Je kon hem al spelen, maar Proteus van Ed Key is nu eindelijk officieel uit. Proteus is de naam van het willekeurig gegenereerde eiland opgebouwd uit impressionistische pixel-graphics waar je heen gaat. Aangekomen op het strand zie je op het eerste gezicht alleen wat bomen maar als je verder loopt kom je gaandeweg dieren en ook andere dingen tegen zoals torens, standbeelden en stenen. Je aanwezigheid beïnvloedt het eiland. Dat zie je niet alleen, je hoort het vooral in de muziek (gecomponeerd door David Kanaga) en de geluiden die allebei reageren op wat je doet.

Proteus bevat geen echte doelen. Er is geen prestatiedruk en je hoeft je niet bezig te houden met wat je nu ook alweer moet doen zoals in andere spellen. Je loopt gewoon over een eiland en dat alleen al is een bijzonder prettige ervaring.

Tijdens dat lopen is er ook genoeg te doen. Keer op keer ondernam ik een tocht die ik halverwege afbrak omdat ik een groepje dieren achterna ging of naar een adembenemend uitzicht wilde kijken. En elke keer als er een dag of een seizoen voorbij is, verandert Proteus en zijn er weer nieuwe dingen te zien en te doen.

De doelloosheid en eindeloze variëteit van Proteus maken dat je niet uitgekeken raakt. Je kunt er keer op keer terug blijven komen. Proteus is dan ook niet zozeer een spel als wel een serene plek waar je altijd heen kunt.

In ‘The Binding of Isaac’ wil Isaacs godsdienstwaanzinnige moeder hem opofferen zoals in het gelijknamige bijbelverhaal. Jij moet Isaac helpen ontsnappen in een hellegang onder zijn eigen huis. Een apart thema en off-beat humor zoals we eerder ook zagen in Super Meat Boy van dezelfde maker.

Je loopt met Isaac van kamer naar kamer, tranen schietend op duivelse vliegen, bewegend vlees en andere monsters. Zodra alles dood is kun je door met de buit die je verzamelt. Ga je zelf dood, dan begin je opnieuw. Behendig spelen en de juiste keuzes maken zijn zaak om te winnen van Isaacs demonen. De niveau’s zijn elke keer anders en symboliseren de afdaling in Isaacs nachtmerries.

Het is een spel van extreme contrasten. De tekenstijl is kinderlijk maar druipt van het bloed. De verwijzingen naar de bijbel worden afgewisseld met referenties naar games. Dat ligt wat zwaar op de hand voor een spel dat blijft steken bij hele simpele satire. Toch is ‘The Binding of Isaac’ wél erg leuk. Er valt veel te verkennen, de moeilijkheid neemt subtiel toe en de drempel om nog een keer te spelen ligt lekker laag.

“Where is my Heart?” is een platform-puzzelspel van Deense sensatie Die Gute Fabrik. Je bestuurt om beurten één van drie ontheemde monsters die in het bos de weg naar huis proberen te vinden. De monsters zijn charmant geanimeerd, het bos is getekend in wondermooie pixel-art en de soundtrack bestaat uit frisse 8-bit muziek. Dat is allemaal bijzaak. Waar het om gaat is de buitengewoon originele manier van spelen.

Je ziet van elk level alleen een stel kaders zoals een strip, maar deze zijn totaal uit hun verband gerukt. Je hebt geen flauw idee wat je door elk kader van het level ziet en wat de relatie met de rest is. Loop of spring je een kader uit, dan kom je vaak heel ergens anders terecht dan je verwacht. Visueel gedesoriënteerd ben je in elk level op zoek naar de relatie tussen je waarnemingen en de achterliggende werkelijkheid. Die vind je het makkelijkst door al spelend je hersens te dwingen de juiste verbindingen te leggen.

Onderweg gebruik je de speciale vaardigheden van Bat King en Antler Ancestor (onzichtbare dingen zien, dubbel springen) maar Rainbow Spirit steelt de show. Hij kan de kaders van een level herschikken en kiezen in welke hij landt. Dat zet alles op zijn kop en de eerste keer dat ik het deed viel ik bijna van mijn stoel.

“Where is my Heart?” is een zeldzaam moeilijk spel wat daardoor hier en daar eentonig dreigt te worden. De verzorgde uitvoering trekt je daar gelukkig doorheen en uiteindelijk duurt het niet heel lang voor de monsters weer thuis zijn en jij thuis met een voldaan gevoel naar de aftiteling kijkt.

Het langverwachte “Botanicula” van Amanita Design is uit en het is nog mooier dan de vorige spellen (Samorost, Machinarium etc.) van deze studio. De jaren werk die erin zitten zijn af te zien en te horen aan dit spel dat verbaast door zijn pure schoonheid.

In Botanicula speel je vijf botanische wezens die de boom waar ze leven moeten redden van duistere spinnen die alles dood maken. Dit loopt uiteindelijk —natuurlijk— goed af.

