Grootste landelijke partijen per gemeente genomen waar mogelijk. Sommige gemeenten doen nu niet mee, zie Wikipedia voor het lijstje en van 22 gemeenten moet de uitslag nog komen.

De kaart met de grootste partijen van de vorige verkiezingen (voor het Europees Parlement in 2009):

Het is lastig vergelijken met de Europese verkiezingen omdat dat een heel ander soort verkiezingen is met een nog lagere opkomst (en zichtbaar meer winst voor het CDA). Wilders deed bij die verkiezingen op een stuk meer plaatsen mee en dat is duidelijk zichtbaar. Je ziet dat de PVV nu vervangen is door de VVD, maar als Wilders in al die gemeenten wel meedeed, had het heel heel anders af kunnen lopen.

Beide plaatjes mogen overgenomen worden onder een Creative Commons Naamsvermeldingslicentie voor Alper Cugun en een link naar http://alper.nl.

Stuur dit door op Twitter!

Update om 02:00. Volgende en laatste update morgenochtend.

Update: Bezig met de laatste ronde invoer en het is zelfs nog wachten op enkele laatste uitslagen die niet op teletekst staan. Daarna misschien ook de gegevens van de vorige gemeenteraadsverkiezingen overnemen omdat dat beter vergelijkt dan de Europese verkiezingen.

Update: Nog steeds aan het wachten op de uitslagen van Geldrop-Mierlo en Lelystad.

Update: Laatste verlate uitslagen ook verwerkt.

Update: NRC heeft ook een verkiezingskaart die er leuk uitziet maar hier en daar wat lastig werkt.

De OV-chipkaart is een groot succes in de Amsterdamse metro. Het aantal zwartrijders is afgenomen en navenant ook het aantal geweldsincidenten.

Mooi en nog meer onbegrip voor de mensen die tegen de ov-chipkaart zijn. Hij mag nog wel verbeterd worden, maar de waarde van de chipkaart is nu duidelijk bewezen.

De GVB zegt in de pers dat het niet mogelijk is om de harde kern van zwartrijders aan te pakken. Ik denk meer dat het een kwestie is van niet willen of dat de kosten niet opwegen tegen de baten. Het is de vraag in hoeverre je de kieren dicht van een veiligheidssysteem.

Ik post dit even hier omdat de GVB een van de meest gesloten en niet web-savvy bedrijven van Nederland is, dus voor de lezers zonder enige hoop van wederhoor.

1.

Wat mij een paar keer is gebeurd is dat er een marginaal iemand vlak achter je mee door de poortjes glipt. Ik ben meestal te in gedachten verzonken met muziek op om het snel op te merken, maar de mensen van het GVB die bij die poortjes staan DOEN NIKS. Wat hebben ze dan voor zin? En wat kan ik er dan van zeggen als de mensen van het GVB het goed vinden wat er gebeurt?

2.

Evenzo mensen die poortjes intrappen: doorseinen via beveiligingscamera’s, metro waar ze in zitten subtiel vertraging laten oplopen en ze door politie op het volgende station uit de metro laten trekken, onder curatele stellen en dwingen schade te vergoeden.

Het kan wél als je het maar wilt.

Afgelopen week nog een flyer op de site van Thomas Schlijper. Schlijper is een fotograaf die leuke foto’s maakt van het centrum van Amsterdam. Voor de grootstedelijke ontwikkeling moeten we iets verder kijken.

picture by Wynand van Poortvliet

Zeker nu kunnen we het ons niet permitteren om dan €3.1 miljard weg te gooien. Amsterdam heeft dringend beter openbaar vervoer nodig om de verschillende stadsdelen en vooral het Amsterdam bínnen de ring met het Amsterdam búiten de ring te verbinden.

Tegen zijn is zó makkelijk. De partijen die tegen zijn, zijn de SP en enkele marginale politieke bewegingen. ‘Politici’ met een gebrek aan basale economische kennis (en een dosis gezond verstand). Voor hen hier een klein lesje.

Sunk Cost

De economische term Sunk cost gaat over wat je al hebt uitgegeven aan een project. Aangezien je dat geld niet terug kunt krijgen kun je het uitgegeven bedrag voor toekomstige beslissingen beter negeren.

Dit gaat niet blind op maar het is een handig concept om in het achterhoofd te houden. Zeker in grote projecten kan er op een gegeven moment niet meer gestopt worden door de sunk cost. Daar komen het Sunk Cost dilemma en de uitspraak ‘throwing good money after bad’ vandaan.

Er is dus geen kant en klaar kort antwoord op dit probleem. De afweging of je door moet gaan met het project moet uiteindelijk gemaakt op basis van de waarde van het uiteindelijke resultaat.

Wat zijn dus de totale kosten van stoppen?

1. Afwikkelingskosten: afbetalen van bouwbedrijven, tunnels dichtstoppen, stations omkatten. Geen triviaal bedrag en over het precieze bedrag (‘de besparing’) is nog enige onenigheid. Dit zijn (ten onrechte) de enige kosten waar de discussie over gaat.
2. Opportunity cost: Deze kosten zijn gelijk aan de waarde van het beste alternatief nl. de lijn afbouwen. De kosten van het niet hebben van een goede Noord-Zuidverbinding door de stad in tegenstelling tot wel. De kosten van het hebben van een suboptimaal openbaar vervoerssysteem en stedelijke ontwikkeling in tegenstelling tot wel. De kosten van al die mensen die de komende 50 jaar tijd verliezen en dingen niet kunnen doen omdat deze lijn er dan niet ligt in tegenstelling tot wel.
   Daar komt nog de vertraging bij van het herplannen van de hele stad en het in gang zetten van de alternatieven. Voordat dat allemaal goed en wel op de rails staat zijn we 5-10 jaar verder en dan had je de N/Z-lijn net zo goed af kunnen bouwen.
3. Morele kosten: Zoals ik al zei: je maakt dat af waar je aan begint. Ik denk dat stoppen een grote weerslag heeft op het moreel van de stad. Het zal als een schaduw over elk volgend project hangen zó politici ooit nog aan dit soort grote projecten durven te beginnen.

De discussie moet zich richten op hoe groot je alle kosten schat. Ik schat de Afwikkelingskosten als verwaarloosbaar, de Opportunity cost als gigantisch en de Morele kosten als onverteerbaar. In de discussie gevoerd door de tegenstanders richt men zich op het beetje ongemak wat we nu in de stad hebben en de kosten die er de komende tien jaar nog te verwachten zijn.

Een partij oprichten en wat schreeuwen voor de verkiezingen kunnen heel veel mensen hebben we gezien. Vijftig jaar ver kijken, een visie formuleren en impopulaire beslissingen nemen is veel minder mensen gegeven.

Een uitleg hoe ik deze kaart gemaakt heb volgt binnenkort.

Ik maak me klaar om woensdag nog zo’n kaart uit te draaien voor de gemeenteraadsverkiezingen. Ik ben alleen bang dat het nog een pessimistischer beeld zal opleveren.

Misschien heb je weleens gehoord van Wikileaks. Ze zijn een relatief recente ontwikkeling (gelanceerd in 2007) maar in deze periode van journalistieke kaalslag zijn ze één van de belangrijkste instituten voor de persvrijheid geworden. Ze geven elk jaar op de conferentie van de Chaos Computing club een presentatie. De video van afgelopen jaar (MP4, 740M) van de sessie van Wikileaks op de 26C3 begint vanaf minuut 26 pas echt interessant te worden. Dan gaan ze het “Here be dragons”-deel van hun presentatie in.

Foto onder Creative Commons Naamsvermeldingslicentie door Andy McGee.

In dat deel van de presentatie kondigen ze aan dat ze in overleg zijn met IJslandse politici om van het land een journalistieke informatie-vrijhaven te maken door wetgeving voor verregaande vrijheid van meningsuiting en vrijheid van informatie samen met bescherming voor bronnen en klokkenluiders in te voeren. Dat wetsvoorstel staat nu online op IMMI.is en het wordt vandaag ingediend. Julian Assange —redacteur van Wikileaks— schrijft bij the Guardian over dit voorstel en de aanleiding ertoe en zegt dat het brede steun heeft in het parlement en dus hoogstwaarschijnlijk aangenomen zal worden.

Wikileaks is voorzover ik kan zien nog steeds veel te weinig bekend in Nederland. Dus daarom voor wie geen tijd heeft om de video te bekijken, hier een kleine doorloop.

Wikileaks

De presentatie begint met een overzicht van wat Wikileaks is en wat ze het afgelopen jaar gedaan hebben. Ze hebben deze presentatie ook gegeven in 2008 toen ik erbij was en die leek erg op deze. Wikileaks heeft tot missie om klokkenluiders te helpen gevoelige informatie vrij te geven zonder persoonlijke gevolgen. Dat houdt in dat Wikileaks verkregen documenten anoniem maakt, ze vrijgeeft via hun netwerk van webservers en alle juridische gevolgen die publicatie van deze documenten teweeg brengt draagt.

Het idee is dat er documenten zijn waarvan de openbaarmaking een publiek belang dient. Dus niet de patientgegevens van een ziekenhuis maar wel de procedures van een martelkamp of de bewijzen van giflozingen in Afrika. Dat ze hierbij regelmatig op de tenen van overheden, bedrijven en andere machthebbers staan nemen ze dan maar voor lief.

Voor het werk dat ze doen hebben ze talrijke journalistieke prijzen gekregen. De aanwezigen op de 26C3 dragen de mensen van Wikileaks op handen zoals je kunt zien in de video. Ze krijgen een staande ovatie en een vragensteller noemt het een ‘prayer meeting.’ Dat is niet zo’n gekke term want als er voor hackers en internet-activisten één gospel bestaat, dan is het wel: ‘information wants to be free.’

De macht van informatie en de kosten van onderzoeksjournalistiek

Ze leggen ook uit dat Wikileaks steun (in natura) krijgt van nieuwsorganisaties omdat ze het gezamenlijke doel hebben om onderzoeksjournalistiek makkelijker te maken. Wikileaks accepteert geen geld van overheden en bedrijven om onpartijdig te blijven (wel van privé-personen). De afwegingen die ze daarbij moeten maken, waarom ze het werk doen en wat ervoor nodig is in geld en middelen is te lezen in dit interview “The Economy of Wikileaks” afgenomen na hun presentatie.

Uit dat interview blijkt dat ze naast het aantrekkelijk maken voor klokkenluiders om informatie vrij te geven het ook aantrekkelijk moeten maken voor journalisten om er aandacht aan te besteden. Zodra een stuk informatie voor iedereen beschikbaar is (op Wikileaks) dan is de nieuwswaarde ervan nul. Wikileaks is dan ook aan het experimenteren met manieren van vrijgeven om ervoor te zorgen dat hun documenten een zo groot mogelijk publiek bereiken.

Het gaat in het interview ook om de donaties die Wikileaks nodig heeft om zelf te kunnen draaien (zie ook “Dig Deep for Wikileaks”). Op dit moment ligt de site van Wikileaks plat om geld in te zamelen zodat ze weer een jaar kunnen draaien. Één van de systemen die ze daarvoor succesvol gebruiken is onze donatiesite TipiT. De enkele tonnen die ze nodig hebben om minimaal te kunnen draaien hebben ze nu al binnen maar meer is welkom. Het is goed om te zien hoe breed internationaal het doel van Wikileaks om de journalistiek te ondersteunen gedragen wordt.

Het IJslandse Moderne Media Initiatief

Het “Here be dragons” gedeelte van hun presentatie is wat mij betreft het interessantste. Zoals Assange schrijft in the Guardian was Wikileaks betrokken bij de publicatie van het leenboek van Kaupthing vlak voor deze bank omviel:

Then, on 31 July last year, WikiLeaks released Kaupthing’s confidential large loan book, which exposed €6bn of loans. Kaupthing threatened us and our source with a year in prison under Icelandic banking secrecy law. The leak was to become a major story, but five minutes before the national broadcaster, RÚV, could report it, the news desk was slapped with an injunction by Kaupthing. The first such Icelandic newsdesk injunction in living memory. Lost for words, RÚV filled the time with an image of WikiLeaks, outraging the public, who could all access a copy of the primary source document. (the Guardian)

Door de gigantische financiele crisis die daarop volgde is de bevolking van IJsland geradicaliseerd. We hebben hier op het journaal de beelden gezien van de rellen in IJsland. Daar komt nog de druk van het IMF en van onder andere Groot-Brittannië, Nederland en Denemarken bij om het geld dat spaarders hier verloren hebben terug te betalen. De crisis en het politiek vloeibare klimaat zorgen er volgens Wikileaks voor dat de politiek ontvankelijk is voor oplossingen om te zorgen dat dit niet weer kan gebeuren en om economische ontwikkeling aan te trekken.

Wikileaks trekt dan de parallel met offshore belastingparadijzen waar je met vrijheid van belastingen je geld kunt laten bewaren. Dit zijn meestal eilanden omdat die een kleine bevolking hebben —en dus makkelijker wetgeving kunnen doorvoeren— en ze geen buurlanden hebben die zich er erg aan kunnen storen. IJsland voldoet aan die voorwaarden maar in plaats van een belastingparadijs is Wikileaks aan het praten met politici om er een ‘censuurparadijs’ van te maken. Door de sterkste informatievrijheids en bronnenbeschermingsregels ter wereld te nemen —een mix van Zweden en België blijkt—en dat pakket in IJsland door te voeren wordt het een informatievrijhaven voor de wereld. Dit moet dan ook gebeuren voor een eventuele toetreding tot de EU omdat zo’n pakket anders verzandt in het moeras van het Europese Parlement.

Dat voorstel hebben ze nu dus geschreven in de IMMI en het wordt vandaag ingediend in het IJslandse parlement. Het is afwachten of het daadwerkelijk aangenomen zal worden, maar we kunnen optimistisch zijn. We zien dat informatie-vrijheid in Europa om uiteenlopende redenen aangetast wordt. Gegevens moeten bewaard, anonimiteit is verdacht en in Engeland kun je nauwelijks iets publiceren uit angst voor een smaadaanklacht (zie ook Trafigura).

Ik denk dat in het huidige klimaat het goed is als er tenminste één plek is waar je je informatie vrijelijk kwijt kunt. En als een land als IJsland het dan kan gebruiken als economische motor is dat alleen maar mooi meegenomen. Ik ben in ieder geval trots mijn steentje bij te hebben gedragen en jullie kunnen nog steeds doneren op de site van Wikileaks.

Full Disclosure: Zoals in het artikel genoemd ben ik mede-eigenaar van één donatie-site die door Wikileaks gebruikt wordt.

Update: Artikel op NPR. Nog een artikel in the Guardian.

Nu kloppen Stemwijzers nooit helemaal, maar ik heb toch redelijk wat verschillen met D66 in Amsterdam. Dat boeit me niet heel veel, want ik ben vooral geïnteresseerd in de landelijke politiek maar het heeft toch wel wat toelichting nodig.

Ik doe dit uit aardigheid met D66 en met het idee dat je juist naar je eigen partij kritisch moet zijn. Elke andere partij (ook GroenLinks) zou er veel bekaaider van afkomen.

Hier de verschillen:

5. De Parkeertarieven moeten omlaag.

Ik: Oneens
D66: Eens

Wat mij betreft mogen de parkeertarieven in Amsterdam geleidelijk opgehoogd wordt net zoals je een kikker in een pan kunt koken door geleidelijk de temperatuur omhoog te doen en mogen de vrijblijvende parkeerplaatsen langzamerhand teruggegeven worden aan de burgers van Amsterdam. Het is mijn mening dat het getuigt van enigszins beperkte verstandelijke vermogens als je je in Amsterdam voortbeweegt met de auto.

Het blijkt dus dat D66 nogal een partij is voor de autobelangen. Daar komen we zo nog eens op terug.

8. Het autovrije gebied in de binnenstad moet worden uitgebreid.

Ik: Eens
D66: Geen van beide

Zie vorig punt. Hoe minder auto’s in de stad hoe beter.

9. Vrouwen moeten apart van mannen kunnen inburgeren.

Ik: Oneens
D66: Geen van beide

Geen uitgesproken mening van D66 wel van mij. Als je al begint met segregatie en minderwaardigheid in de inburgeringscursus, waar blijf je dan? Als ze dan wegblijven, ze met zachte tot harde dwang toch naar de cursus halen.

11. Amsterdam moet veel meer topsport-evenementen binnenhalen.

Ik: Eens
D66: Oneens

Ik vind topsport vet. Wat mij betreft niet echt een breekpunt.

13. Om de veiligheid op straat te vergroten moet het cameratoezicht worden uitgebreid.

Ik: Oneens
D66: Geen van beide

Cameratoezicht op straat draagt er weinig aan bij de veiligheid te vergroten zeggen alle mensen die er verstand van hebben. En we hadden het al over het zwakke privacy-track record van D66, daar kun je deze dan weer bij optellen.

14. Een nieuwe verbinding met Almere door het IJmeer mag alleen in de vorm van een tunnel worden aangelegd.

Ik: Eens
D66: Geen van beide

Tunnels zijn cool. En als je dan wegen moet aanleggen waarom dan niet uit het zicht?

15. Amsterdam moet weer homohoofdstad van Europa worden.

Ik: Oneens
D66: Eens

Ik heb geen idee welke criteria hiervoor gehaald moeten worden en waarom de overheid zich hiermee zou moeten bemoeien.

16. Kraken mag als panden langer dan een jaar leegstaan

Ik: Eens
D66: Geen van beide

In de verziekte vastgoedmarkt moeten er dingen blijven om de macht van speculanten in te perken. Dat CDA/VVD allebei voor een kraakverbod zijn is al genoeg reden om er tegen te zijn.

17. De gemeente mag circussen met wilde dieren geen vergunning geven.

Ik: Oneens
D66: Eens

Diversiteit van amusement en ervaringen hoort wat mij betreft bij een grote stad. Ik ben er ook niet voor om Artis te sluiten.

18. Voor uitbreiding van fietspaden en speelplekken mogen parkeerplaatsen verdwijnen.

Ik: Eens
D66: Oneens

Onbegrijpelijk. D66 is gewoon een autopartij. Parkeerplaatsen in de stad zijn dode ruimte. Er is op veel plaatsen nauwelijks ruimte om je fiets neer te zetten en meer speelruimte in de stad is ook eenzijdig goed.

19. Vanaf 2010 moet alle nieuwbouw klimaatneutraal zijn, door goede isolatie, groene daken en zonnepanelen.

Ik: Oneens
D66: Geen van beide

Ik ben hier eigenlijk voor maar ik vind het dom om dingen verplicht te stellen waar je met een stevige (structurele, eenvoudige) subsidie hetzelfde effect zou kunnen bereiken.

22. De deelraad Centrum moet onmiddelijk worden opgeheven.

Ik: Geen van beide
D66: Oneens

Ik heb geen flauw idee welke bestuurlijk kwesties hier spelen. Het kan me eerlijk gezegd ook niet heel veel schelen.

23. Nieuwbouwprojecten moeten voor 30 procent uit goedkope huurwoningen bestaan.

Ik: Eens
D66: Oneens

Ik heb heel veel bezwaren op de stedelijk ontwikkeling zoals die in Amsterdam plaats vindt. Voor diversiteit in je buurt lijkt het me toch noodzakelijk dat er gemengd gebouwd wordt.

Op de Zuidas komen bijvoorbeeld series woontorens met alleen maar dure huizen waardoor je een yuppie-ghetto krijgt. Het resultaat is een gebied met een ontzettende schrale publieke ruimte.

29. De stadswacht moet onderdeel van de politie worden en daardoor meer bevoegdheden krijgen

Ik: Oneens
D66: Eens

Wat mij betreft is de stadswacht een werkverschaffingsproject met beperkt nut waar mensen al teveel bevoegdheden hebben. Ze blinken erin uit om fietsers terecht te wijzen maar op probleemlocaties en moeilijke tijden (’s nachts) zijn ze nooit te vinden. Nog meer bevoegdheden is een slecht plan.

Update: En uit Kieskompas komen eerst een paar vage randpartijen bovenaan voor er een half zinnig resultaat uit rolt. Zoals Frank zegt inderdaad kansloos en nodig toe aan verbetering. Mochten de organisaties advies willen voor een statistisch beter resultaat en een gebruiksvriendelijkere site, kunnen ze altijd contact opnemen.

Speciaal voor de fans herhaal en link ik zijn gedichten hier ook maar. Dan heb ik ze tenminste ergens waar ik erbij kan, en jullie ook. Hieronder ook het fragment waar Ramsey Nasr het zelf voordraagt:

Nieuwsjaarsgroet

Zo JP, hoe voelt het om te liegen
en dan te moeten zien dat het gedrukt staat?
Hoe voelt dat, om als christen-democraat
de zijde van Herodes te verkiezen

en honderdduizend kinderen te doden
omwille van één koning? Volkenrecht?
Ik ken een land dat dozen resoluties
juist dankzij ons al jaren naast zich neerlegt.

Ziehier onze premier, hij lees de krant
en denkt: klaat ze maar lullen, mijn geweten
is zuiver. En geen koren zonder kaf.

’t Is goed te liegen voor het vaderland.
De beste wensen nog van alle Irakezen
massaal vernietigd en bevrijd in ’t graf.

Daar heeft ook Frits Barend niet van terug denk ik.

In de Privacy Barometer valt af te lezen dat vrijwel elke politieke partij tegen de privacy is behalve de drie ‘echte linkse’ partijen. Opvallend is dat een partij als D66 die zich uitspreekt voor de privacy zo slecht scoort.

