Het stadsbestuur is te druk met zichzelf en talrijke schandalen om een coherente visie over de stad te vormen dus moeten anderen het maar doen.

BMW weet dat helaas niet te leveren. De professionele forumbezoekers op het lab hebben andere belangen dan de Turkse dames op Kotti die protesteren voor sociale huren. De belangen van alle betrokkenen zijn te groot om de gesprekken relevant te maken. Het resultaat ziet er gelikt uit maar de angel is er bij voorbaat al uit. Jammer, want in deze stad waar mensen elkaar aan het verdringen zijn zou wat meer Jane Jacobs geen kwaad kunnen.

Blind Sequence Trust

De serie video’s Blind Sequence Trust van kunstenaar Joan Leandre speelt in DAM nog tot en met 5 mei.

Joan Leandre - Blind Sequence Trust

Leandre is een kunstenaar die al decennia lang bezig is met het gebruiken van computer 3D engines van allerlei vormen om verhalen te vertellen en emoties op te roepen. Het werk zoals dat in DAM te zien is, is lastig te plaatsen, maar zowel de beelden als de muziek zijn bijzonder goed uitgevoerd waardoor dingen die niets met elkaar te maken lijken te hebben, toch weten te boeien.

De geavanceerde 3D engines die nu beschikbaar zijn maken het ogenschijnlijk makkelijk om complete werelden te schetsen en te manipuleren. Werelden die zich alleen niet houden aan de regels van de werkelijkheid maar er zelf eentje creëeren waarin alles kan. Leandre put uit science-fiction en de natuur voor zijn werk en maakt daar uitgebreide bewegende collages van.

Het hergebruiken van deze 3D engines zorgt voor een verwarrend resultaat. De artefacten van 3D engines zijn terug te zien net zoals de billboards waarmee bomen worden gerendered en de particle systems die normaal gesproken zorgen voor explosies, rook en vuur. Buiten de game-logica geplaatst krijgen deze effecten een totaal andere lading.

De artiest zelf geeft in dit Rhizome-interview allerhande verklaringen voor zijn werk maar zoals zo vaak bij dit soort dingen, klinkt het naar wartaal. Beter is het om zelf naar het werk te kijken en je te laten meevoeren.