Het flinterdunne verhaal is een excuus om mooie dingen te laten zien. Elk scherm is een botanische aquarel waarin van alles dwarrelt, deint of iets anders schattigs doet als reactie op jou. Amanita meet zich hiermee met de groten uit de animatiewereld en brengt het daar goed vanaf.

Zo prachtig als het is uitgevoerd, zo simpel is het spel. Je verzamelt zaadjes en klikt dieren aan op de boom om weer andere wezens te helpen die je verder brengen. Niet heel ingewikkeld maar makkelijker gezegd dan gedaan. Soms is ook na zoeken de bedoeling niet helemaal duidelijk en er zitten minigames in die in verhouding met de rest van het spel te moeilijk zijn.

Dit maakt dat het spel niet heel diepgaand is maar een paar uur plezier heb je er zeker wel van. Botanicula is zo’n kinderboek dat je als volwassene ook kunt kopen en wie ermee aan de slag gaat maakt dan ook niet zoveel meer uit.

On Tuesday I attended the django meetup organized by my good friends from Gidsy. It’s always a pleasure to touch base with the current technological state of the art and best practices in web development, though I am not a web developer pur sang anymore.

On Wednesday I dropped by at the Campus Party venue which at the vast Tempelhof area was as impressive as expected and spent the rest of the time preparing my workshop.

On Thursday evening I presented the points of view we have on the topic as the last entry on a full Free Software Stage. The idea is that programmers and other makers can use their skills to make things and by doing so create a free world (necessary for free software).

The best way to complain is to make things. #cpeurope #civic #hacking @alper

— Karsten Kneese (@karstenkneese) August 23, 2012

@alper is giving an inspiring talk on hackers making the world better by coding not talking. twitter.com/FrauLea/status…

— FrauLea (@FrauLea) August 23, 2012

A picture by Gulius Caesar:

On Friday it was back to the Campus Party to see the presentation by the Rails Girls Berlin. On the whole Campus Party was a great event with so much interesting stuff happening (a bit too much at times), but with also a lot of odd kinks in the organization which are neatly summarized over at Silicon Allee.

And after that to see a bunch of pro gaming going on at the arena where I saw a bunch of interesting Star Craft II cast by Kaelaris and witnessed my first bit of League of Legends. Witnessing the high level sc2 players up close and seeing their actual APM is rather bizarre.

I have already been watching a bit of sc2 by Husky after which Frank Lantz started writing his Drinking Man’s Guide to Watching Starcraft, which I can recommend to everybody wanting to get into the sport.

In een anderhalve maand lang durend programma haalt BMW ongeveer elke spreker uit het TED/nieuwe media/architectuur-circuit naar de locatie. Er worden presentaties gegeven, gesprekken geïnitiëerd en workshops gedaan. Dit alles in een keet op een leeg stuk grond met wat schermen, krijtborden en post-its. De standaard-ingrediënten van co-creatie. Het woord ‘lab’ zelf is een excuus voor grote bedrijven om iets onafs te kunnen presenteren. ‘Het is geen zooitje, het is een lab.’

Aanvankelijk wilde de organisatie het Lab op de Spree-oever in Kreuzberg neer zetten. Dat bleek —zoals zoveel in Berlijn— omstreden. Lokale autonomen waren bang dat het lab de gentrificatie verder zou versnellen en dreigden met geweld. In overleg met de stad week BMW toen uit naar het toeristische Pfefferbergcomplex in Prenzlauerberg, een deel van de stad dat niet verder gentrificeren kan.

BMW die stedenbouwkunde predikt is een beetje als McDonald’s die de Olympische Spelen sponsort. Het kan maar het heeft iets potsierlijks. Berlijn kan een gesprek over zichzelf op dit moment goed gebruiken. Het goedkope paradijs waar ze bekend om stond is grotendeels weg, huurhuizen worden in rap tempo geliberaliseerd, panden verkocht aan speculanten die hun geld niet meer op de beurs kwijt kunnen en de lege plekken die over zijn opgevuld met bouw- en supermarkten. Het stadsbestuur is te druk met zichzelf en talrijke schandalen om een coherente visie over de stad te vormen dus moeten anderen het maar doen.

BMW weet dat helaas niet te leveren. De professionele forumbezoekers op het lab hebben andere belangen dan de Turkse dames op Kotti die protesteren voor sociale huren. De belangen van alle betrokkenen zijn te groot om de gesprekken relevant te maken. Het resultaat ziet er gelikt uit maar de angel is er bij voorbaat al uit. Jammer, want in deze stad waar mensen elkaar aan het verdringen zijn zou wat meer Jane Jacobs geen kwaad kunnen.