Plein66

Op het D66-discussieforum zoeken mensen uiteraard weer de nuance. Je kunt op basis van een voorstel in de Tweede Kamer niet zo makkelijk met een 0-1 waardering dit soort dingen afmeten. Het probleem is alleen dat dit onderzoek al bijzonder ingewikkeld is. Er ook nog een bijzonder complexe waardering gebaseerd op de uitvoering aan hangen, maakt het niet simpeler.

Steeph zegt: “dat ze gewoon de lijst moeten overnemen op hun site en per punt toelichting geven.”

Natuurlijk hebben de drie partijen met een pro-privacy track record gemeen dat ze alledrie nog nooit enige verantwoordelijkheid hebben genomen en dat ze zich meer dan gemiddeld tegen voorstellen uitspreken. Dat vind ik laakbaar. Vooruitgang in een informatiesamenleving brengt compromissen met zich mee in het bijzonder op het gebied van privacy. Als we allemaal in een hut op de hei leefden dan hadden we ook geen last van privacy-schendingen.

Verbetering

Maar het ligt dieper en de situatie is echt wel beroerd. Zoals ik ook op Plein66 zeg, moet het in zo’n bar klimaat voor een pro-privacy-partij niet moeilijk zijn om positief op te vallen.

Hoe je dat precies doet maakt niet heel veel uit. Op Plein66 zegt iemand ook dat er niet zoveel maatregelen vóór de privacy te treffen zijn. Dit is onjuist. Er zijn een heleboel fundamentele maatregelen te verzinnen die in brede zin privacy waarborgen en de uitvoering van potentieel privacyschendende maatregelen belemmeren. Bits of Freedom is nu bezig met zo’n maatregel: de meldplicht datalekken.

Maar het kan nog beter. Ik ben benieuwd of het mogelijk is om van D66 een capabalere partij wat betreft informatierecht te maken. Dus nog uitgesprokener zijn op privacy, maar ook duidelijk stelling nemen in netneutraliteit en auteursrechten.

Friends of motion studio Eelke Dekker and design agency Booreiland have gone into seclusion for a week in the East of the Netherlands to concept, shoot and produce a movie within that week, project .mov. No ulterior motives, just making a movie for the love of making a movie (and having made that movie).

Some years ago without a budget and far less experience they’d already produced the classic Frag. It took some time however to find the right moment and opportunity to make another one. Now that moment is there with more time, better gear, actually better everything and a recipe for awesome.

Now, any movie needs an audience, but the fun part of this project is that you can track the making of as it goes along. It is all being documented in glorious HD, tweets and photographs. You can checkout the progress of the movie on the tumbleblog for dotmov or follow the dotmov account on Twitter. As this video testifies, even if you can’t be there, it is really fun and insightful to follow the creative process from afar:

Briefing Scenario from dotmov on Vimeo.

Pitching Scenario aan Scriptwriters

More to follow and I can’t wait to see the end result (or more in progress movies for that matter).

Ik weet nog niet helemaal wat ik ervan moet denken dat ik hiervoor gevraagd wordt, maar het is wel erg leuk om te doen.

Dus een Nederlandstalige site én iDeal, waar wacht je nog op?

Simpele middelen, een Kodak Zi8 met externe microfoon en one-takes zonder nabewerking. Videotechnisch is het dan ook niet geweldig, maar inhoudelijk is het resultaat (gezien de middelen) meer dan aardig.

Leuk om het terug te horen van vrienden. Ik wist zelf niet wanneer het uitgezonden zou worden. Ik had wel een uur over toepassingen van internet in horeca en locatie gebaseerde diensten en spellen kunnen praten denk ik, maar als je maar een minuutje hebt dan sneuvelen er nogal wat leuke dingen bij de montage.

Hier nog even het belang van mobiele spellen. Dit soort mobiele toepassingen en spellen werkt om drie redenen (die elkaar versterken):

• Meetbaar
  Foursquare —maar ook bijvoorbeeld de Nike Plus en Last.fm— maken handelingen (automatisch) meetbaar die dat daarvoor niet waren. Je koppelt een sensor of een software knop (check in!) aan een database en slaat alles op. Daar kun je dan statistisch interessante dingen aan afleiden en nog veel meer. Gegevens zijn goud.
• Sociaal
  Door middel van internet en al bestaande sociale netwerken wordt het makkelijk om deze handelingen en de significante afgeleide resultaten (het beëindigen van een run, iemand van zijn mayor-troon stoten), te delen met vrienden. Hierdoor crëeer je sociaal relevante informatie en waarde.
  De journaalverslaggever vroeg al het standaard bagatelliserende: “Wat heb je eraan? Is het niet suf, treurig, exhibitionisme?” Het standaard antwoord daarop is dat deze handelingen voor bepaalde zenders en ontvangers een sociale waarde vertegenwoordigen en dat dat alleen al het de moeite waard maakt. Daarnaast zijn deze handelingen feitelijk niet heel veel anders dan sociale communicatie die al bestond maar omdat dit digitaal wordt overgebracht zijn de kwaliteiten van schaal, snelheid e.d. anders.
• Mobiel
  Het meetbaar maken van de handelingen en het sociaal kunnen sturen en ontvangen van berichten vindt meer en meer mobiel plaats. Mobiel is dan niet alleen meer via de mobiele telefoon maar ook via andere apparaten of ingebouwde sensoren in de omgeving.
  Hierdoor is alles ook toegankelijk als je niet thuis achter de computer zit. Dat is makkelijker dan je hardloop rondje op te moeten schrijven en het achteraf thuis te moeten invoeren of veel te laat horen dat iemand in een bepaald café was. Maar belangrijker nog, het koppelt een fysieke context aan een digitale interactie waardoor het geheel beter blijft hangen bij de gebruiker.

Dat past niet in twee minuten radio.

Trage poortjes

Hier moet ik even een filmpje van schieten om het voelbaar te maken. Er staan tijdens de spits rijen voor de poortjes. Op station Amstel blokkeren groepen mensen de roltrappen boven op de perrons omdat ze daar in- en uitchecken (wat niet de bedoeling is). En de poortjes zijn gewoonweg niet snel genoeg.

Je kunt niet op spits-snelheid door een poortje heen lopen. Als ik dan probeer om het poortje open te beuken krijg ik een grote bek van de beveiliging die natuurlijk ook niet beter weet.

Woud van poortjes

Laatst kwam ik met de trein aan op Amstel en wilde toen overstappen op de metro. Inderhaast kon ik niet de juiste terminal vinden of lukte het chippen niet. Gevolg is dat ik bij het uitchecken bij de metro vervolgens €4 kwijt was.

In- en uitchecken bij het overstappen is een ronduit achterlijk ontwerpfalen en legt de complexiteit bij de gebruiker. Een gigantische no-no in user centered design. Verbeterscenario: je checkt op één plek in en ergens anders uit en het systeem berekent zelf de goedkoopste route tussen die twee punten en brengt dat in rekening.

Een automatisch betalingssysteem moet minder werk opleveren voor eindgebruikers, niet meer.

GVB-formulier

Nu wil ik die €4 terugclaimen bij de GVB (meer uit principe dan wat dan ook). Nu is het al bizar dat dat bij de GVB moet en niet bij de centrale betalingsafhandelaar: de ov-chipkaart.

Bij het GVB moet je een PDF-formulier downloaden, uitprinten en terugsturen. Als je ze opbelt, willen ze je wel een formulier met antwoordenvelop toesturen.

De transactie waar het om gaat kan ik op ov-chipkaart.nl nog steeds niet zien. Daarvoor kreeg ik van GVB het nummer van TLS 0900-0980 zodat ik met hen kon bellen over de website. Die website is zó slecht, dat het goed zou zijn als iedereen dat nummer belde over de website. Misschien dat ze er dan iets aan doen.

Kaizen

Het is niet erg dat dit allemaal niet perfect is gelukt in de eerste poging. Het is een complex proces en de eerste versie is redelijk goed gelukt. Het systeem heeft geen grootschalige outages gehad, en saldo opladen en reizen met de ov-chipkaart werkt.

Het is wel erg dat de ontwikkeling nu compleet gestagneerd is en er niet geluisterd wordt naar gebruikerswensen. Er was een forum waarop mensen hun ideeën, wensen en bezwaren kwijt konden, maar de terugkoppeling daar was bijzonder slecht en het is nu ook opgeheven.

Het neerzetten van een ov-chipkaart is het begin, daarna begint een continu proces van kaizen, van het verbeteren van de dienstverlening, en het beter aanpassen aan de gebruikerswensen. Dat is de enige manier om een gebruiksvriendelijk systeem te krijgen en te houden en dat is toch wat we willen?

Gelukkig is Bits of Freedom op stoom en aan het uitbreiden en wordt er aan de linkerzijde van het politieke spectrum nu eindelijk geluisterd. Politiek links staat vanzelfsprekend aan de goede kant, maar privacy was tot op heden geen prioriteit en kennis van het internet schaars.

In de privacy-discussie lopen heel veel dingen door elkaar. Er worden nu meer gegevens dan ooit vastgelegd, zowel door ons, onze vrienden, bedrijven en overheden. Bruce Schneier maakte hier pas een aardige classificatie van bínnen een sociaal netwerk wat niet veel uitmaakt aangezien elk sociaal netwerk de ambitie heeft om het gehele internet te gaan vervangen.

De kans is nul dat deze gegevens niet gaan lekken of gecombineerd gaan worden. Het niet permanent vastleggen van deze gegevens en mensen de controle geven wat ze ermee doen, is de enige manier om in de toekomst een milde vorm van privacy te bewaren.

Die controle is niet alleen goed voor onze privacy. Veel gegevens waar we normaal niet bij kunnen zouden we zelf kunnen gebruiken om onze levens beter in te richten. Pleidooi bij Freek Bijl:

Er is nog een andere dimensie, er is data die niet door ons maar door onze acties wordt gegenereerd, publieke data ofwel over ons vastgelegd in databanken van anderen (Bank, Albert Heijn, OV-chipkaart) ofwel data gemaakt in opdracht van ons allen (begrotingen, schoolinformatie, openbaar vervoer etc.).

De data die we zelf genereren hebben we meer en meer de beschikking over, maar de data die dagelijks ontstaat in interacties met derde partijen, vaak niet. We moeten toe naar een wereld waarin het vanzelfsprekend is dat je daar ook bij kunt. Ten eerste om te weten wat er wordt vastgelegd (en dat te kunnen verwijderen), maar ook om onze levens en onze wereld makkelijker en handiger in te kunnen richten.

Als we onze APIs krijgen en er komen mooie toepassingen dan ontstaat er een win-win situatie. Gegevens die je zelf nuttig in kunt zetten, zul je niet laten wissen en daarmee is het bedrijf dat ze verzamelt ook weer blij.

(Onsamenhangend bericht uit wat eigenlijk een linkdump van de eerste link had moeten worden.)

Er valt veel te zeggen in deze discussie maar vast staat dat het letterlijk onmogelijk is om het delen van bestanden te voorkomen zonder een (digitale) politieagent bij elke computer neer te zetten. En dan nog is het onbegonnen werk.

Waar het mij om ging: Op een gegeven moment zegt iemand in het filmpje dat het zonde is dat er een generatie leert dat je niet hoeft te betalen voor content. Dat lijkt me wel meevallen. Ten eerste zijn mensen best bereid te betalen voor gemakkelijke toegang tot online media wanneer dat mogelijk is (die opties zijn nu extreem beperkt) en is downloaden vooral de toevlucht van mensen met meer tijd dan geld (en die gingen toch al niet betalen). Jongeren leren nu al dat content gratis kan zijn van televisie en de gratis kranten die overal verkrijgbaar zijn.

Het lijkt me veel erger nog als er in de toekomst een generatie ontstaat die het normaal vindt dat alles wat zij doen online en offline (wat bijna niet meer bestaat), vast wordt gelegd. Dat ze dat accepteren en dat ze zichzelf censureren om binnen dat keurslijf niet al teveel op te vallen.
We weten dat dit soort gegevens te lang worden bewaard en dat ze uiteindelijk lekken, misbruikt worden of als basis dienen voor foutieve vervolgingen. Willen we dat toekomstige generaties aandoen?

In Amsterdam leven we in vergelijking nog in de Middeleeuwen. Daar zit ik buiten de Coffee Company in de vrieskou mijn espresso te drinken om de lijn 4 aan te kunnen zien komen.

In gerelateerd nieuws: gegeven goede data, kun je ook hele vette displays maken. Zoals dit live project-overzicht bij een bureau op een muur geprojecteerd.

Dit zijn dingen waar ik elke dag mee te maken heb en ik wil ze met plezier helpen beter te maken. Ideeën en suggesties zijn welkom in de commentaren.

Dat boek ‘Onderzoeksjournalistiek’ van Luuk Sengers wil ik trouwens wel hebben.

Wat mij betreft moet de NZ-lijn er komen en nog tien door de hele Randstad heen. Bereikbaarheid is essentieel en die paar verzakte huizen zijn geen ramp, de stad is wel meer veranderd gedurende de afgelopen honderd jaar.

De mensen die voor het stoppen zijn getuigen van een onbeschrijfelijke lafheid die ik niet kan toestaan in mijn stad. Nu stoppen zou heel Amsterdam opzadelen met een collectief trauma voor de komende 50 jaar.

Er is nog wel meer over te zeggen en natuurlijk moet het proces beter aangepakt worden, maar er zijn zoveel mensen tegen alle verandering dat ik me als tegenwicht genoodzaakt zie vóór elke verandering te zijn (tweet).

Maar er zijn toch nog wel genoeg irritaties. Dus ik ben voor de ov-chipkaart maar ik ben zeker ook voor een betere ov-chipkaart dan dat we nu hebben. In de implementatie hebben de ontwerpers van het systeem de bal grof laten vallen.

Brenno de Winter somt mijn irritaties en meer netjes op in dit artikel op Webwereld, met als belangrijkste:

24. De vervoerder staat centraal
Het hele systeem lijkt er vooral zo gemaakt dat het de vervoerders het leven makkelijker maakt en de reizigers maar ten dele, en soms geheel niet. De vervoerder krijgt ‘eerlijker’ betaald voor zijn geleverde diensten. Overal waar problemen ontstaan, wordt de hete aardappel naar de reiziger geschoven. Niet de klant, maar de leverancier is koning. (Webwereld)

Er heeft geen enkel inclusief, toegankelijk, gebruikersgericht ontwerp plaats gevonden (of als het dat heeft gedaan, zijn de resultaten bijzonder mager ).

Voor wie werken die vervoerders nu eigenlijk?

Toen kreeg ik gisteren deze link door met een serie API-implementaties van Foursquare waaronder: FourTap van Dan. Dan leest dus met een RFID reader zijn Oyster uit en met een vooraf gelegde koppeling tussen die id en zijn account op Foursquare, kan hij dan een actie uitvoeren zoals bijvoorbeeld inchecken in een venue.

FourTap – Checking in to Foursquare using an Oystercard from danw on Vimeo.

De OV-chipkaart is een vergelijkbare technologie, dus het zou mogelijk moeten zijn om hetzelfde te doen. Meer toepassingen voor verschillende applicaties en databases met correspondenties tussen je OV-chipkaart en Hyves/Facebook, laten op zich wachten.

Geolocatie

Nog een andere leuke toepassing zou het zijn wanneer het transactie-overzicht op ov-chipkaart.nl niet zo ontzettend vertraagd zou zijn. In het ideale geval zou elke checkin en checkout via een pubsubhubbub naar geïnteresseerde en geautoriseerde partijen gestuurd worden.

Je zou dan bijvoorbeeld een automatische Foursquare of Google Latitude inchecker kunnen bouwen die je locatie op die manier automatisch doorkrijgt.
Of een kleurrijk spel in de stad.
Of een mobiele applicatie die via GPS ziet wanneer je vergeten bent uit te checken en je erop attendeert zodat je naar het poortje terug kunt lopen.

Voorlopig lijkt het erop dat het systeem goed draaiende krijgen prioriteit heeft (terecht) en dat dat al moeilijk genoeg is (jammer) zodat we nog even moeten wachten op dit soort technologische hoogstandjes.

Update: Lees net bij de goede mensen van Stamen over het project Fake Subway APIs (source) want:

you know, for when realtime proper APIs are an assumed part of digital civic infrastructure, just like electricity

Van de week maar even een patch toevoegen voor de Amsterdamse metro. We hebben hier ook afkortingen.

En woensdag kunnen we over dit soort dingen praten in de Verdieping.

“Mid-range” maps, with resolutions from 1:10,000 upwards, will be made available for re-use, under the plans announced by the prime minister, along with information on postcode areas and electoral and council boundaries. -Guardian

Adres-, kaart- en postcode-gegevens zijn de grootste gemene deler waarmee we de meeste gegevens van de overheid, het bedrijfsleven en van privé-personen aan elkaar kunnen koppelen. Er wordt nu door enkele partijen (bijv. Postcode.nl) een bescheiden winst gemaakt op het uitbaten van deze gegevens. De potentiele winst voor de samenleving als we deze gegevens vrij zouden kunnen gebruiken, is vele malen groter.

Engeland doet het, waarom doen wij het niet?

Update: En nog meer informatie over de stap om de Postzon (postcode naar GPS) gegevens vrij te geven. Nog geen inforamtie over de Postcode Address File (postcode naar adres).

Heel vet. Laten we zien wat er gebeurt.

Het leek me boeiend om dat hier ook te doen, dus kocht ik afgelopen vrijdag twee gedrukte exemplaren van nrc.next en wegens tijdgebrek knipte ik ze dinsdag aan stukken.

Ik kwam daarbij wat interessante dilemma’s tegen. Wat Shirky hard nieuws noemt komt voor, maar daarnaast staat er in onze kranten ook veel lifestyle-achtig achtergrond materiaal. Het is dus een beetje onduidelijk in sommige gevallen waar dat bij zou moeten.

Maar hier eerst even de resultaten van mijn steekproef:

Ik vind dat er nogal wat dingen in staan waarvan ik vrij zeker weet dat het niet behoort tot de ‘iron core of news’ zoals een stukje over de inhoud van het kerstpakket, wat over freefighting, een pagina grote illustratie en een dagboek van wat politici in Suriname. Als ik die weglaat, dan hou je 18,5g (18%) stricter nieuws uit eigen productie over.

Het is de vraag of we hier dezelfde conclusies uit kunnen trekken als Shirky doet voor zijn krant. Maar zijn betoog dat er weinig origineel nieuws is en dat de verslaggevers gered kunnen worden in non-profit instanties is misschien zo gek nog niet.

Kranten maken een herdefinitie door offline en online en de hoeveelheid écht eigen nieuws wordt minder. Wat ze dan wel doen: becommentariëren van nieuws op blogs, smaakgids zijn voor mensen met weinig tijd, lifestyle magazine spelen. Daarnaast wordt er strak gestuurd op de kosten en weinig geïnvesteerd in digitale infrastructuur vanwege het korte termijn-winstoogmerk. Terwijl het volgens sommigen niet eens zó slecht gaat met de krant.

In ieder geval kan ik hier nog wel veel over schrijven maar ik ga zaterdag op vakantie en bewaar het voor volgende posts. De gegevens van het verknippen wilde ik alvast publiceren.

Als last minute invaller in dat panel presenteerde Simon Willison de Content API van the Guardian (onderdeel van het Guardian Open Platform) die hij recent had gebouwd waarmee het gehele digitale archief (vanaf 1999) op te vragen en te hergebruiken is. De API geeft toegang tot de inhoud van de artikelen en maakt het mogelijk om te filteren op de tekst, data, de bestaande taxonomie van the Guardian en andere zoekcriteria.

Met deze API kunnen anderen dus interessante toepassingen bouwen, dingen verduidelijken en onderzoek doen.

Maar waarom zou the Guardian dit aanbieden? Dit kost toch alleen maar geld?

Maatschappelijk relevantie

Als je ervan overtuigd bent dat kranten een maatschappelijk belang dienen dan zou het vanzelfsprekend moeten zijn dat in een tijd waarin papieren mediadragers minder en minder belangrijk worden, je maatschappelijke relevantie ook afneemt.

Wil je die maatschappelijke relevantie behouden dan zul je op het internet net zo een hoogwaardig, (her)bruikbaar, informatiedicht alternatief moeten aanbieden als een papieren krant in de offline wereld is. Niet alleen dat, daarnaast moet je ook nog eens gebruik maken van alle mogelijkheden van dat internet om daar op gelijke voet te kunnen concurreren. Dat is niet makkelijk maar zeker ook niet onmogelijk.

Microfiche

Een Content API is het hedendaagse equivalent van het doorzoeken van krantenarchieven en hergebruiken van krantenknipsels (maar dan zoveel schaalbaarder). Het is niet genoeg, maar het is wel een begin.

Er zullen ontzettend veel meer gebruiksgevallen ontstaan zodra je daadwerkelijk een First Class Citizen van het internet wordt dat dat alleen al misschien wel de moeite waard is.

Verdienmodel

Een van de voorwaarden die the Guardian verbindt aan het gebruik van hun API is dat ze op een later moment hun eigen advertenties kunnen toevoegen aan de content die jij gebruikt. Ze zijn dus bezig een eigen advertentienetwerk te bouwen.

Ik geloof niet dat kranten offline hun advertenties uitbesteden aan een derde partij en die een kwart van hun inkomsten geven. Waarom zouden ze dat online dan wel doen?

Het is de vraag of the Guardian op deze manier de kosten van hun API en hun nieuws eruit zullen halen maar ze hebben een grote berg relevante content en ze proberen dingen. Daar heb ik respect voor.

(Dit bericht is een antwoord op een vraag van Paul Vereijken.)

Volledige tekst en meer uitleg op nrcnext en op nrc.tv wat achtergrond met ook zijn andere Koninginnedag-gedicht ‘In het land der koningen’.

De combinatie straattaal en lyriek wordt heel soms wat dissonant maar toch biggie props hoe hij het zich eigen heeft gemaakt. Ik ben wel een beetje benieuwd hoe hij dat gedaan heeft. In het andere filmpje kun je zien dat hij in Antwerpen woont en bijna alleen maar klassieke muziek heeft.

Goed om te zien dat hij net zo goed als in Antwerpen en beter nog voor ons dicht. Ik vraag me af hoeveel PVV’ers de spiegel in dit gedicht voor zich zullen zien.

Veel onbekende termen en rare Vlaamse namen. Interessant om eens rond te kijken op Wikipedia en Google waar het nu eigenlijk over gaat. De R1 is de open kleine ring rond Antwerpen. De meeste Nederlanders zullen er weleens overheen zijn gereden of erop vast gestaan (wat een redelijk normale gebeurtenis is). Nu wil men de ring aan de noordwest-kant sluiten via de zogenaamde “Oosterweelverbinding” en de vraag staat open hoe dat moet gebeuren. BAM heeft voorgesteld om daar een forse brug over de Schelde tegen de stad aan te schurken de “Lange Wapperbrug”. Als alternatief van een actiegroep de stRaten-Generaal en van ARUP/SUM is er het voorstel om een tunnel te maken onder de haven en die op de A12 aan te sluiten.

De brug ziet er mooi uit maar in de uiteindelijke uitwerking zouden er veel concessies gedaan worden volgens dit bericht bij ArchiNed.

Knooppunt en Lange Wapper brug

En wie weleens op de ringen bij Antwerpen en Brussel gereden heeft, kan dit soort chaotische knooppunten wel voor de ogen halen. Het lijkt erop dat het er niet simpeler op gaat worden (het idee was eerst ook om er een dubbeldeksbrug van te maken):

Wirwar van wegen voor de brug

Het lijkt me in ieder geval onhandig om met een grote berg beton een grote stroom verkeer je stad in te halen en de boel te splitsen. De alternatieve tunnels zijn moeilijker maar lijken wel de voorkeur te hebben zeker ook omdat twee van die voorstellen de verbinding naar het Noorden trekken. De Standaard zet de voor- en nadelen op een rijtje en heeft ook een serie kaartjes met de alternatieven.

De twee hoofdzakelijke tracés, brug en tunnel

Mochten ze al bestaan dan hoor ik het graag. Mocht iemand ze willen beginnen dan zou ik het erg op prijs stellen.

Burgermeester

CC foto door tjeemz

De Burgermeester is mijn voorbeeld van zo’n niche in de Amsterdamse horeca die niet bediend werd. Hier is recent de Burgermesteer geopend en deze loopt nu prima.

Voordat de Burgermeester er was, moest je heel goed zoeken in Amsterdam om een grote culinaire burger te kunnen vinden. De burger had hier blijkbaar teveel een fast food associatie en was verplicht smerig.

Succesvoorbeelden uit het buitenland genoeg en dan in het bijzonder de Burgermeister, Marienburger en Kreuzburger-achtige tenten in Berlijn.

Taqueria

Je ziet ze heel veel in Californië en Texas, de taquerías waar je voor weinig geld een goed gevulde burrito met vlees, bonen en rijst met daarbij hete sausen, guacamole en nachos kunt krijgen. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan een burrito denk. Toen ik in San Francisco was at ik het ongeveer om de dag. Als ik er ooit heen zou verhuizen, zouden de taquerías een belangrijke reden daarvoo zijn.

CC foto door bovinity

In Europa bestaat er al een imitatie in de vorm van Dolores vlakbij Alexanderplatz in Berlijn. Kenners vinden het misschien niet vergelijkbaar, maar het is heel fijn om in de Duitse winterkou dit stukje Californië tegen te komen.

In Amsterdam is er bij mij in de buurt de Taco Shop die ik nog moet uitproberen, maar meer keuze zou niet gek zijn.

Update: The Taco Shop uitgeprobeerd en deze was best ok en ook goede prijs/kwantiteitsverhouding. Geen burritos verpakt in aluminiumfolie zoals ik gewend ben, maar goed te eten. Volgende keer de Chimichanga bestellen.

24h Diner

CC foto door MBK

Meestal moet ik er niet aan denken om na het uitgaan complete burgermaaltijden of stacks van pannekoeken met maple syrup weg te moeten werken, maar als het dan ergens kan, dan in het comfort van een mooie klassieke diner.

Soms heb je gewoon laat nog honger en trek in lekker eten. Daar is in Amsterdam nog steeds moeilijk aan te komen. Waar ga je heen na 0:00 voor niet-shoarma of patat? Ik denk dat één diner-achtig restaurant wat 24 uur per dag open is ergens in het centrum, op heel veel bezoekers kan rekenen.

In ‘n Out Burger

CC foto door Thomas Hawk

Het ‘gezonde’ fast food van de In ‘n Out Burger heeft als West-Amerikaans fenomeen een allure die moeilijk uit te leggen is. Feit is wel dat de burgers en de frieten er heel lekker zijn en dat het een sympathiek concept is tussen de grote ketens in de Verenigde Staten.

Greasy Spoon

Pas in Shepherdess Cafe in Hackney het klassieke Engelse eten geprobeerd en dat was een succes! Alleen zó jammer dat we dat hier niet hebben; niet een goede plek om Engels eten te eten, niet een serie greasy spoons en eigenlijk helemaal geen plaatsen waar je voor £7 ( = €7) kunt zitten en lekker veel kunt eten.

Ik denk dat deze concepten mits goed uitgevoerd grote successen kunnen worden en in de meeste gevallen niche-vullers zullen zijn (zoals de Burgermeester nu is). Dus een slimme restaurateur kan hier zijn slag slaan en mijn buik vullen. Of moet ik toch naar San Francisco verhuizen?

Ik had Ot van Dalen al gesproken vlak voor de herstart en ik ben blij dat een goede groep mensen het op zich heeft genomen om te waken over de privacy in Nederland. De verontwaardiging en de bewustwording is in Nederland ver onder de maat.

De brief

De beperkingen in de vrijheid die geschetst worden in de brief:

1. Ten eerste zullen burgers hierdoor terughoudender zijn in het vormgeven van hun eigen leven, in de wetenschap dat hun leven wordt vastgelegd en in de gaten wordt gehouden, en uit angst voor chantage, represailles etc.
2. Ten tweede leidt dit tot een verstoorde machtsbalans tussen de burger en de beheerders van deze databanken: de beheerders van deze databanken weten vrijwel alles over een burger, maar de burger weet vrijwel niets over de beheerders van deze databanken.
3. Ten derde is niet uitgesloten dat de burger verstrikt raakt in een Kafkaësk web van digitale informatie dat over hem of haar beschikbaar is, nu deze informatie deels incorrect is en het vaak moeilijk is om deze informatie te corrigeren.
4. Tot slot is niet uitgesloten dat deze infrastructuur misbruikt wordt tegen de burger. Dit zal nu nog incidenteel van aard zijn. Op termijn kan dit structurele vormen aannemen, net zoals het persoonsregister in de Tweede Wereldoorlog is gebruikt voor de Jodenvervolging. Zoals hierboven is aangegeven is het veel moeilijker digitale informatie te vernietigen dan deze te genereren en te verspreiden, dus op het moment dat deze informatie misbruikt gaat worden is het al te laat en kan dit niet meer worden teruggedraaid.

Deze zijn reëel en zullen begrepen worden door de ontvangers van deze brief maar om de gevolgen van privacyinperking bij het grote publiek concreet te maken moeten deze denk ik een stuk invoelbaarder worden verwoord. Zeker als je bedenkt dat de rhetoriek van de tegenpartij gaat over ontploffende winkelcentra en kinderverkrachters.

Daarna komt de aanbeveling: “Veiligheid databanken zou verder moeten worden gewaarborgd”. Daar is niks op af te dingen maar het gaat mee in het paradigma waarin de aanleg van databanken al als voldongen feit wordt aangenomen. In de veiligheid is het bekend dat de enige veilige databank geen databank is. Alle andere vormen van persoonsgegevens zijn in zeker zin radioactief met een hoge besmettingsgraad en halfwaardetijd (Schneier en Doctorow noemen de incidenten in Groot-Brittanië een “privacy Tsjernobyl”). Zodra gegevens zijn opgeslagen kom je er lastig vanaf. Er zwerft altijd nog wel ergens een backup-DVD of een USB-stick rond.

Deze afweging staat als nagedachte aan het einde van dit segment terwijl het misschien wel de inleiding zou moeten zijn:

Voor de goede orde merkt Bits of Freedom op dat zelfs als de veiligheid van een databank met persoonsgegevens gewaarborgd is, dit niet automatisch betekent dat het aanleggen van die databank en het daaruit opvragen van gegevens, ook acceptabel is. Grote terughoudendheid bij de aanleg en bevraging van databanken met persoonsgegevens is op zijn plaats, ook als deze goed beveiligd zijn.

Een tussenweg is om per databank alle gegevens anoniem op te slaan en de benodigde persoonsgegevens apart versleuteld te associëren met de geheime dataset en die koppeling met extreme terughoudendheid en alleen waar nodig te maken. Dat is denk ik ook wat er bedoeld word met “privacy by design”. Maar dan nog zullen lekken blijven optreden en een meldingsplicht en een afschrikwekkende sanctie zijn inderdaad de enige maatregelen die dan helpen. Waarom zouden anders implementeerders niet de goedkoopste en makkelijkste oplossing kiezen?

Verder wordt gepleit voor de introductie van een privacy effect rapportage omdat:

Zoals hierboven is opgemerkt, dient iedere ontwikkeling die inbreuk maakt op de privacy niet op zich beschouwd te worden, maar in plaats daarvan beschouwd te worden als onderdeel van een complex systeem van persoonsgegevens, technologieën en bevoegdheden dat ook in de toekomst nog zal bestaan en zich verder zal ontwikkelen.

Informatiestructuren bouwen op elkaar door en zijn simpel aan elkaar te koppelen. Het privacy effect van nieuwe maatregelen kan dan ook erg ingrijpend zijn. Systeemdenken is dus belangrijker dan ooit (maar dat wisten we al).

De aanbeveling van een “sunset clause”, eigenlijk een houdbaarheidsdatum voor maatregelen, is denk ik essentieel zodat we niet vastzitten op een glijdende schaal naar beneden, maar dat het af en toe ook mogelijk is om dingen terug te draaien zonder dat daar complete rampen voor nodig zijn.

De handhavingsbevoegdheid van het CBP uitbreiden lijkt me ook goed. Het wordt hoog tijd dat onze burgerrechten tanden krijgen.

Interessant ook dat Nederland inderdaad een controlesamenleving kan worden omdat het bedrijfsleven heel efficient iedereen in kaart brengt en dan gedwongen deze gegevens af moet staan aan de overheid als deze erom vraagt, zoals gesignaleerd aan het einde van de brief:

(i) de toenemende hoeveelheid databanken met persoonsgegevens die door de overheid en het bedrijfsleven worden aangelegd, (ii) de toenemende koppeling tussen deze databanken en (iii) de toenemende bevoegdheden van opsporings-, inlichtingen- en veiligheidsdiensten om hieruit gegevens op te vragen, een zeer zorgwekkende ontwikkeling.

Maar kwalijkst is inderdaad de toon die het publieke debat over privacy in Nederland heeft genomen en het ontbreken van een goed weerwoord tegen de handhavingslobby:

De stelling dat een burger die “niets te verbergen heeft, ook niets te vrezen heeft”, heeft een stevige plaats in het debat verworven.

Ik hoop dat BoF ook het voortouw neemt om de negatieve toon waarop het debat nu gevoerd wordt om te buigen. Niet iedereen die iets wil verbergen is een misdadiger (of een piraat). Het heeft ook niet geholpen dat de organisatie de laatste jaren stil lag en dus geen woordvoerder had terwijl er altijd wel een politiewoordvoerder of commissaris te vinden was om de andere kant van het verhaal te belichten.

Goed dus dat ze weer bezig zijn. De enige vraag die openstaat is of de mensen in Nederland niet te bang geslagen zijn door populistische media en politici om te kunnen luisteren naar rationele argumenten.

Het is al niet de meest aantrekkelijke propositie. Van Amsterdam naar London St. Pancras kost je toch een uur of zes en een half. De treinen hebben geen stroomaansluitingen, dus je kunt niet voluit laptoppen. Verder moet je uiterlijk een half uur van tevoren op Brussel inchecken, anders mag je niet mee.

Waarom doen we het dan? Treinreizen heeft iets fijns, het is continu met minder wachten en veiligheidsmaatregelen dan je hebt als je vliegt én je komt middenin Londen uit in plaats van op een vliegveld ergens in een buitenwijk.

Het was tot nu toe allemaal nog wel te harden. Maar dit weekend ben ik naar Londen heen en weer geweest en vrienden zeiden het al, de internationale trein naar Brussel-Midi is gewoon te onbetrouwbaar.

Heenweg

Op de heenweg had mijn trein van Rotterdam naar Brussel 53 minuten vertraging. Vragen bij de Hispeed balie zorgde dat ze naar Brussel belden zodat ze daar rekening hielden met me met de checkin.
De vertraging die ik had was net genoeg dat ik direct de trein in kon. Tien minuten later en ik had hem gemist, maar dan kon ik me laten omboeken zeiden ze.

Terugweg

Terug uit Londen was mijn aansluitende trein naar Amsterdam op Brussel geannuleerd. Hij reed gewoon niet en de informatievoorziening was erg matig. Met wat hulp van de mensen op de balie via Antwerpen de volgende trein genomen met dus weer een uur vertraging.

Reinier ging een paar dagen later terug en hij had iets vergelijkbaars.

Ik weet niet wat het is, maar de Eurostar zelf rijdt precies op tijd. Waarom Nederland en België dan geen fatsoenlijk rijdende treinverbinding in stand kunnen houden, is me een raadsel. Zeven-en-een-half uur plus stress voor dit korte stukje is niet acceptabel.

De volgende keer doe ik het wel via Easyjet over Stansted/Gatwick/Luton. Het kost een half uur van Amsterdam af en is volgens mij nog goedkoper ook. Het milieu zoekt het maar even uit. Natuurlijk mocht er verandering komen in de situatie dan hoor ik het graag.

De Groene Keuze

Wat mensen die zich bezig houden met groene initiatieven vaak vergeten is dat de Groene Keuze minstens net zo goedkoop, makkelijk en mooi moet zijn als de ‘slechte’ keuze. Het is misschien moeilijk, maar mainstream gaan ís moeilijk. Als je niet voldoet aan die voorwaarden blijft de groene oplossing een marginaal alternatief dat alleen maar door eco-freaks gebruikt wordt.

Update (21/12/2009): En ik ben blij dat ik het heb afgezworen. Deze week zijn een heleboel mensen door de vrieskou een uur of 16 in de tunnel vast komen te zitten (BBC News). Niet meer doen die trein.

Het afsluiten van die weg voor auto’s is geen optie maar de drempels die er nu liggen zijn wel erg laf. Dus ik heb de situatie meteen aangemeld bij ‘Verbeter de buurt’. Zien of daar iets mee gebeurt.

Lokaal nieuws

Het leek me ook boeiend om te kijken of het Parool of AT5 iets doen met dit soort dingen maar dat is vrij karig. Ik heb het opgestuurd als tip naar AT5 bij ‘weer en verkeer’.

Een fietser die aangereden wordt op een kruising is geen nieuws, behalve voor die fietser zelf (ze was flink boos) en voor ons in de wijk die elke dag over die kruising heen moeten fietsen. Iets wat ook in lijn ligt met dit stuk van Adam Greenfield in Urban Omnibus over Everyblock een site die alles wat er bij jou in de buurt gebeurt verzamelt. Het is geen nieuws dat je in een krant wil lezen, maar het is wel verdomde interessant als je je op die plek bevindt.

Het is helemaal geen gekke gedachte dat een lokaal medium zoals AT5 of het Parool alle noemenswaardige gebeurtenissen, misdaden, ongelukken, vergunningen maar ook buurtzoekertjes en feesten etc. etc. zou verzamelen en gebruiken als lokale context voor het gebied waarover ze schrijven.
Maar gezien de rommeligheid van beide sites, is dat misschien een iets te hoog ambitieniveau. Over het gebrek aan IT-capaciteit bij veel Nederlandse media zit hier nog een stukje in de pijplijn maar het is veelzeggend dat Everyblock is overgenomen door MSNBC.

De broncode voor Everyblock is dankzij de beurs die ze hebben gekregen van de Knight Foundation onder een open licentie beschikbaar gesteld. Ik zeg maar, het is zeker niet makkelijk om een versie voor Nederland te bouwen maar het is wel de toekomst van nieuws dus wel de moeite waard.

Plek in het leven

Net een stuk in de Times dat het ochtendritueel van veel Amerikaanse gezinnen wordt verstoord door gadgets en sociale media:

Technology is morning’s first priority: […] “After six to eight hours of network deprivation — also known as sleep — people are increasingly waking up and lunging for cellphones and laptops, sometimes even before swinging their legs to the floor and tending to more biologically urgent activities.”

Hetzelfde voor mij. Mijn laatste proefabonnement NRC.next bleef braaf in de bus liggen tot ik ’s avonds weer thuis kwam als ik hem er dan al uit haalde. In het weekend een weekje kranten bijlezen is leuk, maar tijdrovend. Mijn ochtendkrant is (in bed) het teruglezen van 8 uur tweets uit verschillende tijdzones met links en artikelen en filmpjes die geplaatst zijn door een groep mensen die ik daarop heb uitgekozen, een groep mensen die ik grotendeels ken. En als ik ’s ochtends al bewegend beeld zou kijken dan zou dat geen ontbijt-tv zijn maar oude Daily Shows.

Ontbijttafel, krant, rust? Dat is allemaal voorbij, maar het wordt nog erger.

Actioneerbaar nieuws

Afgelopen weekend las ik deze tweet van Jaap Stronks over een goed stuk van Jort Kelder dat in de NRC zou staan. Dat leek me wel interessant en het leek me leuk om naar de kiosk te gaan en een krant te kopen. Dat plezier werd me ontnomen toen dezelfde Jaap even later de link naar het artikel retweette. Dus niet het weekendritueel maar gewoon internet.

Sommige mensen zien het verdwijnen van dat ritueel als een verlies. Je zou ook kunnen zeggen dat de tweede tweet het NRC omzet door de neus heeft geboord. Hadden ze het maar niet online moeten zetten… Maar het alternatief is erger.

Stel je hebt een papieren krant en je leest er iets in, dan heb je er niks aan. Papieren krantenkartikelen zijn niet actioneerbaar en zeker niet zo makkelijk sociaal actioneerbaar als we tegenwoordig gewend zijn.

Dit terwijl als ik iets online lees, de kans al groot is dat ik het via een sociaal medium tot me heb genomen. RSS lees ik al nauwelijks meer, het meeste komt binnen via Twitter en het is op die manier gericht of ongericht weer makkelijk te herverspreiden.

Het stuk heeft een link en rondom die link kunnen mensen weer dingen opbouwen. Bijvoorbeeld een levendige ge-engageerde discussie op Sargasso over het stuk. Jammer alleen dat het discussieformaat op Sargasso stuk is maar ze doen het beter dan bijvoorbeeld next zelf waar ik tussen de vele artikelen over Twitter niks over dit stuk kan vinden.

Dat zijn acties, de tijd van het passief consumeren van media is voorbij. Een papieren krant is zo’n passief medium en het voelt anachronistisch en te-weinig-interactief. Wanneer is dat duidelijk en hebben we dan een alternatief?

My story in Delft had been finished for a while now. Loads of friends but also a lot of dead ends. Being in Amsterdam gives a fresh perspective and breathing space.

The only thing is, I don’t usually mind giving up comfort, but the comfiness of ten year’s worth of accrued social contacts, friends, loose acquintainces, class mates, colleagues and the likes is a real loss. I hope to be able to build something similar quickly over here (and lose that again as well).

So this is new beginnings in familiar places with lots of fun.

Tof van de NOS dat ze de Tour de Frace live uitzenden zowel online als op de iPhone. Zo zie je maar dat als ze willen, ze het wel kunnen. De enige vraag die nog overblijft is waarom niet het complete programmaanbod van de Nederlandse publieke omroep live en on-demand device-onafhankelijk te kijken is.

Wat nog een onplesant detail is bij de live uitzending van de Tour de France is dat deze pas een uur of wat na de start van de etappe begint. Op de zender kan ik snappen dat er ruimte moet zijn, maar de online stream rijdt toch niemand in de wielen?

Mijn vraag:

—–Oorspronkelijk bericht—–
Van: Alper Çugun [mailto:xxxxxxxxxxxxx] Namens Alper Çugun
Verzonden: donderdag 16 juli 2009 14:37
Aan: NOS Publieksvoorlichting
Onderwerp: live tour

Hoi,

Waarom is de live tour de france online niet in zijn geheel te kijken en vallen we er altijd na een half uur/uur in?

Groet,

Het non-antwoord van de NOS:

Geachte

Dank u voor uw e-mail. Het heeft er o.a. mee te maken met de toegemeten zendtijd van de zendercoördinator.

Met vriendelijke groet

N. K. (Volledige naam geredigeerd. -AÇ)

NOS Publieksvoorlichting

Mijn verbijsterde antwoord:

Maar dit is toch online? Wat heeft dat met zendtijd te maken?

Met vriendelijke groet,
Alper Çugun

Ik heb tot op heden hierop geen antwoord gekregen.

Daarbij moet ik toevoegen dat het een crime is om een bestemming te vinden waar je een vraag als deze heen kunt sturen. De Tour de France 2009 site van de NOS is aardig, maar biedt geen enkele mogelijkheid tot zinnige interactie. De commentatoren van de NOS hebben het geregeld over kijkersvragen maar ik heb geen idee waar je die kunt stellen. Dezelfde vraag als hierboven die ik op een van de tour-weblogs heb gesteld, bij gebrek aan een betere plek, is zonder wederhoor verwijderd.