Leandre is een kunstenaar die al decennia lang bezig is met het gebruiken van computer 3D engines van allerlei vormen om verhalen te vertellen en emoties op te roepen. Het werk zoals dat in DAM te zien is, is lastig te plaatsen, maar zowel de beelden als de muziek zijn bijzonder goed uitgevoerd waardoor dingen die niets met elkaar te maken lijken te hebben, toch weten te boeien.

De geavanceerde 3D engines die nu beschikbaar zijn maken het ogenschijnlijk makkelijk om complete werelden te schetsen en te manipuleren. Werelden die zich alleen niet houden aan de regels van de werkelijkheid maar er zelf eentje creëeren waarin alles kan. Leandre put uit science-fiction en de natuur voor zijn werk en maakt daar uitgebreide bewegende collages van.

Het hergebruiken van deze 3D engines zorgt voor een verwarrend resultaat. De artefacten van 3D engines zijn terug te zien net zoals de billboards waarmee bomen worden gerendered en de particle systems die normaal gesproken zorgen voor explosies, rook en vuur. Buiten de game-logica geplaatst krijgen deze effecten een totaal andere lading.

De artiest zelf geeft in dit Rhizome-interview allerhande verklaringen voor zijn werk maar zoals zo vaak bij dit soort dingen, klinkt het naar wartaal. Beter is het om zelf naar het werk te kijken en je te laten meevoeren.

Bijkomend voordeel is dat ik met behulp van ThinkUp mijn tweets van toen kon terugvinden en het verhaal weer aan elkaar kon puzzelen.

Ik had het een beetje opgegeven. Ik moest mijn aangifte afmelden bij een hulpzame agent van het lokale bureau. Toen ik hem vertelde dat er een camera op het plaats delict stond stuurde hij even een patrouille langs die ‘eyes on the scene’ deden en navroegen bij Stadgenoot.

Kort daarna wist hij me te vertellen dat de camera wél van Stadgenoot is ondanks dat Stadgenoot dat ontkende. Alleen volgens Stadgenoot was de camera niet aangesloten en hadden ze dus ook geen beelden van de diefstal.

Daardoor konden we niet anders dan mijn aangifte onverrichter zake sluiten. Als je ergens een fixie ziet met een doorgeroeste Paddy Wagon wielset en eventueel twee spoke cards van de Pariah alley cat, dan is die van mij.

Vragen die blijven naar aanleiding van dit incident:

• Waarom vertelt Stadgenoot in eerste instantie onwaarheid over hun camera (tweet)? Is dat omdat ze niet beter weten? Hebben ze geen zin in gedoe? Of is het kwade opzet?
• Kan iedereen een camera plaatsen die gericht is op de openbare weg en dan erbij zeggen dat deze niet functioneert? Wie controleert dat de camera echt niet aangesloten is en blijft (tweet)?

Wat blijft:

Er is geen register van camera’s in de openbare weg en wie ze beheert. Dit maakt het makkelijk voor instanties om je van het kastje naar de muur te sturen zoals Stadgenoot deed.

Elke camera die op de openbare weg gericht is zou een vergunning en registratie moeten hebben of deze nu werkt of niet. Aangezien de functionaliteit van een niet door het normale publiek te controleren is.

De Cooper Union is een topuniversiteit in de Verenigde Staten waar het onderwijs altijd gratis is geweest (zie Wikipedia). Dit gratis onderwijs werd gefinancierd door donaties en rendement op het eigen vastgoed. Nu is door schimmige beleggingspraktijken en een intransparant en waarschijnlijk corrupt bestuur de voortzetting van dat gratis onderwijs niet meer zeker.

“So as an investor, I challenge you, President Bharucha, the Board, I challenge you to find the real and sustainable resources — transparency, communication, trust, and integrity — resources that can be renewed endlessly. I’ll break my back to build on those and I know that’s true of everyone here.

Do not allow our investment to fail.” —Kevin Slavin

Het lijkt er nu op dat vastgoed-hobbyisme niet alleen in Amerika een nevenactiviteit van universiteitsbesturen is geweest. Bij mijn oude universiteit, de Technische Universiteit van Delft is iets soortgelijks aan de hand. Het NRC bericht dat het goed mis is met de integriteit, de beloningen en de vastgoedportefeuille. De universiteit antwoord met ontkenning en spin (én slechte PR).

Het verbaast ondertussen niemand meer. Het gebrek aan integriteit en transparantie bij mensen die aan de top van grote instituties staan lijkt zich door de gehele samenleving te hebben uitgezaaid. Ik ben afgestudeerd en niet meer persoonlijk betrokken bij mijn alma mater. Maar jammer is het wel.

We doen het in het vervolg elke keer uit een andere studio (dat moet ook wel lukken met 30 game bedrijven) met korte interviewtjes.