Het is allemaal niet heel erg ofzo, maar suf is het wel.

Het lijkt me boeiend om de intensiteit van het wegverkeer in Nederland globaal te visualiseren, en het lijkt erop dat het NDW die gegevens beheert en aanbiedt. Nergens op de site is te vinden hoe je dan als potentiele afnemer aan die gegevens komt. Wellicht zijn hier marktpartijen hier —zoals wel vaker— nauw gedefinieerd als een soort ons-kent-ons clubje waar men elkaar wél weet te vinden.

Hier toch maar mijn vraag:

Beste,

Ik begreep dat het NDW onlangs geopend is. Ik zou graag toegang willen tot de actuele gegevens over het verkeer op de Nederlandse weg. Ik kan op uw site een verzameling vragen en antwoorden vinden: http://www.nationaaldatawarehouse.nl/index.cfm?page=FAQ
maar nergens staat uitgelegd wat ik moet doen om een afnemer te worden.

Via deze e-mail dus mijn vraag hoe ik afnemer kan worden van gegevens uit het NDW, welke gegevens ik dan kan verkrijgen en onder welke voorwaarden en in welke formaten.

Bij voorbaat dank voor uw antwoord,

Ik hou mijn adem niet in, maar we kunnen zien.

Ik kwam er terecht via Ferry en het widgetproject wat ik voor Tam Tam heb gedaan en het evenement werd georganiseerd door de vriendelijke mensen van Cinnamon. Een grote vraag is of veel Web 2.0 technieken zoals AJAX en crowdsourcing etc. wel compatibel zijn met de webrichtlijnen, zoals ook beschreven in Ferry’s verslag.

Zoals ik al zei, ging ik in tegen de heersende orthodoxie dat de huidige praktijk dat alleen maar XHTML opleveren goed is.

Mijn argumentatie betreft twee stellingen en ik hoop niet dat die zo vaag was als Don schrijft:

1. De webrichtlijnen die het beste (automatisch) te meten zijn, zijn niet de belangrijkste. Mensen zijn geneigd om zich blind te staren op wat makkelijk meetbaar is en verliezen uit het oog waar het echt om gaat.
2. We hebben meer dan genoeg te doen om de user experience op het internet te verbeteren zonder ons per se te conformeren aan elke webrichtlijn. Het maken van een standaarden-gebaseerde website is niet het moeilijkste. Moeilijker is het om een site te maken met mooi design, heldere tekst en goed interactieontwerp waar mensen op zitten te wachten.

Die twee punten zijn terug te vinden in mijn presentatie (op Slideshare kun je de notities uit de Keynote teruglezen):

De webrichtlijnen zijn wat mij betreft een goed middel voor zover ze je helpen om betere user experiences te creëren, maar ze zijn bij lange na niet het enige waar je naar moet kijken.

Binnen de kleine organisaties waarin ik gewend ben te werken is al veel kennis aanwezig zowel bij opdrachtgevers als uitvoerders over wat goede webervaringen zijn. Het maken van standaarden-gebaseerde website is daar verondersteld en ik denk niet dat de webrichtlijnen daar veel toegevoegde waarde bieden.

Bij grotere organisaties met minder kennis over de techniek van de materie, kunnen webrichtlijnen een goed (of het enige) middel zijn om te af te lezen wat wel en wat niet goed is, wie een goede uitvoerder is en wie niet. Maar dan nog is het een illusie om te denken dat als je organisatie-kennis niet op niveau is, je met de webrichtlijnen alleen een goede website kunt neerzetten.

De Heilige Graal

Bij Tam Tam is later die week ook Michèlle Thonen afgestudeerd op hetzelfde onderwerp en ik kan haar aanbevelingen alleen maar van harte ondersteunen:

• Focus op de doelen
• Stichting Webrichtlijnen: niet alleen de overheid, maar iedereen
• Andere indeling Webrichtlijnen
• Andere toetsingsregeling
• Campagne (voeren)
• Community (of practice opbouwen)

Met daarbij de opmerking dat ik niet denk dat kleine snel bewegende bedrijven zich kunnen conformeren aan de webrichtlijnen of dat ook maar willen doen. Het lijkt me beter als de webrichtlijnen zich langzamerhand conformeren aan hen. De webrichtlijnen zijn een serie bests practices voor het internet in het algemeen, dat internet wordt uitgevonden door de kleine innovatieve bedrijven. Daarna kan dat vastgelegd worden en kan de rest navolgen.

XHTML is dood — lang leve (X)HTML5!

Op de barcamp had ik nog een discussie over de toekomst van HTML en het gebrek daaraan bij XHTML. Het is wat mij betreft al enkele jaren apert duidelijk dat XHTML een doodlopend spoor is en dat de HTML5 werkgroep de ontwikkeling van het internet vooruit drijft.

Het toeval wil dat twee dagen later de W3 aankondigde de ontwikkeling van XHTML2 af te bouwen en zich te richten op HTML5. Dit nieuws was de bron van nogal wat discussie hier en daar over wat de gevolgen zullen zijn, of we dit hadden kunnen zien aankomen en wat we met al die oude troep moeten doen.

Mark Pilgrim heeft een goed overzicht van de issues en legt weer uit waarom validerende XHTML niet het belangrijkste is, zoek maar op ‘snake oil’ in de tekst voor de misverstanden. Een kort stukje vraag en antwoord over XHTML vs. HTML en wat discussie bij Simon Willison over het onderwerp.

Webpagina’s zullen nog steeds blijven werken, maar het is zonde dat we op dit moment een industrienorm hebben waar XHTML standaard maar achterhaald is. Standaard is goed, nu nog even zien hoe we dat achterhaalde op kunnen lossen.

foto door Anne Helmond

Pas was er al het widget-project wat een initiatief was gedacht vanuit het aanbod: ‘Wat hebben we waar we iets van kunnen maken?’

Parallel daaraan liep Ton en James hun project over aanbevelingen voor de publieke sector wat betreft het vrijgeven van data. Als onderdeel van dat project heb ik meegeholpen met een inventarisatie van de al online beschikbare gegevensbronnen in Nederland en kijken welke gegevens we op een interessante manier zouden kunnen heraanbieden.

Dat viel nog redelijk tegen. Er zijn online wel veel gegevens beschikbaar maar meestal zitten ze in relatief ontoegankelijke formaten en zonder veel uitleg erbij wat het is en wat je ermee kunt. Uiteindelijk hebben we twee diensten gerealiseerd Schoolvinder en Vervuilingsalarm.

Schoolvinder

Zoals op de over-pagina van Schoolvinder al staat hebben we de gegevens die bij het CFI al geregistreerd staan over scholen versimpeld aangeboden met een simpel zoekscherm wat aan zal sluiten bij de ideeën van de gemiddelde ouder.

Daarnaast doen we een poging om voor elke school in Nederland een canonieke URL —een basisbehoefte op het internet— te definieren waar je naar kunt refereren en waar je dingen bovenop kunt bouwen.

Dit is een probleem wat we bij de overheid vaker tegenkomen, dat webpagina’s slecht samenwerken maar ook dat ze niet mooi zijn en vaak omkomen in jargon. Later hebben we van mensen van MinOCW begrepen dat de CFI gegevens niet voor het bredere publiek bedoeld zijn en dat schoolgegevens ook op andere plaatsen (en dan vaak ook op andere aggregatieniveau’s) bijgehouden worden.

Dat is misschien onhandig maar waarschijnlijk verklaarbaar waarom de gegevens dubbel bijgehouden worden maar dat de site voor werknemers bedoeld is doet er niks aan af dat hij moeilijk bruikbaar is. De herbruikbaarheid is redelijk ok —we hebben immers onze dienst er bovenop kunnen bouwen— maar het kan zeker veel beter.

En we hadden graag ook elke school gekoppeld met de database Onderwijs in Cijfers maar dat viel niet te realiseren omdat die webpagina’s (onnodig) ver weg zijn weggestopt in een complexe ASP.NET omgeving.

Vervuilingsalarm

Bij Vervuilingsalarm hebben we de gegevens uit een webpagina van het RIVM geplukt. We denken dat de interesse voor dit soort gegevens uit de omgeving bij het publiek potentieel groot is maar dat het tot nu toe te weinig op een gebruiksvriendelijke manier wordt weergegeven.

Bij het RIVM staan wel veel bestanden online maar ik kan niet zeggen dat ze in de meest toegankelijke formaten beschikbaar zijn of dat ze gewone mensen in staat stellen hun leefomgeving door te lichten.

Principes

De sites die we gemaakt hebben zijn vergevorderde prototypes die compleet bruikbaar en schaalbaar zijn. Bij het bouwen hebben we een paar principes gehanteerd die misschien interessant zijn om aan te stippen.

Vriendelijk ontwerp

De sites hebben een mooi en vriendelijk ontwerp gemaakt door Buro Pony. Dit is belangrijk omdat mensen een site die er mooi uitziet liever gebruiken en ervaren als gebruiksvriendelijker.

Bij dat mooi ontwerp hoort ook kopij met simpel en helder taalgebruik zonder jargon, die aansluit bij de belevingswereld van mensen.

De meeste websites kun je met deze twee verbeteringen al gigantisch vooruit helpen.

Integratie met anderen

Beide websites integreren zonder al teveel problemen met een serie andere sites die het concept versterken. Het is gebouwd op Google App Engine een systeem wat bijzonder schaalbaar en betrouwbaar is en zonder veel problemen worden kaarten opgehaald van Google Maps, grafieken van Google Charts en sensorgegevens worden doorgestuurd naar Pachube

Op het Hack de Overheid event zei iemand dat ‘het integreren van systemen moeilijk en complex is en dat als je dat goed kunt je er veel geld mee kunt verdienen’. Dit is een bekende algemene wijsheid in de enterprise IT maar als er één ding is wat de mashups die online normaal zijn bewijzen, is het dat integratie op het open web alles behalve moeilijk is.

Er zijn bruikbare API-standaarden met tooling, daarnaast zijn er goede standaarden voor identiteit en authenticatie en als je het jezelf niet te ingewikkeld maakt hoeft het echt niet moeilijk te zijn. En dit is niet nieuw ofzo, deze technologie bestaat al lang en bouwt gewoon door op wat het internet al goed doet.

Standaarden gebaseerd

De sites die we gebouwd zijn zijn compleet op standaarden gebaseerd. Ik heb de pagina’s als experiment geschreven in HTML5 (en gevalideerd) deels uit interesse en deels omdat ik van mening ben dat het nu gangbare XHTML een dood spoor is.

Verder heb ik waar ik het gepast vond ook gegevens (bijvoorbeeld de contactgegevens van de scholen) met microformats geannoteerd. Het idee dat microformats toevoegen aan een project significante extra tijd kost is wat mij betreft achterhaald en tegenwoordig is er een hard reëel voordeel aan te voeren.

Het kost even moeite om jezelf aan te leren om standaarden en microformats te gebruiken, maar als je het kunt is het bijna meer moeite om het niet te doen.

Snel

Verder heb ik beide sites gebouwd in een tijdspanne van een paar dagen. Waarmee we wilden aangeven dat een snel project ook echt snel kan en dat het maken van een gebruiksvriendelijke niet-triviale site niet veel tijd en geld hoeft te kosten.

Het kan allemaal wél beter. Laten we het dus gaan doen.

Thuis kwam ik erachter hoe klassiek dit muziekstuk is maar ik kon er bijna niks van vinden op Spotify. Het arrangement en de manier van spelen zondag waren iets minder klassiek maar eigenlijk wel veel leuker. Ik zou het aanraden, maar ik weet niet of ze het nog een keer spelen. Ze hadden vorige week 3 optredens en het lijkt er een beetje op dat dat het was.

Ik heb tijdens het optreden met mijn iPhone wat opgenomen, nauwelijks representatief en hele slechte kwaliteit, maar beter dan niks:

“O Meu Amor”

En het hele leuke “O Casamento dos Pequenos Burgueses”:

Wat rondklikkend online kwam ik op wat vage MP3-websites ook bestanden tegen voor twee andere leuke liedjes uit de opera:

Het prettig nare “Geni en de Zeppelin”:

En de uitsmijter van de avond “Las Muchachas de Copacabana” met hun ‘loura muçulmana’:

Hier op Youtube uit een ander optreden:

De audiobestanden staan in dit bericht gelinked met <audio> elementen en zijn op dit moment alleen te bekijken met Safari of met een development versie van Firefox. Hier komt langzaamaan verbetering in, zeg maar dat dit toekomstbereid is.

Toen kwam de Guardian met deze website waar het publiek de documenten kan bekijken en annoteren. Zoek op (jouw) parlementariër, of per partij en blader dan scans bladeren, classificeer documenten, haal bedragen omschrijvingen en andere belangrijke gegevens eruit en sla ze op in een gestructureerd formaat én rapporteer fouten/sabotage van anderen. Beetje voor beetje, totdat alle documenten bekeken zijn. Van de 700′000 staan er nu 70′000 online en ze worden snel verwerkt. Toen de site net live was, kregen ze ze niet aangesleept.

Dit is een fantastisch voorbeeld van het feit dat mensen online best tot grote dingen kunnen komen, als de manier waarop ze dat moeten doen maar begrijpbaar en behapbaar is. Collectieve actie naar een gezamenlijk doel gebruik makend van ons cognitieve surplus, zoals beschreven in Shirky’s “Here Comes Everybody”. En bedenk: Is dit nu echt zo complex?

De middelen

Ik was in Austin bij een sessie over kranten en Simon Willison van the Guardian kondigde toen of had toen net de API van the Guardian aangekondigd. Via die API, het Guardian ‘Open Platform’ kun je de gehele inhoud van de Guardian doorzoeken, filteren en de artikelen hergebruiken bijvoorbeeld op je eigen website. Dat is al redelijk revolutionair.

Ze draaien er ook een datablog over gegevens die ze verzamelen wat erg interessant is en laat zien hoe journalisten gegevens gebruiken en uitnodigt om zelf meer te doen met diezelfde gegevens.

Kort gezegd ze zijn daar redelijk goed en goed bezig wat internet betreft. Dat is wel ten dele sinds Simon Willison er werkt, die een groot deel van de API en andere programmeertaken voor zijn rekening neemt.

We kunnen een vergelijkbare manier van journalistiek in Nederland die het internet snapt en het weet in te zetten goed gebruiken. Internet gaat niet weg. Je leert er gedijen of er volgt een marginaal bestaan ergens aan de zijlijn. De vraag is: welke Nederlandse krant heeft de ambitie om dit soort dingen te doen? Mijn zegen en —zo nodig— hulp kunnen ze krijgen.

Alleen ik erger me meer en meer aan Wilders en naar blijkt ben ik niet de enige. De politiek heeft geen antwoord (behalve D’66 een beetje met Pechtold). De meeste mensen die ik ken zijn niet politiek actief, maar die vinden het ook allemaal van de zotte en verschrikkelijk dat er mensen bestaan die op de PVV stemmen.

Er is inhoudelijk veel over te zeggen over hoe verwerpelijk de standpunten zijn en hoe de politiek zich beweegt in reactie. Daar ga ik het nu niet over hebben. Ik vind het interessanter om te zien dat er in feite al een cordon sanitair is gevormd in de samenleving en dat dat tegenproductief werkt.

Zo zag ik vanochtend via @jaapstronks een bericht op Prettige Voortzetting over een motie van wantrouwen tegen Wilders.

Prettige Voortzetting is een goed initiatief. Journalistieke media zijn over het algemeen teveel bezig met de waan van de dag en te weinig met reflectie, feiten controleren en teruggrijpen. Een weblog wat alle uitlatingen van Wilders (of om het even welke politicus) fileert kan een bijzonder waardevol middel zijn. Vergelijk het bijvoorbeeld met PolitiFact die Obama’s beloftes bijhoudt en een Pullitzer heeft gewonnen.

Over die motie ben ik een stuk minder positief en ik schoot tegen Jaap ook uit mijn slof. Dat verdient uitleg dus daarom schrijf ik dit.

Zoals ik al schreef is er een feitelijk cordon sanitair namelijk dat niemand iets te maken wil hebben met Wilders, mensen die op Wilders stemmen en de bijbehorende standpunten. We vinden het allemaal heel erg maar we blijven lekker zitten in de ivoren toren van onze linkse kerk.

Deze motie van wantrouwen doet precies dat: preken voor eigen parochie. Het is hartstikke leuk maar je bereikt er niks mee. De motie gaat niks veranderen aan de standpunten van de mensen die op Wilders stemmen en hij gaat denk ik ook niet veel invloed hebben op de mensen die erover denken om op Wilders te stemmen.
De mensen die nooit op Wilders zouden stemmen vinden de motie geweldig en ‘steunen hem van harte’ maar die gingen toch al niet op Wilders stemmen. Je kunt je een beetje op de borst kloppen maar je negeert de realiteit en je schiet niks op.

Wat is dan de oplossing? In gesprek te gaan met Wilders zelf en met de mensen die op hem stemmen lijkt me het beste idee. Wilders ontloopt het debat vaak omdat hij dan door de mand valt. In gesprek met PVV-stemmers zullen die vaak nog sneller door de mand vallen. Maar daarmee bedoel ik niet dat je erop moet gaan staan dat je gelijk hebt. Onderken liever dat er echte problemen zijn máár dat die niet worden opgelost door de maatregelen van Wilders.

Dat zal niet makkelijk zijn. Ik heb het PVV-gelul in de trein een half uur mogen aanhoren en dat soort mensen gaat niet luisteren naar moties van wantrouwen of andere onzin. En wat het cordon betreft, dat is door onszelf opgelegd in de zin van ‘wij willen niks met dat soort mensen te maken hebben.’ Ja, PVV-stemmers zijn over het algemeen vieze nare onontwikkelde mensen maar het zijn wel mensen.

Als je echt serieus bent over het ‘probleem Wilders’ dan begin je een beweging die tot doel heeft om te praten met hem en vooral met zijn aanhang en ze te betrekken bij de oplossingen van de problemen. Dat lijkt me moeilijk maar op de langere termijn zinniger. We kunnen de boel ook negeren maar gezien wat er met de PvdA gebeurd is, is dat misschien niet de beste strategie.

Wat wel interessant is, zijn de interviews met de verschillende spelers in de openbaar vervoersector en de uitspraken die ze dan doen.

Vincent deed al een oproep tot ‘Ramen open!’, eens kijken of en wanneer dat dan gaat gebeuren.

Eerst maar eens staatssecretaris Tineke Huizinga:

Huizinga kondigt de Nationaal Datawarehouse Openbaar Vervoer (NDOV) aan die in 2015 klaar moet zijn. Ze zegt dat marktpartijen dan planners moeten maken, en er moeten dan initiatieven uit de ‘markt’ komen. Vincente stelt terecht de vraag wie er dan gecertificeerd wordt om daarmee aan de slag te gaan.

Het is een wat raar verhaal waarom alle lokale overheden de vervoersinformatie eerst hebben ondergebracht bij 9292 die zo’n database heeft met alle vervoersinformatie en ze nu opnieuw zo’n database gaan aanleggen met dezelfde gegevens erin. Dubbel werk lijkt me. En wie zijn dan die ‘marktpartijen’ die planners ‘moeten’ maken?

Het gaat sowieso lang duren voor die NDOV er is en ik ben bang dat het proces van certificering te ingewikkeld in te kostbaar zal zijn waardoor de definitie van marktpartijen verengt tot ‘grote bedrijven die al werkzaam zijn in de sector’ en de innovatie een wisse dood sterft.

Maar het kan ook goed aflopen. Zie het verhaal van Gert Staal directeur 9292ov:

Staal meldt dat ze ‘openstaan voor vernieuwingen ook van buitenaf’. Vincent vraagt of derde partijen met een API kunnen integreren met 9292 waarop Staal bevestigt dat er meer zeker meer openheid komt maar:

1. Dit kan niet 100% omdat lokale vervoerders in de weg zitten.
2. Dit gaat gebeuren in samenwerking met het NDOV wat een initiatief is van Verkeer en Waterstaat samen met 9292 en waar alle actuele en statische informatie in het openbaar vervoer in opvraagbaar moet zijn. Staal: “Onder bepaalde voorwaarden kan iedereen daarbij. Die voorwaarden zullen voor iedereen gelijk zijn.”

Dat klinkt dus goed zolang die voorwaarden enigzins open zijn. Nu nog een roadmap en het lijkt erop alsof we aan de slag kunnen.

Doel van het project was om in een breder initiatief aangaande overheid en open data te kijken of met widgets huidige overheidsdata dichter en aantrekkelijker bij de belevingswereld van gebruikers gebracht zou kunnen worden. Er lopen op dit vlak nog meer initiatieven en de grootste uitdaging is de beperktheid van middelen en kennis om de informatie op een goede manier te ontsluiten.

Widgets zijn een nogal onduidelijke term voor kleine specifieke stukjes internet-functionaliteit. Om hier wat duidelijkheid in te verschaffen heb ik een onderzoek gedaan naar de verschillende platformen. De widgetruimte en spraakverwarring blijft groot en gefragmenteerd en recentelijk zijn er weer enkele initiatieven op het gebied van mobiele widgets bij gekomen die nog meer mogelijkheden (en incompatibiliteit bieden).

De widgets staan nu met beschrijving en uitnodiging om samen te werken in de werkruimte van Overheid2.0 en de code van de widgets is beschikbaar op github.

Genericiteit

Uit het onderzoek kwam naar voren dat de verschillende technische widget-platformen veel gelijkenis vertonen en dat er een beweging is naar consolidatie. Een platform als Netvibes gebruikt de overeenkomsten om met hun UWA te proberen één widgetdefinitie te laten draaien op verschillende platformen. In de praktijk valt dit tegen. Het hergebruiken van stukken website is ook een belangrijk onderdeel van iGoogle/OpenSocial en gezien het grote aantal (sociale netwerk-)sites dat dit ondersteunt en de aanwezigheid van een open runtime lijkt dit het platform met de grootste impuls.

Het hebben van een generiek platform is belangrijk omdat de problemen vaak hetzelfde zijn en de verschillen klein. Daarom ook is het apart dat er niet meer plaatsen zijn waar OpenSocial widgets te draaien zijn en het is teleurstellend dat het mobiele widgetplatform van Opera niet hiermee samenwerkt.

Op zijn simpelst gezegd is een widget een vakje om HTML in te tekenen met specifieke Javascript APIs voor bepaalde functionaliteit. In OpenSocial betreft dit toegang tot de functionaliteit van het omliggende sociale netwerk en op het mobiele platform gaat het om functionaliteit van de mobiele telefoon.

Wij gebruiken dus de OpenSocial gadgets.* API van Google zonder de sociale extensies. Deze sociale extensies kunnen in de toekomst altijd nog gebruikt worden, maar dit voegde nogal wat nodeloze complexiteit toe omdat de primaire runtime niet een sociale omgeving is maar een persoonlijk dashboard. De complexiteit zit hem er dan ook niet zo bijzonder in de conditionele javascript maar in de conditionele presentatie waar dan ook meer grafisch/interactie-ontwerp voor nodig is.

De motivatie om tot één generieke widget te komen bleek gerechtvaardigd. Ik heb de widgets gebouwd in de laatste gadgets API versie van Google die ook gebruikt wordt in OpenSocial maar het iGoogle dashboard werkt zelf nog steeds op de oude versie van de specificatie. Het omschrijven van elke widget naar zijn -legacy.xml versie is redelijk triviaal maar het zorgt ervoor dat je dubbel werk doet niet alleen in implementatie maar in het bijzonder ook in het testen (je kunt geen wijzigingen uitrollen zonder een goede test). Dit is al tijdrovend bij 2 soorten widgets; ik denk dat je ervan uit kunt gaan dat de bestede tijd om de verschillende platformen te ondersteunen vrij snel je complete budget op zal slokken.

Aanpasbaarheid

Een andere afweging wat betreft de genericiteit van de widgets betreft het maken van een widget of widgetplatform waarin een niet-programmeur door het opgeven van enkele plaatjes, kleuren en een databron automatisch een widget kan laten maken.

Dit is de heilige graal maar het was binnen dit project niet realistisch. Er zijn heel weinig projecten die dit goed doen (Sprout Builder is eigenlijk de enige die ik ken) omdat het bijzonder moeilijk en bijzonder veel werk. En dit slecht doen is geen optie (dan kun je het beter niet doen).

Bij een halve versie krijg je een rare tussenvorm die lastig werkbaar is en ofwel te weinig vrijheid toe laat of teveel en dan weer teveel voorafgesproken kennis veronderstelt. Dit terwijl het maken van een mooi en goed design juist één van de grootste toegevoegde waarden is die je kunt meegeven aan een widget (zie volgende punt).

We hebben er dus voor gekozen om concrete affe versies te maken maar wel met een redelijk simpele en heldere opmaak en presentatie waardoor ze eenvoudig door wie dan ook te herbranden zijn in een nieuwswidget voor een ander bestuursorgaan. Het deel van de widget dat praat met het platform en de data ophaalt blijft dan gelijk.

Presentatie

We hebben nogal wat tijd en aandacht besteed met de ontwerpers van Tam Tam samen aan een mooie presentatie van de widgets binnen de huisstijl van de originele site. Je ziet dat dit al snel veel toegevoegde waarde heeft niet alleen in ‘branding’ maar ook in (gebruiks)vriendelijkheid van de gegevens. Vergelijk onze rijkere RSS nieuws-widgets maar met de standaardmanier om RSS te presenteren in iGoogle (zie screenshot).

Bij de videowidget zie je dat er zonder al teveel moeite al makkelijk de perceptie van een ‘kanaal’ te creëren is, door de layout en de functionaliteit.

Widgets die nu beschikbaar zijn bieden vaak wel interessante functionaliteit en redelijke interactie maar vaak weinig tot geen grafisch ontwerp. Visuele presentatie heeft een sterk effect op de usability en wat dat betreft is er een wereld te winnen.

Waar je denkt aan presentatie denken veel mensen ook aan Flash. Onze keuze om geen Flash te gebruiken heeft zich denk ik ook bewezen. Veel interactieve widgets zijn gebouwd in Flash, maar die komen vaak niet veel verder dan een spel, video of ander grapje op iemands profiel. Het gebruik van Flash voor normale dingen als tekst en hyperlinks loopt vrijwel altijd uit op een ramp wat betreft gebruiksvriendelijkheid. Daarnaast is Flash slecht begrepen en slecht editbaar. Vergelijk dit met de publieke git repository waar het project nu staat en waar het voor iedereen te bekijken, becommentariëren en bewerken is.

Data

Het idee was om de widgets een uitingsvorm te laten zijn van al bestaande data omdat we dan sneller aan de slag zouden kunnen. We zagen toen al in dat wijzigingen aan de data-aanbiederskant veel tijd zouden kosten. Uiteindelijk zijn er wijzigingen nodig geweest voor alle databronnen behalve één (die van het VWA waar al een RSS-feed beschikbaar was), duurden die wijzigingen inderdaad heel lang als ze al kwamen want er zijn nog steeds twee databronnen niet af.

De beschikbaarheid van data is het belangrijkste punt en iets waar Ton en James mee bezig zijn in hun project. Er zijn een boel dingen nodig: bereidheid om data beschikbaar te maken, middelen om het te bewerkstelligen, richtlijnen voor de uitvoer, een geschikt uitvoerformaat en distributiestrategie.

Verder als je echt begint te werken met de standaarden die we nu voor handen hebben merk je dat er veel nog in de kinderschoenen staat. Er is weinig bewezen en getest en er is ook lang niet overal code voor. Dit is geen pleidooi om het dan maar niet te doen en overal Excel sheets en PDFs online te zetten, integendeel; we leren dit soort dingen alleen maar door het te doen.

Platformafhankelijkheid

De aanwezigheid van een open implementatie van Shindig beperkt je afhankelijkheid van derde partijen voor platformen in zeker mate, maar over het algemeen gesproken zullen mensen widgets toch graag willen plaatsen op hun vaste plekken.

De OpenSocial standaard wordt nog niet overal even goed toegepast en naast de technologische verschillen hebben de verschillende platformen ook verschillende ontikkelaarsrichtlijnen voor projecten. LinkedIn is bijvoorbeeld erg gesloten terwijl Hyves relatief weinig eisen stelt.

Bij het testen van onze OpenSocial gadgets kwam ik erachter dat ze het op Ning bijvoorbeeld helemaal niet doen. Op Hyves was er wat herschrijven nodig en zitten er nog wat kleine fouten in het platform waardoor de widgets niet perfect werken maar wel werkbaar zijn. En recentelijk liggen de widgets er af en toe compleet uit in iGoogle waarna ze na een paar dagen weer terug komen.

Dit is allemaal jammer, maar dat is één reden waarom kiezen voor het grootste en actiefste platform belangrijk is. Op die manier is er temminste een kans dat deze problemen in een toekomstige update opgelost worden.

Groeikansen

Wat de widgets betreft nodigen we iedereen die wil uit voor participatie ofwel op conceptueel niveau in de werkruimte van overheid20 ofwel in de code op github. Op zijn lichtst gezegd kan de participatie daar wel iets hoger.

Verder staan er op ons verlanglijstje nog een serie generieke widgets die de basisfunctionaliteit bevatten en die door iemand met kennis van HTML/CSS snel te rebranden zijn voor een specifiek doel. Video-, Event- en RSS-widgets hebben we nu al, op het verlanglijstje staat nog een Image-widget (plaatje(s) van de dag) en een echte kaart-widget om maar iets te noemen. Deze widgets zouden niet alleen bruikbaar zijn binnen de overheid maar overal waar hier behoefte aan is.
Als er code op andere plaatsen beschikbaar is, die past bij deze doelstelling hou ik me aanbevolen. En patches kunnen mijn richting op, hoe meer hoe beter.

Uiteindelijk is de beschikbaarheid van data essentieel. Je ziet hoe lastig het is voor een project om met mandaat maar zonder paraat beschikbare data te opereren. Andersom denk ik dat als er maar data beschikbaar is dat mensen dan vanzelf uit interesse of al naar gelang behoefte wel iets zullen maken. Zonder data gaat dat in elk geval niet gebeuren.
Wat daar wel bij opgemerkt moet worden, is dat je goed grafisch design bijna alleen maar ziet bij dit soort betaalde projecten waar professionele grafische ontwerpers worden ingezet en zoals ik al zei is dat ook een essentieel onderdeel (maar slecht ontworpen is nog steeds beter dan niks).

Het is een beetje warrig maar wat Vincent Everts zegt is:

Ik denk dat als eerste stap om de ramen open te doen en te zeggen laten we samenwerken aan producten, hier heb je mijn basis-API maak er iets moois van. Ik denk dat dat veel verder doorgegaan moet worden en dat die API die jullie nu hebben waarmee iedereen dus een basisvervoersadvies kan krijgen en dat kun je dan zelf verrijken, dat dat een hele goede weg is en ik denk dat 9292 ook verder moet doorzetten.

Ruwweg hetzelfde wat ik ook zeg, met dien verstande dat die API waar Vincent het over heeft niet publiek of onder andere voorwaarden beschikbaar is. 9292 moet in ieder geval verder doorzetten, laat dít dan een mooie eerste stap zijn.

Verder ben ik erg benieuwd naar de inzendingen en de winnaars van de wedstrijd. Die worden op 2 juni bekend gemaakt.

Update: Even later een interview van Vincent met Gert Staal, de directeur van 9292 waarin hij vraagt of er een API komt voor vervoersinformatie. Staal verwijst naar de NDOV (waar Mark de Bruin het hier al over had) die ergens in 2011 operationeel moet zijn. Iedereen zou daar toegang toe moeten krijgen.
Ik heb meer vragen:
Onder welke voorwaarden en op welke manier krijgen we dan toegang tot het NDOV?
Wie bepaalt hoe het geïmplementeerd gaat worden en krijgen we daar inspraak op?
En 2011 is nogal ver weg; wat kunnen we doen als we vandaag aan de slag willen?

De widgets zelf met installatiecodes staan op overheid20.nl, de teksten staan gewoon in de beschrijvingen van de widgets en de code staat vrij te gebruiken op github.

Zoekdienst Bekendmakingen

De overheid indexeert voor een hele reeks gemeenten en andere lokale instanties de bekendmakingen die ze publiceren op overheid.nl. Dit is een flinke klus omdat elke instantie dit op een andere manier publiceert, maar het is ontzettend handig om op een simpele manier door deze dingen heen te kunnen zoeken.

De website oogt een beetje onvriendelijk maar is wel goed bruikbaar en er is een zoekdienst waar je je kunt abonneren op bekendmakingen in jouw interesseprofiel bij jou in de buurt.

Deze zoekdienst en de bekendmakingen waar deze op gebouwd zijn bieden geen publieke herbruikbare data aan. Er wordt intern wel van enkele webservices gebruik gemaakt maar deze worden (nog) niet ontsloten naar buiten. Voor dit project konden we niet wachten tot er een API zou zijn omdat het bijzonder onvoorspelbaar is of en wanneer deze er dan is, dus hebben we maar iets gemaakt met wat er voorhanden was. Vergunningenkaart is een site van geostart die wel toegang heeft tot de gegevens en geocodeert ze zelf en maakt ze weer beschikbaar.

Ik heb voor de widget alle gemeenten van vergunningenkaart in één overzicht gestopt zodat je snel voor een bepaalde geeente kunt zien welke vergunningen er spelen. Dit is toegegeven een redelijk beperkt gebruiksdoel en in ons ontwerp hadden we ook voorzien dat het relevantste is om snel te kunnen zien wat er bij jou in de buurt nieuw is aan vergunningen. Zonder goede toegang tot de data is dit helaas niet realiseerbaar.

In Groot Britannië hebben ze de attenderingenservice van de zoekdienst bekendmakingen dus wel gerealiseerd met dat gebruiksdoel voor ogen maar dan niet in een widget maar via Twitter met Twitterplan.

Agenda van Werken bij de Overheid

Op Werken bij de Overheid is er ergens achteraf weggestopt een agenda met relevante evenementen voor mensen die een baan zoeken bij de overheid. De evenementen op die agenda hebben niet een eigen (landings)pagina, maar op ons verzoek is er door Rhinofly een RSS feed van alle evenementent gemaakt op basis waarvan wij dan de widget konden maken.

Een agenda widget is fijn om te hebben precies omdat dit soort dingen vaak weggestopt worden en vaak op meerdere plaatsen relevant kunnen zijn. De uitvoer naar ics maakt het nog boeiender want uiteindelijk hoort agenda data thuis op de plaats die voor mensen het relevantste is: in de agenda. Het maken van een iCalendar uitvoerformaat was niet de opdracht (wij maken widgets) en uit de metadata in de RSS feed (naar voorbeeld van de RSS van Upcoming gemaakt) zou het niet al te moeilijk moeten zijn om een iCalendar te genereren maar er zijn geen standaard tools voor.

Rijksoverheidsvideo’s

De Rijksoverheid produceert video’s van bijzonder hoge kwaliteit in een verscheidenheid aan formaten en met volledig transcript, ondertiteling en noem maar op. Deze video’s worden al verspreid naar de traditionele media maar gezien de hoeveelheid werk die erin gestopt wordt en de kwaliteit van het materiaal en metadata spreekt het voor zich om ze online ook verder te verspreiden.

Net zoals evenementengegevens thuishoren in de agenda, horen video’s thuis op televisie of een andere player door middel van een podcast. Een podcast RSS is een redelijk goed begrepen de facto standaard waarmee de gegevens handig af te spelen zijn en ook op andere manieren bruikbaar zijn.

In dit geval moest er een nieuwe RSS feed gespecificeerd worden waar daadwerkelijk verwijzingen naar de videobestanden in staan. Deze feed is nog niet af. De videowidget draait op een testfeed waar drie video’s in staan en die nog geen koppeling met de echte data heeft.

Waarschuwingen van de VWA

Een simpele nieuwswidget met daarin de meest recente waarschuwingen en terughaalacties van de Voedsel en Warenauthoriteit. Van deze nieuwsberichten is er al een RSS feed op de site van de VWA te vinden. We hebben die simpelweg ingepakt op een prettige manier.

Het is technisch niet een hele complexe widget, maar de layout, huisstijl en de iconen om te differentieren tussen terughaalacties en waarschuwingen geven hier de meerwaarde die dit de moeite waard maakt.

Vacatures van Werken bij de Overheid

De vacatures van Werken bij de Overheid (RSS) zijn dat waar de meeste bezoekers van die website naar op zoek zijn —denken we. Dus iemand gaat naar Werken bij de Overheid om te zoeken naar een baan, vult op de voorpagina zijn eisen in en zoekt op die manier.

De widget die we hebben gemaakt biedt precies dezelfde zoekcriteria als op die pagina en laat altijd de laatste vacatures zien. Op die manier bespaart de widget iemand die een baan zoekt herhaaldelijke bezoeken naar de site. Qua personaliseerbaarheid en relevantie (voor een baanzoeker) lijkt deze widget me het meest geslaagd.

Voor zover een beschrijving per widget met afwegingen over de functionaliteit en de data. In een vervolgbericht wat meer over de projectbrede afwegingen.

Ik zou willen dat er meer van dat soort verdedigers van onze collectieve cultuur bestonden. Recent is de copyright termijn in Europa weer opgerekt en onze cultuur weer een stukje verder uitgehold voor de zelfverrijking van bemiddelende instanties (zie het videofragment hieronder).

Op dit soort momenten is het handig om even na te gaan waarom een wet is ingesteld en of die geest van de wet nog steeds gediend wordt door de huidige praktijk. Het concept van auteursrecht is in tegenstelling tot wat mensen denken niet bedacht als oudedagsvoorziening voor platenbazen.

Het oorspronkelijke idee was dat een tijdelijk monopolie op de exploitatie van een werk door de auteur, een stimulans zou bieden voor de auteur om meer werk te maken. Simpel gezegd: jij kijgt geld voor je liedje en daarom maak je meer liedjes.

Hoe het nu werkt is dat er niks tijdelijks meer is aan het monopolie omdat dat elke keer wordt opgerekt. De exploitatie is heel omslachtig geregeld, in Nederland door allemaal schimmige tussenliggende organisaties, of in veel gevallen ook helemaal niet geregeld (het zogenaamde Orphan works problem). En er zijn bewijzen dat het verlengen van deze termijnen geen toename van werk in kwaliteit of kwantiteit ten gevolg heeft. Uit mijn ervaring: volgens mij is er nu meer én betere muziek dan ooit tevoren.

Als je dit allemaal bekijkt vraag je je af waarom we het eigenlijk doen? En dit zijn alleen nog maar de bezwaren tegen de manier waarop we copyright nu geregeld hebben. Wat daar nog niet bij opgeteld is de culturele schade die de wetgeving aanricht omdat deze de creativiteit en innovatie van iedereen beperkt. Artiesten krijgen dat tijdelijk monopolie op hun werk waarna het hoort terug te vloeien in de collectieve cultuur. Elke verlenging van dat monopolie is diefstal van iedereen.

Of ze het nu willen of niet, de nummers van de Beatles zijn onderdeel van die collectieve cultuur. Net zoals zij invloeden en onderdelen uit toen bestaande muziek hebben gebruikt, moet hun muziek weer inspiratie en herbruikbaar zijn voor hedendaagse creaties.

Over de verdedigers gesproken, ik was erg blij dat de aankomende directeur van de Koninklijke Bibliotheek aankondigde om de grenzen van het auteursrecht op te gaan zoeken omdat dit ‘een rem op de vrije informatievoorziening is’. Misschien dat mensen eerder geneigd zijn naar hem te luisteren dan naar een stel piraten, maar in de strijd voor onze cultuur is alle hulp welkom en zijn wat mij betreft alle middelen geoorloofd.

Update: Natuurlijk zegt Lawrence Lessig het weer een stuk uitgebreider en beter verwoord dan ik in deze video: “Getting the Network the World Needs”.

Mark de Bruin, marketingmanager bij 9292, heeft een twitter account en is bereid om tekst en uitleg te geven. Dat is tof en ik denk een essentiele eerste stap om verder te komen in de verstarde eenrichtingsverkeerkanalen waar deze hele sector zich in bevindt.

De uitleg rammelt hier en daar nogal en de noodzaak voor open vervoersdata blijft bestaan, dus laten we eens kijken wat hoe ver we komen. Mark nodigde uit om de discussie over e-mail voort te zetten. E-mail is niet schaalbaar en twitter is te kort, vandaar deze blog.

Zoals ik schreef zijn de voorwaarden van de wedstrijd nogal in het voordeel van 9292 maar heeft dat 22 teams toch voldoende gemotiveerd om mee te doen. Ik ben meer dan een beetje benieuwd waar zij mee komen.

Rechten

Alle deelnemers moeten op dit moment de rechten op hun applicaties afstaan aan 9292. 9292 zegt de applicaties niet te zullen overnemen maar te zullen gebruiken als inspiratie. Waarom kunnen deelnemers dan niet gewoon een verklaring tekenen dat ze 9292 toestaan om ideeën uit hun applicatie te gebruiken en gewoon hun rechten zelf behouden (tweet)?

Wat Mark en 9292 verstaan onder delen is dat de applicaties ergens intern verdwijnen en ideeën en onderdelen eruit verwerkt zullen worden in hun gratis applicaties. Dat is geen delen maar gewoon het uitoefenen van de taak waar ze al mee bezig waren.

De teams doen willens en wetens mee. Het is ook de vraag wat een team zou kunnen doen met hun eigen applicatie en wat voor nadelen dat voor 9292 zou kunnen hebben. De API tot de vervoersgegevens wordt (nog) beperkt vrijgegeven en zonder die gegevens zijn ontwikkelde applicaties weinig waard. Het lijkt dus niet veel uit te maken, dus waarom dan niet het goede doen?

Inspiratie

Mijn andere vraag was waarom dit soort conceptueel gebruikersonderzoek eigenlijk nodig is. De noodzaak en de behoefte lijken me apert.

We kunnen wel de wildste dingen verzinnen, maar op dit moment hebben we nog niet eens een fatsoenlijke app die de basics goed afhandelt. En dat is nog niet eens zo makkelijk, een applicatie als Trein.app ziet er heel simpel uit en is niet veel meer dan een dunne laag over mobiel.ns.nl, maar ik denk dat er veel tijd in zit om dat goed te laten werken.

Er is op dit moment een 9292 applicatie voor de iPhone die op basis van je locatie de site opent. Dit is best een aardig idee en zou goed kunnen werken, maar ik heb hem pas getest.
Een paar weken geleden zaten we met vrienden op de verkeerde plek in Utrecht Terwijde en moest ik onder tijdsdruk snel een nieuwe route vinden naar een plek ergens anders in Utrecht, en de eerstvolgende bus, en de bushalte etc.
Dit was redelijk lastig voor elkaar te krijgen in de applicatie. Het was ontzettend moeilijk om een adres gevonden te krijgen, de kaarten die bij een advies komen zijn compleet onbruikbaar, en het is lastig om adviezen op te slaan en alternatieven te vergelijken. Met wat heen en weer schakelen naar Google Maps op mijn iPhone is het me uiteindelijk gelukt, maar makkelijk was het niet.
Bedenk dan dat Google aanbiedt om gratis en voor niets onze vervoersgegevens online beschikbaar te maken met de Google Transit website die op zich al bijzonder vooruitstrevend is maar die ook geïntegreerd is met de Google Maps applicatie op de iPhone. Waarom hebben we dat niet in Nederland?