De kunsten staan onder druk en hadden bij de bezuinigingen net zulke moeite om hun bestaan te rechtvaardigen. Betogers kwamen niet verder dan waardeloze tautologieën “Een samenleving zonder kunst is geen samenleving.” Onzin die alleen werkt bij mensen die dat al vinden. Echte maatschappelijke of economische waarde voerde niemand aan omdat die vaak ontbreekt of omdat kunst die nuttig of populair is, niet serieus genomen wordt.

Bogost stelt in zijn redenering dat de geesteswetenschappen het publiek minachten. Dat had je over de kunsten niet kunnen zeggen tot de ‘Mars der Beschaving’ plaatsvond. Die liet pijnlijk zien hoe verziekt de relatie tussen de sector en het brede publiek is. Een kleine groep mensen wil blijven doen wat ze altijd al deden zonder daar verantwoording over af te leggen tegen de samenleving waar ze afhankelijk van is.

Verder heeft niet alleen de roman moeite met de (digitale) media zoals Heijne beschrijft, maar vrijwel alle instituties. De kosten om dingen te maken en uit te proberen zijn nog nooit zo laag geweest. Iedereen kan optreden en zichzelf presenteren hoe ze maar willen. Natuurlijk is dat amateuristisch, maar vaak is het wél goed of goed genoeg voor de betrokkenen. Het is niet meer te verkopen dat een kleine groep de artistieke middelen monopoliseert en daar weinig meer mee doet dan een iets grotere elite te bereiken.

Als de kritieken passen, ligt het voor de hand dat de oplossingen dat ook doen. Bij beiden is dat dat kunst die zich wil beroepen op maatschappelijke waarde met beide benen in de samenleving moet staan en daar relevant moet zijn. Kunst moet de geheimen van de wereld blootleggen en ons dingen leren over onszelf. Daar heeft het helaas te lang aan ontbroken.

Een correctie was noodzakelijk maar dat die zo hard aankomt ligt meer aan de sector dan aan de staatssecretaris. Het lijkt erop dat mensen er liever voor kiezen om irrelevant te worden dan om met hun tijd mee te gaan. Maar een culturele bosbrand is gelukkig geen ramp. Waar er mogelijkheden zijn zullen behoeftes altijd vervuld worden. Des te makkelijker zelfs zonder de drukkende last van het verleden.

Wij blijven serieuze reserveringen houden bij het klakkeloos doorvoeren van gamification. We denken dat een fijnzinnigere aanpak wenselijk is omdat de problemen ingewikkeld zijn en deze spellen dagelijks door echte mensen gebruikt worden. In onze praktijk bij Hubbub maken we serious games en dat doen we tot tevredenheid van klanten en spelers al zeg ik het zelf. Waar het gamification betreft ben ik één van de eerste aanjagers van Foursquare in Nederland. Ik ben me dus terdege bewust van de mogelijkheden en beperkingen van deze aanpak.

Ik wil mensen en organisaties die iets willen doen hiermee oproepen om professionele hulp in de arm te nemen. Je wilt mensen die een track record hebben in het maken van spellen die werken voor de mensen die ze spelen én voor de bedrijven die ze inzetten. Dat betekent in dit geval Hubbub of andere bedrijven die werken met echte spelontwerpers. Wij zitten niet exact te springen om meer te doen, maar we zien tegelijk wel een acute behoefte aan ervaring uit de praktijk.

Communicatie- en interactieve bureau’s doen nu een paar slides over gamificatie in hun strategie-pitches om het concept ‘meegenomen te hebben’ maar ze zijn zich vrijwel nooit bewust van de complexiteit en nuances van games en systemen.

Het zijn goedbedoelde pogingen, maar ze slaan bijna altijd de plank mis. Als je echt duurzame waarde wilt creëren kun je beter direct bij een goede partij aankloppen.

Ik heb aangifte gedaan van de diefstal en er staat een camera op het terrein van Stadgenoot gericht op de openbare weg waar mijn fiets staat. Ik probeer te achterhalen van wie die camera is om te zorgen dat die beelden bewaard worden en beschikbaar zijn voor het politie-onderzoek.

In principe ben ik tegen camera’s in de openbare ruimte maar als ze er hangen ben ik wel voor transparante en heldere informatie over van wie ze zijn en wanneer je bij de beelden mag. Dat het hier slecht gesteld is met die informatie bewijst de volgende rondgang:

Stadgenoot ontkent dat de camera van hen is en zegt dat bewoners niet zomaar camera’s aan hun huis mogen bevestigen. Ze zeggen dat deze waarschijnlijk van de politie is.

Het politiebureau dat erover gaat zegt ook niks te weten van deze camera en verwijst door naar de gemeente.

De gemeente weet na herhaaldelijk bellen en talloze malen doorverbonden te worden uiteindelijk te achterhalen om welk stadsdeel dit precies gaat en dat team handhaving van stadsdeel Centrum zou moeten weten van wie die camera is. Dit team is ‘s ochtends tussen 9 en 10 op kantoor waarna ze de straat op gaan. Dus morgenochtend wordt dit vervolgd.