Mijn vraag is dus niet direct waarom we de vervoersgegevens niet mogen hebben en aan Google mogen voeren. Ook al zou dat een hele goede vraag zijn, maar we hebben al gezien dat vervoerders daar nogal uptight over zijn.
Mijn vraag is meer of gebruikersonderzoek en testen niet belangrijker zijn om goede vervoersapplicaties te maken dan dit soort vrije conceptuele input.

Ik zie graag de antwoorden tegemoet.

James Governor is het met me eens dat de gegevens voor reisinformatie op het spoor (en in hun geval ook de applicatie) gratis zouden moeten zijn en dat de vervoersaanbieders buitengewoon waardevolle gebruiksstatistieken krijgen van deze applicaties.

SenterNovem

SenterNovem publiceerde een tijdje geleden dit item over Trein.app van Dennis Stevense. Misschien dat ze daar eindelijk een keertje de ogen openen voor innovatie van kleinere spelers in deze branche.
Ook dit bericht over reisinformatie bij de haltes. De meeste dynamische reisinformatie op haltes is in mijn ervaring of ronduit stuk of niet accuraat. Één quick win zou zijn om in Rotterdam op de metrohaltes borden op te hangen waar je bent en waar je heen kunt gaan.

GPS

Om nog aan te vullen bij mijn argumenten van laatst, het probleem dat de vervoersgegevens bij één monopolistische aanbieder liggen is ook een probleem van tijdelijke aard. Zodra voldoende mensen GPS-apparaten bij zich dragen dan lost het probleem zich vanzelf op, via oplossingen zoals Vodafone dat partnert met TomTom of het nog wat amibitieuzere Citysense weten we precies waar welke vervoersmiddelen zich bewegen (en wie erin zitten).

Dan krijgen we in plaats van het huidige probleem een nieuw probleem dat degenen die controle hebben over die apparaten (fabrikanten, netwerk operators), controle hebben over die data, maar dat lossen we dan wel op. Ik noem een situatie waarin de grip van de huidige spelers wordt verminderd al pure winst.

9292 Wedstrijd

Ik had na het hele gedoe rondom de Reisplanner Xtra van de NS al gehoord dat 9292 een wedstrijd aan het uitschrijven was (Emerce). De vergoeding voor de winnaar van de wedstrijd is op zijn best kinderachtig te noemen en deelnemers doen afstand van hun rechten op de applicatie.

Deze ogenschijnlijk nadelige voorwaarden hebben 22 teams niet belet zich aan te melden, dus het is de vraag wat hieruit voort zal komen. 9292 steekt het in (zie ook het commentaar van de marketing manager) als een soort gebruikersonderzoek wat als invoer gebruikt zal worden om te komen tot een uiteindelijke applicatie.

Ik vraag me wel af waar gebruikersonderzoek in dit stadium nog voor nodig is en tot wat voor grote veranderingen dat zal leiden. We weten wel wat reizigers in het ov willen weten en die basics zouden nu al eerst heel welkom zijn. Itereer dan maar op daadwerkelijk gebruik verder.

Stephan (van ons geliefde Sargasso) wist me onderweg nog op de foto te zetten. Hier zie ik er nog redelijk fris uit, dat was aan de andere kant van de vaart wel anders:

De eerste keer dat ik zo’n afstand liep, ontzettend pijnlijk maar zeker niet de laatste keer.

Zojuist op de gvenkdaily (1, 2, 3, 4) wat referenties naar verslaggeving over dit onderwerp en fragmentarisch de argumenten waarom de NS weigert hun gegevens open te gooien.

Ik schreef hier eerder al over en mensen vragen steeds aan míj waarom de NS de gegevens niet zou willen vrijgeven. Niemand snapt het en de meeste mensen vinden het onvoorstelbaar dat de NS puur uit eigenbelang de gegevens voor zich zou willen houden.

Ik kan wel wat argumenten verzinnen waarom dit zo is, maar de misinformatie en verwarring die de NS verspreidt over dit onderwerp maken het er niet helderder op. Ik probeer het een en ander te reconstrueren.

De NS geeft als argumenten voor het niet vrijgeven van de gegevens: ‘Beveiliging’, ‘Kwaliteitsbewaking’ en ‘Merk en identiteitsbewaking’.

Beveiliging

Zoals bij Emerce te lezen zegt de NS dat de toegang tot hun plangegevens buitengewoon beveiligd is en dat toegang hiertoe maanden zou kosten. Ze zouden in de tussentijd net zo goed zelf een iPhone applicatie kunnen maken.

Nu is het op zich niet in de eerste plaats ons probleem als de NS zichzelf in een hoek heeft geprogrammeerd met een buitengewoon inflexibele IT-infrastructuur. Het wordt nu op ons afgeschoven, maar zelfs dan het hoeft geen maanden te kosten om een machine-leesbare versie van het spoorboekje ergens online te zetten.

Daarbij zegt ze dat ze dan net zo goed zelf een iPhone-applicatie zouden kunnen maken. Ten eerste wordt dat niet gevraagd, die iPhone applicatie die komt er vanzelf wel. Ten tweede is het maar de vraag of de NS binnen enkele maanden een iPhone-applicatie zou kunnen produceren. De ervaring met Reisplanner Xtra spreekt niet in hun voordeel.

Kwaliteitsbewaking

Het argument over de kwaliteit moet ervoor zorgen dat de informatie overal hetzelfde is op de borden, de site etc. Ik zie hier geen conflict met het vrijgeven van de informatie via een API, eigenlijk juist het tegendeel.

Als de NS zo graag de kwaliteit van de informatie over haar treinen wil bewaken, dan zou ze ervoor zorgen dat ze een goede API neerzet waar iedereen die de gegevens nodig heeft er op één centraal punt bij kan. De huidige situatie waar iedereen zelf een manier verzint om het te scrapen introduceert juist risico’s en verdient niet de voorkeur.

Merk & Identiteit

De NS wil haar merk en identiteit bewaken. Dat mag uiteraard.

Het is alleen niet helemaal duidelijk waarom het bewaken van het merk van een monopolist ten koste moet gaan van de adequate informatievoorziening van treinreizigers en de innovatie op het gebied van reisinformatie in Nederland.

Naast deze drie argumenten kunnen we er nog een paar bedenken:

Controle

De behoefte aan controle blijkt uit de quote: “Wie wil er nou geen garantie voor 500.000 bezoekers per dag?”

Dit lijkt op een wat echtere reden dan de drie daarboven. De NS kan het schijnbaar niet hebben dat iemand anders voordeel heeft van haar gegevens.

Nu haalt de NS site misschien 500k bezoekers omdat mensen nergens anders heen kunnen en willen ze dat behouden. Als de gegevens worden vrijgegeven krijgt niet iedereen een ‘garantie voor 500.000 bezoekers per dag’. Dat is nou juist het punt. Er ontstaat dan een ecosysteem van toepassingen en websites waar iedereen terecht kan bij die aanbieder die het beste aansluit bij haar wensen.

Dat de NS denkt dat ze in zo’n vrij ecosysteem relatief snel eruit ge-innoveerd zullen worden, dat is realistisch maar niet iets waar ze zich zorgen over zouden moeten maken.

Kosten

Verder wordt bij het opstellen van APIs altijd de kosten genoemd die ermee gemoeid zouden zijn.

Er zijn kosten om de gegevens te verzamelen maar aangezien dat toch moet gebeuren kunnen we die buiten beschouwing laten.

Er zijn kosten om de gegevens op de huidige sites (NS.nl, 9292ov.nl) toegankelijk te maken. Mensen kopen treinkaartjes en het lijkt me niet veelgevraagd dat ze dan kunnen zien wanneer hun trein gaat.

Er zijn kosten om de gegevens te ontsluiten via een API. Het ontsluiten van de gegevens via een API heeft bijzonder grote voordelen voor alle partijen, dus ook voor de NS. Dat weegt meer dan tegen elkaar op.

Dat de NS ongevoelig is voor al die argumenten waaronder die dat het goed zou zijn voor de reizigers en het openbaar vervoer in Nederland is één ding. Een partij die daar niet ongevoelig voor zou moeten zijn is de overheid. Als de NS niet wil luisteren, moet de overheid gewoon instappen en het opleggen.

Strategie

In ‘Unraveling the transit fabric’ schreef ik dat het vasthouden van de reisgegevens dé manier om langdurig controle te houden op je netwerk. Het alternatief is grenzeloze concurrentie en inwisselbaarheid van vervoersaanbieders, in het engels: commoditization. Commoditization is goed voor klanten, de nachtmerrie van elk bedrijf en iets waar de overheid op af zou moeten sturen.

Mis ik (tegen-)argumenten? Laat het weten in de comments.
En als je het ermee eens bent, vertel het dan door en kaart het aan waar je kunt.

Corine van Drunen van de NS laat het na om in te gaan op de vragen die gesteld werden en maak zich er daarna van af door te verwijzen naar het feit dat de NS haar planmatige gegevens ter beschikking stelt aan 9292ov. 9292 is een gezamenlijke site van de vervoerders waar de gegevens in een bepaalde vorm worden ontsloten maar die niet een herbruikbare toegang tot vervoersgegevens biedt. Daarnaast zou het handig zijn om de dynamische reisgegevens (de actuele posities van vervoersmiddelen) te hebben maar in eerste instantie zouden we al blij zijn met de planmatige gegevens.

De tijd in de uitzending was te kort om tot de crux van het argument te komen en om de halve waarheden waar de NS zich ermee van afmaakt te weerspreken, dus daarom schrijf ik hieronder het geheel uit. Misschien handig als je vervoerders tegenkomt en je wilt ze overtuigen van het belang van open reisgegevens.

Open reisinformatie voor iedereen

Ik ben webontwikkelaar en ik (en velen met mij) erger me al jaren aan de geslotenheid van de reisgegevens in Nederland. Wanneer we mensen erop aanspreken dan worden we meestal afgeserveerd met vage uitvluchten en halve waarheden. Ik vind dat onacceptabel en ik hoop dat meer mensen met me dat vinden en zich willen uitspreken.

Openbaar vervoer is een essentiele publieke dienst die de inrichting van onze leefomgeving kwalitatief beïnvloedt. Ik denk dat het belangrijk is dat de reisgegevens van het openbaar vervoer in Nederland vrij te gebruiken zijn en dat de huidige gesloten monopolistische situatie slecht en schadelijk zijn voor het innovatie- en leefklimaat in Nederland.

Aanleiding voor dit item was de nieuwe reisplanner “Reisplanner Extra” die de NS heeft laten ontwikkelen. Dit is een een mobiele Java-applicatie waarmee je de actuele reisgegevens op je mobiele telefoon kan opvragen.
Ik heb de Reisplanner Extra niet geprobeerd omdat deze niet werkt op mijn iPhone en dat is meteen ook het probleem.

Probleem: De NS kan niet voor elk platform en voor elk denkbaar gebruiksdoel toepassingen aanbieden.

Dit is ten eerste al ondoenlijk omdat de hoeveelheid tijd en geld die het de NS kost om één toepassing te maken redelijk groot zijn. Het schijnt dat de ontwikkeling van de Reisplanner Extra een jaar heeft gekost en ik wil niet eens weten hoeveel geld ermee gemoeid is geweest. Hierdoor kan de NS alleen maar voldoen aan de wensen van de grootst mogelijke groepen gebruikers.
En dan nog: als het een jaar duurt voor we ook een iPhone (en Windows CE, Blackberry, Palm Pre etc.) versie mogen verwachten dan schiet het niet echt op.

Daarnaast zijn er meer gebruiksdoelen dan we op dit moment ook maar kunnen beginnen te verzinnen. Misschien wil je op je eigen website een reis kunnen plannen of in iGoogle, of misschien wil je op je desktop een Gadget met daarop de volgende 5 treinen die vertrekken vanaf jouw station, misschien wil je een deel van het schema projecteren op een scherm in de publieke ruimte of misschien wil je de planner doorlichten om te zoeken naar scheve verhoudingen.

Ik verzin deze gebruiksdoelen net zelf in vijf minuten maar de hoeveelheid creativiteit die mensen hierop los kunnen laten als de gegevens vrij zijn is potentieel gigantisch. De meeste toepassingen zullen niet de moeite waard zijn voor de NS om te bouwen, maar als een kleine groep mensen het zinnig vindt en het zelf wil doen, waarom niet?

Oplossing: Het vrijgeven van de reisgegevens (in eerste instantie planmatig maar daarna ook dynamisch) in een herbruikbaar helder formaat onder redelijke en vrije voorwaarden. En als problemen dat in de weg staan, duidelijk maken welke problemen dat zijn en hoe we kunnen samenwerken om deze op te lossen.

Het is nu al mogelijk om toepassingen te bouwen op de site van de NS (zie Trein.app) maar de moeite die je moet doen is te hoog en de onderhoudbaarheid is laag. Er is op dit moment teveel toewijding nodig om applicaties te bouwen.

Het vrijgeven van de gegevens zou de barrière om iets te maken bijzonder verlagen. Ik ken een hele groep mobiele ontwikkelaars die zitten te springen om deze gegevens en er zijn nog veel meer mensen die nog niet eens weten wat voor coole dingen ze zouden kunnen doen.

Vaak noemen de vervoerders het kosten-argument waar het de reisgegevens betreft. Ze spreken ook vaak hun teleurstelling uit toen bleek dat reizigers niet bereid waren te betalen voor vervoersinformatie toen ze wat initiatieven lanceerden op 9292ov. Nu is dat niet zo gek. Reizigers betalen al voor hun kaartje en ze zouden wel gek zijn als de dan ook nog eens gaan betalen om te weten waar en wanneer hun vervoersmiddel vertrekt. In elke redelijk opvatting hoort reisinformatie een integrale bij een reis horende dienst te zijn.

Het vrijgeven van vervoersinformatie is goed zijn voor iedereen.

Voor ontwikkelaars, omdat ze makkelijker toepassingen kunnen ontwikkelen en daar bekendheid en/of geld mee kunnen verdienen. De NS zou het niet erg moeten vinden als derde partijen met hun gegevens geld verdienen op bijvoorbeeld de App Store. Het maken van een goede applicatie en het onderhouden ervan kosten tijd en moeite waar best een serieuze financiele vergoeding tegenover mag staan.

Voor gebruikers, omdat ze potentieel makkelijker en op meer manieren toegang kunnen krijgen tot vervoersinformatie dan dat nu het geval is.

Voor de NS, omdat ze zonder veel extra moeite veel meer mensen kunnen bedienen van vervoersinformatie waardoor de reiservaring verbetert en ze meer kaartjes verkopen en meer treinreizigers behouden.

In de huidige situatie waarin de NS de vervoersgegevens voor zichzelf houdt verliest iedereen. Kunnen we daar geen verandering in brengen?

Update: SxSW is met gemak één van de beste algemene events waar ik geweest ben. De hoeveelheid en in sommige gevallen kwaliteit van de sessies dragen daaraan bij, maar nog veel belangrijker is de concentratie van mensen die hier aanwezig is.
Er is een absurde hoge concentratie hier van mensen die werken in ons vakgebied, dit maakt spontane en geplande ontmoetingen erg waarschijnlijk en is de voornaamste reden om hierheen te komen (het is toch niet mogelijk om alle sessies te zien en ze worden ook opgenomen en binnenkort online gezet).
Absolute aanrader dus als je Engels kunt en zelfredzaam bent. We zijn nu al met een recordaantal Nederlanders hier maar ik denk dat dat aantal nog een paar keer moet verdubbelen.

Het verhaal gaat over een Nederlandse jongen die een rol krijgt (als Engelsman schijnbaar) in een Bollywood film. Hij is erg beschermd opgevoed. Geconfronteerd met de schrijnende ongelijkheid in Mumbai trekt hij het niet meer. Hij kan zich niet verzoenen met de andersheid van de cultuur en hij verliest zichzelf waarna hij ten onder gaat.

Het verhaal is een interessant gegeven al ligt de keuze om hulpbehoevende mensen letterlijk in zijn 8mm camera te visualiseren met kleurtjes er een beetje dik bovenop. Het zorgt wel voor een speels effect in een mooie cinematografie. Verder zijn er drie soorten film (film, 8mm en handycam) waarop geschoten is met voor elke soort een eigen functie.

De film is veelbelovend maar breekt voor mij in de tweede helft en wordt dan ronduit tenenkrommend.
Het ligt vooral aan het te simplistische script. Het is natuurlijk niet al te gemakkelijk om op een geloofwaardige manier een pathetische, cultureel ongevoelige kakker met een superman-complex neer te zetten maar als het script dan ook geen enkele recht doet aan de complexiteit van de situatie en alles gladstrijkt is het slecht te harden.

Het is geen slechte film; goede productiewaarden en zeker mooi, maar ik denk dat er meer in had gezeten. In ieder geval is het een betere film dan Slumdog Millionaire.

Jammer dat onze versie van the Daily Show geflopt is. De satires die op de Nederlandse tv te zien zijn halen dezelfde scherpte niet. Kijk bijvoorbeeld dit stuk. Waar zitten de grappen? Zitten er dingen in die niet waar zijn?

“It’s not rocket science, home owners, apparently it’s alchemy.”

Niet alleen de complete financiele sector van de quants tot de directeuren van de banken hebben zich ontpopt tot charlatans maar de zogenaamde onafhankelijke journalistiek die ons op de hoogte had moeten houden, die goed ingelezen en kritisch had moeten zijn heeft ook zitten slapen.

Raar toch dan dat een ‘fake news’-comedyprogramma betrouwbaarder en eerlijker is dan het echte nieuws.

Hieronder een verslag van de vragen (en antwoorden) na elke presentatie op This Happened Utrecht #2. De teksten volgen vrij nauwkeurig wat er gezegd is maar zijn zeker niet letterlijk. Als je het ergens niet mee eens bent of je er niet in herkent, laat dan een commentaar achter.

Sanne Kistemaker — Piece of Family

Sanne Kistemaker van Muzus vertelde over hun project Piece of Family dat ouderen in staat stelt om de communicatie-kloof met hun kleinkinderen te overbruggen en in directer contact te staan met hun familie.

Marc Fonteijn: Wat heb je als grootste uitdaging gezien? Wat zou je anders gedaan hebben?
De grootste uitdaging is steeds naar je doelgroep toe te gaan. Het is veel makkelijker om achter je bureau zitten te ontwerpen en te Googlen. Elke keer die stap zetten om naar oma toe te gaan kost veel tijd want je moet er de hele middag zitten en het ‘voelt een beetje als een verplichting’.

Had ook liever het prototype meer getest en daar meer tijd in gestopt.

Bas Bakker: Je hebt het gemaakt voor deze vergrijzing maar de vergrijzingsgolf die eraan komt die kan al met een computer werken.
Het is een tijdelijk product en ook echt voor die oudere ouderen. Dat is echt een uitdaging om daar iets voor te maken.

Gaat Vodafone het op de markt zetten?
Er is geen patent. Er was een fabrikant die het zou doen maar dat is niks geworden. Niet duidelijk wat de toepassing gaat worden.

Yohan Creemers: Je hebt twee families gebruikt. Als de familie uit de Haagse Schilderswijk was gekomen, had je dan een ander product gehad?
Wie je spreekt beïnvloedt het, een andere ontwerper had misschien ook tot een ander resultaat geleid. Het is een probleem waar veel mensen zich in herkennen. Nadat ze een prijs hadden gewonnen waren er veel oma’s die het terplekke wilden kopen.

Waarom codesignen met twee participanten, waarom niet met 5? Krijg je dan geen betere resultaten?
Het kan wel iets bijdragen maar op die schaal is het misschien handiger om kwantitatieve data te gebruiken voor de richting en kwalitatief voor de uitwerking. Je hoort in de kwalitatieve fase veel hetzelfde dus dan zou je ook veel overlap hebben.

Heb je het technisch helemaal uitgewerkt van het scannen tot het doorsturen naar de tv?
Alles was draadloos wat belangrijk was omdat er bijna een oma gestruikeld was. Er zit een laptop in en die laptop is verbonden met de tv. Het was trial and error maar het werkte wel.

Victoria Donkersloot: Wat is jouw definitie van co-creatie?
Niet om de gebruiker zelf dingen te laten creëren maar om ze te laten reflecteren op jouw ontwerpen. Dat is waar de ontwerper voor is en dan met ze door te associeren. Het scannen en de knop waren een lastig gegeven. Dat is digitaal en lastig te bevatten voor ouderen. Samen kom je er dan achter wat werkt. Wat betreft de knop bleek de Senseo al bekende semantiek te leveren.

Niels Keetels — Softbody

Niels Keetels vertelde over de ontwikkeling van zijn game Softbody.

Bastiaan Terhorst: Jullie hebben methoden van kinderen geburikt om het spel te maken maar had het ook effect voor degenen voor wie jullie het spel maakten?
Ze wilden weten of ze de fascinatie van kinderen konden gebruiken en of dat ook werkt bij onze generatie. Het was moeilijk te valideren maar het leek niet echt op wat die kinderen aan het doen waren. Op de HKU vroegen mensen al snel om een soort doel.

Peter Boersma: Hoe bepaal je of de game succesvol/goed genoeg is? Als mensen vragen om een doel, dan is er geen doel. Ik hoop niet dat het antwoord is: “hoe lang de mensen het spel speelden”.
De intentie was niet om een spel te maken wat extreem boeiend was, maar een research case. Uitgaan van spel en gestructureerde elementen toevoegen en kijken of het leuk wordt. Maar het is waarschijnlijk eerder leuk voor mensen in de experimentele game scene.

Ronald Mannak: Je beschreef een incrementeel development proces met kleine stapjes tot het einde. Waarom zulke kleine stapjes?
Er is twee maanden aan de game gewerkt, daarvoor alleen theoretisch. Er waren niet zoveel momenten om het spel te laten testen, teveel bezig gehouden met de kleine dingetjes en focus op het volgende prototype. Op een gegeven moment hadden we alleen maar een balletje dat door een level rolt, zonder levels, graphics etc.
Ronald Mannak: Hoe zou je het veranderen?
Minder prototypen en beter projectmanagement inzetten om het overzicht te houden.

Ianus Keller: Bij de observaties bij de school had je waanzinnige foto’s. Hoe belangrijk waren die observaties? Zaten er grote inzichten in?
Ja, grote inzichten. Als kinderen om je heen aan het rennen zijn kun je ze vragen wat ze aan het doen zijn, maar ze kunnen het niet vertellen. Ze zijn heel geconcentreerd aan het spelen.

Waarom hebben jullie gekozen voor de kleuterleeftijd?
Dit was meer een crèche waar ze niets anders doen dan rondrennen en je kunt zien hoe ze zelf hun spel construeren. Op een basisschool is er meer structuur via spelletjes van de juf.

Marc Fonteijn: Vraag aan Kars: Je zei dat dit het beste project van toen was. Kun je dat onderbouwen?
Kars Alfrink: Het is een research object wat toch op zichzelf staat. Vaak heb je een lezing van 10 minuten nodig om het te kunnen spelen. Hierbij kon je zitten en je was los. Verder ziet het er geweldig uit en heeft het een hele ander esthetiek dan je normaal tegenkomt in de gameswereld.

Sam Warnaars: Wat had je gedaan als je op het laatst een maand extra had gekregen?
Meer werk en tijd in het level design gestopt en de end state is niet zo goed. Hadden dat dan meer kunnen testen en meer aandacht aan besteden om dat meer compelling te maken.

Tjeerd IJtsma: Jullie hadden een research question en het spel is onderdeel van een research project. Was is heht antwoord op de vraag. Heb je hem proberen te beantwoorden?
Felix Boatsch heeft de vraag beantwoord in zijn thesis (“Paidia and Ludus”) die te downloaden is.

Irene van Peer – Mahlangu Hand-washer

Irene van Peer vertelde over de handenwasser die ze hadden bedacht in antwoord op lokale behoeften in Afrika.

Ronald Mannak: Je zei dat er veel projecten uit het Westen niet lukken. Hoe zou jouw project door Afrika verspreid kunnen worden?
Het was tien jaar geleden maar er is nu weer hernieuwde interesse bij een handenwascongres en reacties uit India.
Ronald Mannak: Is het verspreid door Afrika?
We hebben iets achtergelaten maar daarna niet gevolgd hoe ver het verspreid is en hoe goed het opgepakt is. Ze zou graag teruggaan om het te zien. Dit is een betere manier van helpen door iets terug te geven aan de mensen. Andere projecten worden te veel en te lang binnenskamers ontwikkeld en dan ineens daar top-down neergezet met weinig contact.

Hoe kun je zorgen dat het verspreid wordt?
Via onderwijs, de tekening verspreiden. Er is een basisgezondheidszorg, die je zou kunnen gebruiken om de tekening te verspreiden zodat ze het zelf kunnen maken. Een reactie uit Amerika om allemaal flessen te gaan verzamelen en ze daarheen te brengen is nu juist niet de bedoeling.
Zou je met het oog op de orale cultuur niet een toneelstuk en verhalen kunnen gebruiken om de kennis te verspreiden?

Marinka Copier: Kun je iets meer vertellen over het project waar het uit is voortgekomen?
ICSID organiseert nog steeds uitwisselingen van industrieel ontwerpers met het doel om ter plekke te proberen bij te dragen en ontwerpers internationaal maar ook lokaal kennis uit te laten wisselen.

Sanne Kistemaker: Je zegt dat veel goedbedoelde projecten niet aankomen. Hoe werden jullie ontvangen? Ook met argwaan?
Het was opgezet vanuit Zuid-Afrika en er werd een goede gelegenheid geboden om met de mensen in discussie te gaan en je oren de kost te geven. We hebben hetzelfde gedaan wat je zou doen als je een project in Nederland doet, zorgen dat je je startpunt en je referenties samen bouwt en van daaruit stappen maken.

Kristian Esser: Kwam je oplossingen tegen die zij hadden gemaakt waarvan je dacht dit is briljant en dit had ik nooit bedacht?
Dat badkamertje op de presentatie was briljant. En anderhalf jaar geleden zag ze een mooie oplossing voor handenwassen bij een latrine.

Naomi Schiphorst en Mieke Vullings – MIMOA

Naomi Schiphorst en Mieke Vullings allebei architecten vertellen over de beweegredenen achter hun sociale architectuurgids MIMOA.

Wat zijn de overeenkomsten tussen een interactieontwerper en een architect?
Een interactieontwerper doet grotendeels hetzelfde als een architect. Je gaat denken in een programma van eisen en wat gebruikers meer zouden willen doen dan wat er in dat programma van eisen staat. Het idee om een agenda op te nemen was compleet onrealistisch. Dus toen gefocused op wat er nodig was en de communicatie met de techniek.

Jeroen Coumans: Hoe meten jullie het succes van jullie website?
Dat kunnen we zien aan verschillende dingen. Google Analytics met waar gebruikers vandaan komen en of er een stijgende lijn in zit. Hoeveel projecten er worden toegevoegd, welke dagen de drukste dagen zijn (toch vaak onder de baas zijn tijd). We hebben een inschatting gemaakt van hoeveel gebruikers er van zo’n dienst gebruik zouden maken en hebben die verwachting overtroffen.

Kristian Esser: Jullie hebben te maken met twee totaal verschillende werelden wat betreft scope en geld, worden jullie niet helemaal gek van het verschil?
We zijn het erover eens dat we architecten zijn. Vanaf het begin al vragen mensen wanneer ze de overstap willen maken naar het ene of het andere, maar ze zijn er zelf niet mee bezig. Ze blijven het doen zolang de combinatie houdbaar is. Architectuur is heel traag en op het web gaat het sneller en heb je sneller resultaat.

Jasper Koning: Hebben jullie ueberhaupt iets aan marketing gedaan buiten vrienden en kennissen?
We hadden geen budget dus we waren creatiever. We hadden een goed getimede lancering met een feestje en daarnaast hebben we een lijst van weblogs gespammed dat er een geweldige website was en meer van dat soort truucs.

Aldo Hoeben; Jullie zijn met de dienst begonnen omdat jullie hem nodig hadden en jullie gebruiken hem ook neem ik aan. Op een gegeven moment hebben jullie besloten om er geld aan te verdienen, verandert dat dingen?
Ze zeiden nog tegen elkaar: ‘We moeten wel onthouden waarom we het doen en we hoeven er geen geld mee te verdienen.’ Maar dingen zoals ontwikkeling en hosting kosten wel geld en dat zelfstandig kunnen onderhouden is goed voor je geloofwaardigheid. Nadat ze een prijs hadden gewonnen hebben ze een business plan geschreven en ander mensen met sites leren kennen om ervaringen uit te wisselen. Daarnaast zijn ze nu bezig een plan uit te werken hoe je geld kunt verdienen door middel van sociaal entrepeneurship. Het doel is niet om hier rijk mee te worden maar dat het blijft bestaan en groeien.

Gebruiken jullie het ook zelf?
Ja, net nog een weekendje naar Milaan geweest. Bij de projecten zitten pareltjes die je anders zelf niet gevonden had. Dingen in kleine dorpjes waardoor je verbaasd bent dat er zulke mooie projecten op staan.

Ianus Keller: De tone of voice is heel leuk valt me op, jullie zijn allebei gezellig en dat spreekt ook uit de site.

Niels Keetels: Hebben jullie ook een soort contentfiltering of gaat elk gebouw er zomaar op?
Voor iets toegevoegd wordt, wordt gekeken of de informatie compleet is. Er wordt niet beoordeeld of iets mooi is of niet, dingen die mensen niet mooi vinden zakken vanzelf weg. De belangrijkste voorwaarden zijn dat de achitect bekend moet zijn en dat het zichtbaar moet zijn vanaf de straat.

Kijk de video hieronder, Siert vertelt erg ontspannen en bevlogen en de principes van FabLab schijnen nog erg nieuw te zijn voor mensen in Nederland.

Siert Protospace Lezing from Alper Çugun on Vimeo.

De meeste mensen die ik het vertel zijn verbaasd dat ze gewoon naar Protospace kunnen en daar gratis aan de slag kunnen. Dat kan dus en het is ook nog eens erg leuk om te doen.

Ik schreef al eerder over de ov-chipkaart en wat een schande het is dat we zoiets niet al tien jaar hebben in Nederland.

Nu dat ding stapje voor stapje ingevoerd begint te worden in Nederland is het wel fijn bijvoorbeeld dat je op de site je chipkaart kunt claimen en er dingen aan kunt instellen zoals het automatisch opladen als hij leeg is.

Wat ik graag zou willen is een overzicht van al je vervoersbewegingen zowel op een kaart als machine-leesbaar ontsloten voor derde partijen die ik toestemming kan geven om erbij te kunnen, maar dat is waarschijnlijk nog een brug te ver voor deze implementerende partijen.

OV-Chipknip

Maar één van de dingen die een groot gemis is en wat Marrije d’r verspreking aangeeft is dat het geen ov-chipknip is. Een RFID betalingsmiddel waarmee je niet alleen kunt reizen in het openbaar vervoer maar waarmee je met een simpele swipe ook je croissant bij de AH-to-go kunt afrekenen (en bij andere winkels die zich erbij aansluiten). De problemen met de chipknip dat: 1. mensen er niet één hebben en 2. ze er geen saldo op hebben zitten, zijn nu allebei opgelost.

De chip is nu zo lek als een mandje, dus het is nu misschien niet verstandig om er echt geld op te zetten, maar ik denk dat ze de vergunningen voor een digitaal betaalmiddel al hebben liggen (dat moet voor dit soort chips) en de technologie om veilig te betalen over RFID/NFC bestaat al bijvoorbeeld in Japan.

Zie bijvoorbeeld dit bericht van Jan Chipchase waarin hij vertelt dat hij op 8 manieren kan betalen voor zijn ontbijt (en wat de problemen daarmee zijn).

Usability

Wat geloof ik ook nog beter kan is de communicatie naar de reizigers toe en de usability van de poortjes en machines.

Ik heb een nieuwe ov-chipkaart maar ik ben nog niet met de metro in Rotterdam geweest.

Het leek me leuk om daar binnenkort heen te gaan om het uit te proberen en het meteen te documenteren op video als een soort guerilla usability-studie. Als er mensen mee willen helpen denken en de camera vasthouden en na afloop bier drinken, dan zou dat erg fijn zijn.

Nu is het nogal onhandig om in tijden van crisis de boel nog verder aan te halen en geen informatie vrij te geven zodat de paniek alleen maar groter kan worden. Het gerucht gaat al dat de eilanden teruggeclaimed worden door de zee (waarschijnlijk omdat de baggeraars zonder werk in Nederland zitten).

Wie had gedacht dat dunebashen in SUVs en snowboarden in het midden van de woestijn niet houdbaar zouden zijn? Als het Dubai-Disney niet eens marginaal economisch duurzaam is, hoe ecologisch duurzaam had het dan kunnen zijn?

Megalomane projecten waarvan iedereen aan had kunnen zien komen dat ze de noodzakelijke onderbouwing misten. Ook al durfden weinigen dat te zeggen in het aanzicht van het ‘economische wonder’. Nu hebben we gezien waar economische wonderen van analysten, investeerders en bankiers toe leiden.
Blijkt dus dat je geen wereld kunt bouwen in 10 jaar, ook al heb je nog zoveel hijskranen.

Van de week ging ook al het TVCC gebouw in Beijing in vlammen op. Het heeft er niks mee te maken maar een zekere symboliek valt niet te ontkennen.

Ik hoorde het en de dichter zelf woensdagnacht op de radio. Die donderdag ging ik naar Londen en stond op Rotterdam Centraal te wachten op de trein naar Brussel. Ik ging even zitten om mijn rugtas recht te zetten en ik zag naast me op het bankje dezelfde Nasr zitten waar ik de vorige avond op de website tegenaan had gekeken.
Ik was stomverbaasd en wist een paar woorden uit te brengen en hem te feliciteren met zijn verkiezing. Hij was waarschijnlijk op weg naar Antwerpen en het schijnt een vriendelijke man te zijn.

Verkiezing

De afgelopen vier jaar was het instituut vervallen door de verkiezing van ene Driek van Wissen wat ook verklaart waarom het van mijn radar verdwenen was. Niet alleen types als Driek maar ook die massamedia zijn er debet aan dat de verkiezingen een vaag circus zijn. Lees Nasr’s verantwoording en de tactieken waarvan een dichter zich dient te bedienen om verkozen te worden: verdachtmakingen, imitatie, opportunisme, imponeringsdrang en niet te vergeten: de poëzie.

Maar dan zíjn poëzie. Nasr is mijn favoriete Nederlandstalige dichter en zijn gedicht is perfect voor de rare situatie waar dit Nederland zich in bevindt. De titel lees ik als een rentrée in Nederland waarna hij kennis van ons ‘gezamenlijke’ verleden en wat mensen in Nederland beweegt omzet in hoop op een toekomst; hoop in de vorm van een gedicht.

Nasr zei op de radio dat hij de poëzie uit wil dragen (of woorden van die strekking). Nederland kan dat wel gebruiken. Hoera voor Nasr en hoera voor de poëzie. Ik verheug me.

Die leuke publieke ruimte is in Rotterdam al heel lang een probleem. Op een paar straten en pleinen na is het een bijzonder onplesante stad. Daar komt nog eens bij dat in de komend paar jaar zowel Lantaren/Venster als Cinerama gaan sluiten en wat ervoor terug komt is nog niet duidelijk.

“Of de opening van de nieuwe vestiging nauw aansluit op de sluiting van Cinerama valt te bezien.”

Een stadscentrum zonder filmhuis is wat mij betreft niet de moeite waard. Wie dat ook vindt kan dan eindelijk ook naar Amsterdam verhuizen.

Wat voor Cinerama in de plaats komt is een woontoren van minimaal 70 meter hoog en een winkelcentrum. Zou er niet genoeg gelegenheid tot winkelen zijn in het centrum van Rotterdam?

Maar nu blijkt dus dat die woontorens aan de Maas het helemaal zijn in Rotterdam. Dan bedachten wij een leuk plan: we bouwen aan de Maas een sluitende haag van woontorens aan weerszijden. Deze woontorens overkoepelen en overbruggen de maas vanaf 70 meter, zodat als je in het midden woont je door je glazen vloer de schepen onder je door kunt zien varen.
In het achterland van die woontorens slopen we alle gebouwen van na de oorlog (geleidelijk) en herstellen de omgeving in de ouwe staat met veel natuur eromheen. Rotterdammers blij, toeristen blij, iedereen blij.

Maar dit soort plannen daargelaten; er is morgen in NAi een lezing “The Big Picture” over beeldschermen in de publieke ruimte. Ik heb geen idee of ze aan het thema ubicomp gaan raken of dat het een navelstaarfeest van architecten en reclamemensen wordt, maar ik zou zeggen ga erheen en take back the city.

Ik vind het sowieso ongeloofwaardig dat Rita Verdonk op dit moment direct voeling heeft met het moraal van onze troepen. Kan iemand dit bevestigen?

Zoals ik op Jaiku al schrijf, als je iemand verbaal zo hard aan kunt pakken dat ze hun voeting verliezen, dan ben je goed.

En dat D’66, dat is misschien nog wel wat.

Kort: Qash is een dienst die de transacties van je bank kan inlezen, daar automatisch meta-data aan toe kan kennen en op basis daarvan helder grafieken en segmenteringen laat zien waar je geld is gebleven en welke trends er spelen.

Helder en flexibel inzicht in je financiele leven lijkt een eerste levensbehoefte (zeker in deze tijden van crisis) maar tot op heden moet je zelf in boekhoudpakketten of kasboeken dingen bijhouden om met veel pijn en moeite te komen tot sub-optimale visualisaties.

De Rabobank is zelfverklaard bijzonder innovatief wat betreft financiele dienstverlening maar ik zie een dienst als deze niet uit hun koker komen. Zeker niet gezien het feit dat Rabo Internetbankieren een absolute usability ramp is. En eigenlijk zie ik geen enkele bank dit in-house bouwen. IT is meestal een sluitpost en ze outsourcen het liever kwijt dan dat ze het rijk zijn.

Qash kampt met een betrekkelijke handicap in de zin dat banken het hen niet snel gemakkelijk zullen maken om bij de gegevens te komen. ‘Banken hebben liever niet dat iemand tussen hen en de klant in staat’, en naar blijkt hebben ze liever ook niet dat de klant goede en adequate dienstverlening krijgt. Wat ze wel graag hebben is dat ze je dubieuze financiele producten kunnen cross-sellen.

Wij kwamen tot de conclusie dat een bank in Nederland heel simpel kan winnen door de volgende dingen te doen:

1. Qash.nl overnemen, ik had boven al besproken dat zelfbouw onwaarschijnlijk is.
2. De dienstverlening van Qash.nl snel integreren in de huidige internetbankieren-omgeving. Dit zal niet eenvoudig zijn gezien de logheid van IT-afdelingen maar het heeft geen zin een bedrijf over te nemen als je het niet operationeel in kunt zetten.
3. De koppelingen van Qash met andere banken afkappen of onaantrekkelijker maken.

Ik zou het gebruiken en met mij een generatie mensen die ervan uitgaat dat dynamische, flexibele interfaces met live-metrieken, geen luxe maar een vereiste zijn.

Er loopt al een tijdje een petitie ‘Alle stemmen tellen in de Tweede Kamer’ die volgende week aangeboden wordt maar veel valt er niet van te verwachten. Onze volksvertegenwoordigers in Den Haag zien er geen belang in om controleerbaar te zijn (Wie controleert de controleurs?). Lees hierover dit stuk op Sargasso: “Parlement 2.0? Voorlopig nog niet”.

Je kunt de petitie trouwens nog ondertekenen als je dat nog niet gedaan hebt op Petities.nl.

Het is schandelijk dat het nu zo moeilijk is om te achterhalen wie wat gestemd heeft bij een motie of wetsvoorstel. Iemand citeerde dat het hem 45 minuten kostte en dat is dan nog als alles gepubliceerd is wat ook nog flink wat tijd schijnt te kosten.

Als alle stemmingen in een goed formaat inleesbaar zouden zijn, dan kun je heldere actuele kaarten maken van de stemmingen in de Tweede Kamer voor referentie en onderzoek, maar interessanter nog zou je statistisch kunnen analyseren welke partijen meer of minder fractiediscipline hebben en welke politici op basis van stemgedrag eigenlijk bij een andere partij horen en noem zo maar op.

Golden Gate Bridge from Alper Çugun on Vimeo.

Ik mis het toch wel.

Je kunt met de auto normaal gesproken langs de pollers die het centrum van Delft afsluiten. Als je aanbelt krijg je een briefje om een kwartier in de stad te mogen staan en gaat de poller omlaag. Bewaar dit briefje want als je kunt aantonen dat je regelmatig in de stad moet zijn (een stuk of zes briefjes), kun je bij de gemeente een pas aanvragen waarmee je automatisch door de pollers heen kunt.

Je kunt niet het centrum in vrijdagavond van 6-9 (wandelgebied) en zaterdag van 11-5 (antiekmarkt). Ook in de winter niet. Ik weet niet of je dan met een pasje wel naar binnen kunt en of de regeling anders is voor bewoners met een parkeergarage.

Terug van vakantie na de hele dag geslapen te hebben, liep ik de C1000 in om geconfronteerd te worden met notities van sluiting en een half lege winkel. Denkend dat dit toch wel een heel raar gevolg van jetlag was, ging ik naar huis.

Nu blijkt dat niemand het wist, de C1000 gaat over één nacht ijs dicht en er komt een AH voor in de plaats. Dit is waardeloos aangezien er al een AH is en je daar voor vergelijkbare boodschappen minstens €5 duurder uit bent.

Update: Een paar antwoorden op twitter: @guidoz, @dennisblaak

Het is alemaal nog niet super-af maar het geeft een goede indruk van de verschillen in reistijd tussen openbaar vervoer en de auto. Als iemand interesse heeft in beelden die dit aantonen, dan zijn het wel deze instanties.

Hier de e-mail naar GroenLinks:

Hallo,

Ik zag van de week wat persberichten langskomen over openbaar vervoer e.d. Ik heb samen met een collega een tijdje geleden van 9292OV en van ANWB voor elke postcode in Nederland opgevraagd wat de reistijd is naar de Dam. Deze gegevens hebben we verwerkt in een serie visualisaties waarin duidelijk zichtbaar is hoeveel langer het kost om met het openbaar vervoer ergens te komen:

Een van de visualisaties laat zien hoeveel verder je in dezelfde tijd kunt komen met de auto:

Uiteindelijk is er een interactieve applicatie uit voortgekomen die nog gepubliceerd moet worden:

Alle visualisaties:

http://www.flickr.com/photos/kaeru/sets/72157606466915102/

En onze beider verslagen hoe we het gedaan
hebben:

http://alper.nl/dingen/2008/06/workshop-session-on-geodata-visualization/

http://leapfrog.nl/blog/archives/2008/08/15/the-making-of-a-travel-time-map-of-the-netherlands/

Er zijn hier twee punten die spelen:

1. Het verschil in bereikbaarheid tussen de auto en het openbaar vervoer zijn dramatisch en deze visualisaties proberen dat inzichtelijk te maken.