Bits of Freedom komt op voor een open en vrij internet in Nederland en Europa en ze doen dat buitengewoon effectief. Als je je privacy wilt bewaren en een ongefilterde toegang tot het internet wilt houden ga je vandaag naar “Do Your Bit!” en doneer je €5 in vijf minuten. Je krijgt een t-shirt en een goed gevoel.

Boeken zoals ‘Super Sad True Love Story’ van Shteyngart en ‘De kaart en het gebied’ van Houellebecq zijn feitelijk al science-fiction. Aan de andere kant is er science-fiction die de rand van het nu mogelijke bewandelt en ons laat zien hoe de nabije toekomst eruit zou kunnen zien.

Die ‘edge’ science-fiction is de leukste en elk jaar is er wel een boek te vinden dat precies het nu vangt. Vorig jaar was dat Zero History (mijn recensie op de Republiek, fragmenten) en dit jaar is het dankzij de Londense rellen The City & the City van China Miéville.

Kars heeft er voor zijn praatje op dConstruct ook stevig uit geput. Ik moest het toen nog lezen maar heb hem vorige week in anderhalve dag (3 uur en 35 minuten volgens Readmill) doorgeknald.

Het boek gaat over twee steden Besźel en Ul Qoma die gescheiden worden niet door fysieke barrières maar door conventie. Beide steden liggen op dezelfde plek waar sommige delen grond bij de Besźel horen, en andere bij Ul Qoma.

Waar het ingewikkeld wordt is dat er delen grond zijn die gearceerd zijn, die bij allebei horen. In Miéville’s boek negeren mensen die zich op zulke gebieden bevinden de inwoners van de andere stad. Dit is geen keuze, maar een sociale conventie die diep geworteld is van kinds af aan en ook bekrachtigd wordt door een speciale politie-eenheid genaamd ‘Breach’.

Mensen zien de inwoners van de andere stad lang genoeg om niet met ze te botsen maar ontzien ze dan direct (letterlijk). Bewust zijn van wat er in de andere stad gebeurt is een strafbaar sociaal taboe. Beide steden zijn uit elkaar te houden door hun eigen kleuren, architectuur en lichaamstaal die je wel mag zien maar toch ook weer niet.

Wat dat betreft is het een dankbare achtergrond waar allerhande allegorieën zich opdringen. Maar we hoeven niet terug te grijpen op Berlijn of Baarle. We leven effectief al in de meeste grote steden op de manier zoals beschreven door Miéville. The City & the City is een amusante detective-roman met samenzweringen à la de Illuminati en het verlies van één man. Maar belangrijker nog zet het zoals goede science-fiction hoort te doen aan tot denken over de wereld waarin we leven.

Nu aan het lezen Rule 34 van Stross (naar het meme) en daarna Reamde van Stephenson.

Veel mensen worstelen door het wegvallen van traditionele structuren met vragen over zingeving en hoe we de samenleving moeten inrichten. Met de crisissen waar we de laatste tijd door geplaagd worden zijn die vragen urgenter dan ooit. Elke moeilijke tijd heeft mensen nodig die nieuwe dingen verzinnen en uitvinden hoe het verder moet. De Club is een mengvorm van kunsten, mensen en thema’s die hen zoekt en verbindt.

Elke avond is anders. Iedere deelnemer haalt eruit wat ze erin stopt, op de avond zelf en daarna. Wat het wordt, dat weet niemand maar de uitnodiging staat open en de noodzaak is duidelijk. Het enige wat er te verliezen (en te winnen) valt is een alternatief.

De Club speelt zich nog tot 25 september af in Roest Amsterdam en daarna in Eindhoven en Gent. http://de-club.nu

De film “Once Upon a Time in Anatolia” begint met wijdse Anatolische vergezichten over de zo herkenbare landschappen van mijn jeugd waar drie auto’s zich over dorpsweggetjes van bron naar akker begeven.

De kwestie waar het om draait is het vinden van een lijk. De vermeende moordenaar zit in een van de auto’s omringd door een dokter, twee agenten en een chauffeur. De dikkige kale mannen die de auto vullen en hun banale verhalen over yoghurt en andere alledaagsheden zouden het een knusse rit maken als het een ander doel betrof.

De dialogen tijdens de zoektocht en de koddige situaties hier en daar doen denken aan de karakteristieke scène’s die Tarantino en de Coen broers hebben neergezet maar met meer dan een vleugje mystiek. Nuri Bilge Ceylan zet een typisch Turks platteland neer met zinsnedes die er niet om liegen (en matig vertaald zijn). De wijdse shots over het landschap en het licht ‘s nachts zijn indrukwekkend waar de scène’s overdag een beetje flets bij afsteken.

De lijkvinding schiet niet op net zoals de films van Ceylan. Tergende traagheid lijkt zijn handelsmerk, al is dat in deze film nog draaglijk. In langzame shots van dromen, rollende appels of simpelweg close-ups van de hoofdrolspelers worden dingen gevat die niet in woorden uit te drukken zijn.

De missie zelf lijkt hopeloos en verzandt in een dorpsklucht. Ondertussen doodt men de tijd met verhalen, het uiten van klein en groot zeer naar elkaar, het stelen van groente en fruit en het mijmeren over de wendingen die het leven genomen heeft.

Er is een apocrief verhaal dat de naam Anadolu (Anatolië in het Turks) een samenstelling zou zijn van ‘Ana dolu! Dolu Ana!’, wat zoveel betekent als: ‘Moeder vol! Het is vol moedertje!’ Een groep soldaten was naar verluid door dat deel van Turkije aan het trekken toen ze verdwaald en geplaagd door dorst ten einde raad waren. Ze kwamen op een gegeven moment een vrouw tegen die ze hielp en hun flessen zo ver vulde met water (of ayran) dat ze moesten zeggen: ‘Het is al vol moeder.’

Eenzelfde iets gebeurt in deze film waar de dochter van de burgemeester als een engel in de duisternis licht, thee en cola brengt en alle mannen als betoverd achterlaat.

Nadat het lijk gevonden is, verandert de film en verplaatst de focus zich naar de hoofdpersoon. De film krijgt dan iets tergends, wat toepasselijk is gezien de dodelijke vermoeidheid na een nacht doorwerken. Het echte leven gaat door na de nachtmerrie. Alles wordt afgehandeld, er is ruimte voor compassie maar feitelijk verandert er niks.

Gezien zaterdag 20 augustus in Rialto op het World Cinema Amsterdam festival. In de reguliere Cineville te bekijken in het najaar van 2011.

Statlas is een gereedschap voor iedereen die makkelijk kaarten wil kunnen maken, en verspreiden. Voor een verzameling regio’s kun je waarden invullen (cijfers, kleuren, labels) en er wordt dan een kaart gemaakt die je vervolgens kunt delen, embedden en afdrukken. Een persoonlijk kartografisch platform waar er al meerdere van zijn maar volgens ons nog niet één die zo makkelijk is in het gebruik als deze.

We hebben Statlas gemaakt naar aanleiding van experimenten vorig jaar om geografische gegevens op het internet weer te geven. Die ideeën maar dan generieker en simpeler (en bedoeld als gereedschap) hebben geculmineerd in Statlas. Dit past tegelijkertijd ook in de NoGIS trend om traditioneel moeilijke technologie zoals GIS te ontsluiten via het internet.

Verder praten we met Hack de Overheid geregeld over data-journalistiek, maar waar we steeds tegenaan lopen is dat er niet genoeg gereedschappen zijn waarmee journalisten en andere niet-techneuten uit de voeten kunnen. Wij zeggen dan telkens dat die gereedschappen er gaan komen maar de beste manier om dat voor elkaar te krijgen is uiteraard om ze zelf te bouwen.

Statlas is gebouwd met financiering van het Stimuleringsfonds voor de Pers, in samenwerking met Fluxility en Alexander Zeh en is uiteraard open source. Voor volledige credits, zie het colofon.

En verder

Deze versie voldoet aan alles wat je zou willen hebben van een simpel stuk gereedschap. We hebben natuurlijk allerlei ideeën om dit technisch voortreffelijker en functioneel spectaculairder te maken maar dit is het fundament. Laten we eerst maar zien welke van onze ideeën het contact met de werkelijkheid overleven en dan wordt vanzelf de richting voor verdere ontwikkeling duidelijk.

Wat er in ieder geval aan toegevoegd gaat worden zijn meer regio’s. Er zitten er nu een handjevol in en meer staan er gepland. Verzoeken voor nieuwe gebieden (het liefst met een idee ook waar we de geometrie kunnen vinden) maar ook andere ideeën, bugs enz. zijn welkom bij ons op Monster Swell.

Ik werd vanochtend gebeld voor Radio 1 vanwege het nieuws dat Fred Teeven het downloadverbod wil doorzetten. Nu is een paar minuten op de radio natuurlijk te kort om een genuanceerd argument neer te zetten, dus hier een kleine uitbreiding:

Downloaden is nu niet illegaal. Teeven wil downloaders ook niet vervolgen maar het criminaliseren van downloaden is nodig om mensen die bestanden aanbieden (en links naar bestanden verzamelen) beter aan te kunnen pakken dan nu gebeurt.

Dit verbod staat al een hele tijd op de wensenlijst van de auteursrechtenlobby die de deur bij onze bewindvoerders platloopt. Met dit kabinet hebben ze eindelijk beet. Consumenten-organisaties hebben niet alleen geen vergelijkbare vertegenwoordiging, maar ze worden zelfs actief geweerd door het kabinet.