2. Het verkrijgen van de gegevens om dit soort inzichten te bereiken is goed mogelijk maar moeilijker dan het zou moeten zijn. Er zijn meer stimulansen nodig om gegevens vrij te geven en dan het liefst in herbruikbare formaten.

Ik hoop dat jullie er wat aan hebben.

Met vriendelijke groet,
Alper Çugun

Nu maar afwachten of er een reactie komt.

Update: En hier de reactie van de publieksdienst van GroenLinks:

Geachte heer/mevrouw Çugun,

Hartelijk dank voor uw e-mail van 6 september 2008 die wij in goede orde
hebben ontvangen.

Wij zullen uw punten meenemen in komende debatten.

Ik hoop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.

Met vriendelijke groet,

Vishal Ramkisoensing
Publieksdienst
Tweede Kamerfractie GroenLinks

Het Nederlandse taalgebied is me te klein en alle Nederlanders die er toe doen spreken prima Engels. Dus in de toekomst misschien af en toe nog een Nederlands stukje hier, maar het merendeel in het Engels.

Protesten mogen —in om het even welke taal— in de commentaren en zullen in overweging genomen worden.

Eelke heeft een viral geschoten om het event te promoten:

Workshop 13 juni from Eelke D. on Vimeo.

We denken aan interactieve sessies van ongeveer een half uur van 1:30 tot einde van de dag afgesloten met borrel en barbecue. Leuk en gezellig, kom je ook?

Het idee is dat dit een simpel uitbreidbaar bord met processor is waar je een programma op kunt laden waarna dat zelfstandig kan draaien en de in- en uitvoer kan aansturen. Je kunt er allerlei dingen op aansluiten en een Arduino kan ook communiceren met andere Arduini of de server.

Wat doe je hier dan mee? Afgelopen week hield Adam Greenfield zijn presentatie op The Web and Beyond over de intelligente stad, en dat is één van de dingen die je hiermee kunt bouwen op kleine schaal. Het voorlopige idee is om op kantoor sensoren en/of displays te maken om de duizenden forensen die per dag passeren op de hoogte te brengen van iets.

Dat zou bijvoorbeeld de vertrektijd van de volgende trein kunnen zijn, of de actuele vervuiling op het moment. Het gaat er een beetje om wat goedkoop meetbaar en wat goedkoop weergeefbaar is.

Het is in het Engels en ik denk dat ik meer in het Engels ga schrijven, misschien ook op dit blog. Nederland is een te kleine vijver.

Data: Zaterdag 31 mei, 20:00, Speakers Delft

De flyer staat hieronder:

Een feest is natuurlijk niks zonder leuke mensen. Vandaar dat we al begonnen zijn met het verkopen van kaartjes. Kaartjes in de voorverkoop kosten €7,50 en zijn verkrijgbaar bij mij. Stuur me een mailtje of een direct message om te boeken.

Mis het niet, het wordt zeker weer erg vet.

Update: Niemand dan een kaartje kopen?

Ik had al gepost dat ik het eerder een kans voor bouwkunde vond, dan wat dan ook en nu blijkt ook dat de verloren gewaande collecties gered zijn.

Een paar dingen:

Dit soort dingen gebeurt veel vaker over de rest van de wereld en dan brandt niet alleen het hele gebouw af maar dan zitten er ook kogelgaten in en moet je of vechten of vluchten. Dat is een ver van ons bed situatie maar niet minder echt. In ieder geval hebben deze studenten er niet mee te maken. Ze krijgen noodopvang en een nieuw gebouw.

Onze regering voert een oorlog tegen terrorisme, maar nu hebben we gezien wat een simpele koffieautomaat aan kan richten. Misschien wordt het tijd dat Balkenende zich hals over kop stort in een oorlog tegen de dreiging van automaten of minstens dan een platform opricht om de boel in kaart te brengen.

De link met het terorrisme kan nog verder: ik ben nu The Black Swan aan het lezen. In dat boek beargumenteert Taleb dat mensen blind zijn voor de gevolgen van onwaarschijnlijke gebeurtenissen. Hierdoor hebben mensen die daar iets aan doen een extreem ondankbare taak.
Gedachtenexperiment: Stel dat iemand een paar jaar geleden wegens brandonveiligheid het pand had doen sluiten en het bestuur had gedwongen om kostbare verbouwingen door te voeren voor het gebruikt zou kunnen worden. Hoe populair zou zo iemand daarmee geworden zijn? Hij zou een ramp hebben voorkomen, maar daardoor zou niemand weten welke ramp of hoe erg.

Ik zit nu in Londen bij @mseckington en @cbetta op de bank na een dagje conferentie bij geekyoto waar een hele serie mensen hun visie hebben gegeven de toestand van de wereld en hoe die te repareren. Erg inspirerend en er zijn veel mensen met goede dingen bezig.

Ik ga nog meer schrijven maar feit is dat veel van de oplossingen geen extra techniek nodig hebben en ook niet meer kosten. Het enige wat de boel tegenhoudt is menselijke inertie.

Nu wat eten, morgenochtend kijken of ik een capoeirales kan volgen en morgenmiddag terugtreinen naar Nederland.

Everything is Illuminated – Jonathan Safran Foer*
Atonement – Ian McEwan*
Life of Pi – Yann Martel*
House of Leaves – Mark Z. Danielewski
Cryptonomicon – Neal Stephenson*
Disgrace – J.M. Coetzee*
The Discovery of Heaven – Harry Mulisch
American Psycho – Bret Easton Ellis
Love in the Time of Cholera – Gabriel García Márquez
The Wasp Factory – Iain Banks
The Unbearable Lightness of Being – Milan Kundera
Neuromancer – William Gibson
Waiting for the Barbarians – J.M. Coetzee*
The Crying of Lot 49 – Thomas Pynchon
Cat’s Cradle – Kurt Vonnegut*
Stranger in a Strange Land – Robert Heinlein
Catch-22 – Joseph Heller
The Lord of the Rings – J.R.R. Tolkien
Lolita – Vladimir Nabokov
Lord of the Flies – William Golding
The Old Man and the Sea – Ernest Hemingway
The Catcher in the Rye – J.D. Salinger
Nineteen Eighty-Four – George Orwell
Animal Farm – George Orwell
The Hobbit – J.R.R. Tolkien
At the Mountains of Madness – H.P. Lovecraft
Brave New World – Aldous Huxley*
The Trial – Franz Kafka
The Adventures of Huckleberry Finn – Mark Twain
Through the Looking Glass, and What Alice Found There – Lewis Carroll
Alice’s Adventures in Wonderland – Lewis Carroll
Max Havelaar – Multatuli
Metamorphoses – Ovid

Favorieten heb ik ook met een asterisk gemarkeerd.

Boeken die ik ben begonnen maar niet heb afgemaakt:
The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy – Douglas Adams
Ulysses – James Joyce
Tristram Shandy – Laurence Sterne

Creative Commons picture by liteowl

Ik ben er zelf maar één of twee keer geweest tijdens mijn hele studie dus veel binding heb ik er niet mee. Jammer voor al die mensen waarvan het werk weg is, maar de digitale spullen stonden offsite in het serverpark van de TU. Dus als het goed is moeten mensen snel door kunnen werken. Ik denk dat de TU wel genoeg plek moeten kunnen vinden voor die studenten. Er staan genoeg collegezalen leeg bij de verschillende faculteiten. 

Dit is wel een unieke kans voor Bouwkunde om zichzelf opnieuw uit te vinden. Eerst een nieuw gebouw wat dan misschien iets minder lelijk en iets beter blusbaar kan zijn. Daarnaast is het natuurlijk een ideale proof of concept voor een studie architectuur om haar eigen gebouw te ontwerpen. Ik vraag me af of ze dat lukt.

Ik ben nieuwsgierig, spreek een handjevol talen, ben alpha+bèta+gamma onderlegd, kan moeilijke dingen snel leren en weer goed uitleggen, kan uit de voeten met de meeste nieuwe media en ik vind het niet erg om veel boeken te moeten lezen of om fysiek op stap te moeten gaan om die afspraak te regelen.

Misschien zijn er meer mensen die een “ideeën curator” zoeken. Ik bied me aan. Ik zal hem ook even in het Engels bloggen.

Nu zijn er rond Leiden genoeg draadloze netwerken, maar ze zitten vrijwel allemaal dicht wat wel enigzins begrijpelijk is als je in de buurt van het station woont. Ik ben ondertussen gewend om als ik langs Den Haag HS kom bij het gebouw van de globe in de trein te kunnen internetten met het groetjes van Q42.nl netwerk. Hoe erg is het om die gastvrijheid aan te bieden? Kleine kans dat mensen uren op het station rondhangen om van jouw internet gebruik te maken
Coworker.nl heeft ook nog geen enkel café of kantoor met draadloos internet op de kaart staan voor Leiden.

Alternatief is het Wireless Leiden netwerk wat ondertussen inderdaad een redelijke dekking heeft, ook op het station kun je verbinden met een zogenaamde omni maar wat compleet waardeloos is. Ik weet het, het is een vrijwilligersinitiatief maar wel een met een zekere pretensie en waar veel moeite in gestoken is. Als ik dan een verbinding kan maken met het netwerk, maar niet kan internetten is dat erger dan waardeloos. Wat heb je aan een netwerk zonder internet?

Een kleine stimulans voor mensen om hun netwerk open te zetten zoals ik gedaan heb, komt een stuk meer in de buurt van een draadloos utopia zoals dat al bestaat in andere steden: Talinn, Singapore. Dit zijn zogenaamd landen die minder ontwikkeld zijn maar als je lees dat Singapore gaat investeren in 3Gb verbindingen naar elk huis, dan kan het niet lang meer duren voor Nederland op wereldschaal het achterlijke land is.

Karskens begon met uit te vallen tegen de laksheid van de regering in het vervolgen van oorlogsmisdadigers terwijl tegelijkertijd op de 4 mei herdenkingen mensen de mond vol hebben van ‘nooit meer’.

Verder had hij het over de nutteloosheid van de missie in Uruzgan en de mogelijk oorlogsmisdaden die daar gepleegd worden door onze troepen en de haat die gezaaid wordt. Ons kabinet doet zijn best om dit soort incidenten in de doofpot te stoppen maar het deksel zal er binnenkort toch wel vanaf vliegen. En dat in de laatste plaats door de Nederlandse journalisten die niet kritisch durfen te zijn laat staan zonder bescherming en censuur van Defensie naar Afghanistan durven te reizen.

En met uiteindelijk de conclusie dat de missie in Afghanistan zinloos is. De Russen waren daar al achter. Het is de vraag hoeveel Nederlandse doden er nodig zijn (Afghanen boeien zoals gezegd niet) voordat wij daaracher komen en met de staart tussen de benen afdruipen.

Hij stipte ook nog kort de affaire met Joris Luyendijk (‘Joris is bang’, ‘Joris over de kritiek op Joris’) aan. Ik denk dat ze allebei meer gelijk hebben dan de rest en ik weet nu nog beter waarom ik geen Nederlandse geschreven pers lees.

Update: Een kleine discussie nog over waarom embedded journalisten informatie die ze verzamelen niet gewoon toch publiceren. In ieder geval als mensen hulp nodig hebben om verborgen partities op hun laptop te maken, laat het maar weten.

Veel plezier met GTAIV.

Een onderzoek van het Nationaal Comité 4 en 5 mei gaf terug dat mensen in Nederland het bezorgst zijn om terroristische aanslagen. Is het kabinet er toch in geslaagd om mensen bang te maken voor de grote boeman van het terrorisme.

Om daar tegenover een onderzoek te zetten wat Bruce Schneier aanhaalde over waar je je echt zorgen over moet maken, namelijk mensen die dicht bij je staan, auto’s en fast food. Het is veel waarschijnlijker je daardoor wat overkomt dan dat je omkomt bij een terroristische aanslag.
Mensen zijn niet goed in het inschatten van risico’s. Denk ook aan die ouders die panisch worden bij alles wat hun kind online doet, maar ze wel gewoon naar de scouting en de kerk sturen. Want daar gebeurt niks.

Waarom maken mensen zich zo druk?

Zaterdagnacht dus deze (slaap)bank in elkaar gezet:

Daarna een boekenkast en zondagochtend de andere kast. Zwaar werk, maar dan heb je ook wat:

Nu nog de rest van de troep aan de kant en we beginnen in de buurt te komen van mijn ideale huis.

Merk ook de gekozen woorden van de verslaggeving op met aan de ene kant ‘studentenhuizen’ waar uiteindelijk groepen Polen illegaal in blijken te wonen.

Update: Gisteravond stalkte er al een politiewagen door de binnenstad heen. Onderdeel van de verscherpte controles die werden aangekondigd. Zonder licht fietste ik langs de wagen.

Een maand geleden zat ik nog een beetje in mijn eentje thuis te dralen, nu heb ik opeens een kantoor met kantoorgenoten en meer werk dan ik weet waar te laten. Ik leer continu ontzettend veel dingen en mijn reisplannen beginnen vorm aan te nemen.

Misschien toch handig om af en toe wat afstand te nemen en te kijken of de algemene koers de goede kant op gaat, maar het gevoel is goed.

In ieder geval als dit allemaal binnen een maand kan gebeuren, ben ik benieuwd waar we over een maand mee bezig zijn. Met andere woorden: ‘Gasten, we gaan hard!’

Deze week werd voor mij voor een deel beheerst doordat ik maandag mijn schouder weer disloceerde. Zaterdag op het capoeira event nog geen vuiltje aan de lucht, maandag helse pijn. Daarna dus ook chronische pijn en beperkte bewegingsvrijheid en kracht. Chronische pijn is niet tof.

Meestal duurt dat een paar dagen voor het weer ok is, maar ik wil dat het nooit meer gebeurt. Om meer kracht op te bouwen heb ik maar een abonnement op de sportschool genomen en ben gisteren wezen fitnessen. Morgen weer. Maandag weer capoeira, en misschien binnenkort surfen als het niet meer zo flat is.

Daarnaast twee dagen deze week in Amsterdam geweest, en gisteren en vandaag doorgebracht op kantoor. Nu nog wat opdrachten afmaken en morgen naar de Economies of the Commons conferentie in Amsterdam.

Ik ga van het weekend maar wat vakanties boeken, voor de nodige ontspanning.

Nu heb ik daar een makkelijke voor met mijn nieuwe uitzicht en dat is ook mijn inzending geworden:

Maar in mijn archieven zit ook een foto, die ik nog liever had ingestuurd omdat die een vergezicht bevat met een mooie compositie, genomen is op reis toen ik moe op bed plofte in mijn hostel na een dag rondwandelen in Granada en als laatste gedachte nog even van het bed af deze foto door het raam schoot en net die vogel langsvloog. Schitterend gelukje:

Maar die mocht niet omdat hij na croppen te klein is geworden voor de minimum eis van JPG.

Ik voor de camera en vragen, Eelke achter de camera en snijden. Het resultaat is tof:

Frankwatching @ The Next Web 2008 from Eelke D. on Vimeo.Het is erg leuk om te doen en mits goed gedaan kan het resultaat leuk zijn. Ik ben dus van plan om meer kennis en ervaring op te doen. Één van de dingen die ik al langer wil, is om als ik op reis ben korte video’tjes te schieten met mijn iSight, mobiel of Flip en die terplekke te uploaden, zeg maar cross-media burgerjournalistiek op locatie.

Het is voor een wedstrijd en die zouden we graag winnen, dus zou je even op ons willen stemmen op de site PitchStorm.tv? Je moet je registreren, je mail controleren en dan in de poll even ons vakje aankruisen.

Dankjuliewel.

Obama liet zich niet kennen en deed niet aan reactieve damage control. Hij schreef in twee dagen een speech om naar aanleiding van die gewraakte uitspraken het grotere en belangrijkere probleem van ras aan de orde te stellen dat boven Amerika maar vooral boven deze verkiezingscampagne hangt.

Geniale speech en toepasbaar op meer situaties, zoals bijvoorbeeld de verhouding met moslims of de xenofobie-situatie in Nederland.

Obama wordt vaak bekritiseerd op zijn visionaire toespraken omdat hij niet praat over concreet beleid maar over richting. Alsof het een kwestie van smaak zou zijn. Nu lijkt het mij dat het de taak van een leider is om de richting aan te geven, laat de bureaucraten de details maar uitwerken.

Het is denk ik nog erger. Obama praat hier —en eigenlijk de hele tijd— over echte grote problemen die hij ziet en die hij wil oplossen. Hillary heeft het niet over grote thema’s en echte problemen omdat ze te laf is om ze eenmaal benoemd echt aan te pakken. Ze zit teveel in de gevestigde belangen om wat voor verandering dan ook te kunnen bewerkstellen.

Één voorbeeld hiervan is dat Bill Clinton in 1999 de Glass-Steagall wet ophief en daarmee direct verantwoordelijk is voor de huidige hypotheekcrisis in Amerika. Hillary profiteert nog steeds van donaties van die lobbyisten van toen, en gevraagd om commentaar over regulatie van de aandelenmarkten, geeft ze nietszeggende antwoorden.

’s Ochtends naar Wageningen heen en weer met voor en na Utrecht wat stukjes file. Met een automaat filerijden valt nog wel mee, maar als je dat elke dag moet meemaken… Ik zou er simpel van worden. De hele tijd je aandacht erbij houden en daarna nog op je werk aankomen? Mijn aandacht is beperkt en één van de waardevolste dingen die ik heb in te zetten. Uren per dag letten op een monotone en oninteressante weg, is geen efficient gebruik.

Na Wageningen terug naar Rijswijk geblaft, toen snel eten bij de McDonald’s, dan naar huis om sportspullen op te halen, onderweg naar capoeira gestopt bij de AH om boodschappen te doen, bij capoeira voor de deur geparkeerd en deze foto genomen en uiteindelijk ’s avonds bij Reinier afgeleverd.

Allemaal met de auto; als je hem toch hebt is het wel gemakkelijk, zeker als het zo stortregent als afgelopen donderdag.

Direct begonnen te schieten met wel wat leuke resultaten:

Deze foto lijkt nogal op de wurging van de heilige Godelieve maar dat is gewoon toeval. Vrijwel elke gruwelijke manier van iemand doodmaken is weleens gebruikt om een heilige om te brengen. Ze waren best wel creatief in de Middeleeuwen. Ik zoek nog een complete lijst van heiligen en stervensomstandigheden.

Na de shoot de aanvraag ingeleverd voor het huurcontract van het kantoor en de volgende dag om 05:00 op, maar dat zijn andere posts.

Nu zegt een professionele ondervrager van de FBI het ook:

Er is zeker een ticking timebomb, maar het is geen tastbare.

Firemen, originally uploaded by illustir.

Op wat kapotte vlaggen en wat in de gracht gewaaide vuilniszakken na, houdt Delft het goed in de storm.

Ik heb het hier weleens gehad over de films van Fatih Akin, “Gegen die Wand” en “Cossing the Bridge”. Die films én hun soundtracks beschouw ik als bekend terrein maar misschien is het later leuk om daar wat dieper op in te gaan.

Vandaag gaat het over MFÖ (afkorting van Mazhar-Fuat-Özkan, officiële site). Ik kwam deze band voor het eerst tegen via een blogpost uit Ben Hammersley’s reis door Turkije, en wel met deze fanclip op YouTube:

“Ne bileyim ben” (Wat had ik dan kunnen weten)

Een lekker kazige clip met een ‘coole’ dude maar de toffe sound nodigt uit om meer te zoeken op YouTube.

Een probleem is er wel als je een band als MFÖ tegenkomt in 2007. Dit zijn ondertussen relatief oude mannen maar instituten van de Turkse popmuziek. Wikipedia heeft 13 albums staan sinds 1984. Daar kom ik nu even in vallen zonder veel benul van de Turkse popgeschiedenis of de context waarin deze muziek is uitgebracht. Ik doe het wel met mijn gevoel voor wat leuke muziek is (deze jongen op Last.fm behandelt ook MFÖ).

Ik zoek nog naar de bittorrent link voor de hele discografie en als ik die allemaal geluisterd heb, kom ik er wel op terug.

Ondertussen maar wat leuke nummers uit hun latere werk die op YouTube te vinden zijn:

“Sarı Laleler” (Gele Tulpen)

Simpel maar erg leuk en mooi nummer met vooral deze tekst:

“Sana sarı laleler aldım çiçek pazarından
Sen olmasan buralara gelemezdim ben
sevemezdim bu şehri, anlamazdım dilinden.”

Wat iets wordt als:

“Ik kocht gele tulpen voor je van de bloemenmarkt
Als jij er niet was geweest had ik hier niet heen kunnen komen
Had ik niet van deze stad kunnen houden, noch haar taal kunnen begrijpen.”

“Tam Ortasındayım” (Ik sta er middenin)

Heel erg mooie clip en een aardig sentimenteel nummer. Het ‘ik sta miden in’ heeft betrekking op de regen en de weg, metaforen voor het leven en haar beproevingen.

Het is sentimenteel op het melodramatische af, maar dat is Turkse cultuur eigen. Het is fijne muziek, zeker als je de taal spreekt. Ik ben benieuwd hoe niet-Turken het ervaren.

Luister alvast naar de vette beats en kom morgen om 24:00 naar Speakers.

Bekijk de video, haar tieten zitten danig in de knoop:

Kans op succes niet heel groot. Zeker nu ook de voorspellingen de ronde doen dat Obama een veel grotere kans maakt om te winnen van McCain dan Clinton zou doen.