Het is een beetje onzinnig om downloaden te verbieden als er om films te kijken geen goede legale alternatieven zijn (de noodzaak daarvoor stond in een versie van dit voorstel). Dan moeten zelfs mensen die geld wíllen betalen, het wel illegaal halen. Mensen met meer tijd dan geld downloaden, mensen met meer geld dan tijd doen dat liever niet als het makkelijk legaal kan.

Teeven wil een internetfilter instellen om dat soort aanbiedende sites in zijn geheel van het internet te halen. Dit soort filters werken ook niet. Mensen die eromheen willen lukt het toch wel.
Maar nog een stap verder: dit soort filters worden ook gebruikt in China, Iran en andere onderdrukkende regimes (daar is onze regering ook tegen). Maar hier ook zullen zulke filters slecht te controleren zijn en vrijwel zeker voor meer doeleinden worden gebruikt dan waar ze eerst voor waren bedoeld (‘als we ze toch hebben…’).

Maar het belangrijkste punt:

Het copyright-contract is verlopen

Copyright is een monopolie op het uitbaten van auteursrechtelijk materiaal voor de producent. Dit monopolie wordt verstrekt omdat het idee is dat mensen meer werk produceren als ze een vergoeding krijgen.

Dat heeft enige tijd gewerkt (vanaf midden 20e eeuw tot en met de jaren 90) maar het uitgangspunt is nu niet meer geldig.

Vijftien jaar downloaden van muziek heeft laten zien dat de creatie van muziek niet op zijn gat ligt. Er is zelfs meer en betere muziek makkelijker toegankelijk dan ooit tevoren. Voor de consument is dit prima en er zijn ook weinig (nieuwe) muzikanten die klagen over deze gang van zaken. De enigen die klagen zijn oude muzikanten die dachten te kunnen rentenieren en platenmaatschappijen die hun relevantie kwijt zijn.

Er zijn talloze studies die aantonen dat de opgerekte copyright termijn helemaal niet zorgt voor meer nieuw werk. Het internet heeft ook de distributie, creatie, het remixen en de financiering van media en cultuur zodanig veranderd dat de oude modellen niet meer werken. Daarom is de hele premisse van copyright aan herzien toe.

Verder: dieper en juridischer bij 3voor12. Maar een heffing op elke internetverbinding die op troebele wijze herverdeeld wordt onder auteursrechthebbenden is ook bijzonder slecht en marktverpestend. Laten we niet die kant op gaan.

Ook: Hier een sterke reactie op Tweakers wat er allemaal nog meer mis is met dit voorstel.

Hieronder het antwoord wat ik kreeg:

Geachte heer/mevrouw,

Dank u wel voor uw reactie van 21-3-2011. Uit uw vraag vernemen wij dat u wilt weten hoe u transacties van vóór uw toestemming, alsnog kunt inzien.

Het is zoals eerder vermeld, helaas niet mogelijk transacties in te zien of toegestuurd te krijgen, van vóór het moment van toestemming. Momenteel wordt er hard gewerkt aan de optimalisatie van het transactieoverzicht. Houd hiervoor onze website in de gaten.

U kunt via de websites van de OV-bedrijven of via www.9292ov.nl uw reizen opzoeken en de kosten ervan noteren. Ook kunt u bij servicebalies van NS en andere OV-bedrijven de laatste 10 transacties uitprinten. Wij willen onze excuses aanbieden voor eventueel ervaren ongemak.

Wij vertrouwen erop u hiermee voldoende geïnformeerd te hebben.

Met vriendelijke groet,

Bas Bos
Klantenservice OV-chipkaart

Ik kan dus niet bij míjn gegevens (die wél twee jaar bewaard worden) en daardoor ook niet het geld terugvragen wat van mij is. Updates volgen, ik ben nu op zoek naar een manier om alle gegevens over mij die bekend zijn bij OV-chipkaart/TLS/GVB op te vragen.

Update: Je kunt bellen met TLS op nummer: 033 – 467 20 00. Ze kunnen je daar niet verder helpen met je gegevens, maar ik zou toch even bellen.

Update 2: Je kunt ook een brief sturen naar: Klantenservice OV-chipkaart, Postbus 365, 3800 AJ Amersfoort. Alleen dan ook niet vergeten een kopie van een legitimatiebewijs mee te sturen. Niemand kan je vertellen of je verzoek dan ook gehonoreerd wordt, maar schrijven mag.

Update 3: Volgens het register van het CBP meldingsnummer 1277300 is het Trans Link Systems die mijn gegevens opslaat teneinde de doeleinden daargenoemd te bereiken. Volgens Bits of Freedom mag ik die gegevens ook hebben (artikel 35 WBP).

Update 4: Nogmaals bellen leert dat ov-chipkaart.nl gemaakt wordt door TLS dus dat mijn brief naar bovenstaand adres uiteindelijk bij hen terecht komt. Dus de volgende stap is schrijven. Updates volgen.

Maar dan iets anders om dat uiteenlopende van die websites te verminderen, stel ik voor:

Voor elke site die gebouwd wordt met overheidsgeld en in het bijzonder de rijksoverheid, lokale overheden en zeker ook alle semi-overheden, een footer met daarin:

• De kosten voor oplevering
• De kosten voor operatie en onderhoud
• Naam van de bouwer(s)
• Facultatief: een link naar een blogpost van de opdrachtgever of de bouwer waarin de kosten worden verantwoord

Hierbij een keurmerk/manifest waarin deze regels worden uitgelegd zodat ook commerciële sites het kunnen adopteren. Vertel me niet dat dat de online wereld in Nederland niet zou verbeteren.

1. “Zero History” door William Gibson
2. “Spook Country” door William Gibson
3. “Red ons Maria Montanelli” door Herman Koch
4. “Designing for the Digital Age” door Kim Goodwin
5. “Senorita’s” door Christophe Vekeman
6. “A Pattern Language” door Christopher Alexander
7. “A Theory of Fun for Game Design” door Raph Koster
8. “Sonneten en andere gedichten” door F. Petrarca
9. “Het Diner” door Herman Koch
10. “Visualizing Data” door Ben Fry
11. “Makers” door Cory Doctorow

Weinig meer over te zeggen dan dat de boeken die vetgedrukt zijn aanraders zijn.

Nog: Ik heb de twee bovenste boeken van Gibson gelezen op mijn iPhone (Stanza) en zonet Freedom uit op mijn iPad (iBooks). Ik sluit uit dat ik nog een significante hoeveelheid boeken op papier zal lezen en ben al een tijdje bezig mijn boekenkast te liquideren.

Koffie, internet, bureau en andere voorzieningen reeds aanwezig. Dus je kunt er direct in. De huur is een koopje voor de locatie en het kantoor is één van de mooisten in het gebouw. Kom eens kijken als je interesse hebt en/of neem contact op met mij.

Ik wil dit heel graag hebben/bouwen.

Het is niet zo moeilijk om vergelijkbare dingen te maken in Nederland, alleen gebrek aan: budget, handelingssnelheid en visie. Allemaal vloeibare subjectieve gebreken; dingen waar een mouw aan te passen is als men maar wil.

foto: Creative Commons Attribution, Noncommercial, Share Alike Licentie door Adam Greenfield.

Zo twitterde ik wat met Sebastiaan Capel, stadsdeelraadlid voor D66 in Amsterdam die in zijn twitterprofiel Jane Jacobs heeft staan. Dat is een goed begin, maar waar blijven dan de verbeteringen in de stad? Zeker aangezien een eerder onderzoek liet zien dat D66 één van de auto-vriendelijkste partijen in Amsterdam is.

Dus kwamen we bij elkaar voor één van Sebastiaans stadsgesprekken, waarvan het verslag nu op zijn site staat:

Het is een leefbare stad, het is hier prettig toeven, maar ik merk wel dat er heel weinig gebeurt, juist omdat iedereen het wel OK vindt. Ik vind dat je breder moet kijken, maar het overgrote deel wil dat niet, die zijn tevreden zoals het is. (“Stadsgesprek #4 Alper Cugun over 24-uurs economie en vertrutting”)

Een en ander behoeft misschien nog toelichting maar het was vroeg en we gingen hard, dus ik ben heel blij dat dit eruit is voortgekomen. De uitspraak over de 24 hour diner is trouwens van Ben Hammersley, maar hij vindt het vast niet erg dat ik hem geleend heb (voor een goed doel).

D66 lijkt op het moment de vriendelijkste partij voor “De Stad”. Nu kijken wat er verandert.

Zonder linkse hobby’s krijgen we een grijs-bruin land van spruitjeslucht en vlagparades. (Flickr)

En dat is bewaarheid.

Maar gelukkig hebben we onze Dichter des Vaderlands, scherpzinnig en met dichterlijke vrijheid als wapen. Na het manifest van Terschelling, is het fijn dat Nasr er op en er overheen gaat met het gedicht ‘Mijn nieuwe vaderland’:

Hele tekst bij P&W en op de site van de Dichter des Vaderlands.

Wordt het niet tijd voor een rhetorische wapenschouw van iedereen die zich verstandig progressief noemt en openlijke vijandigheid in het publieke debat? Dit gaat allemaal nog een stuk lelijker en naarder worden voordat het beter wordt, dus laten we in het geweer komen.

In ander nieuws: Het was nog nooit zo fijn om alternatieven te hebben: “Turkije vindt dat Rutte discrimineert”.

In dat stuk betoog ik dat de gegevens van het openbaar vervoer vrij beschikbaar moeten zijn voor reizigers. Dit is onderdeel van een langer thema op dit blog en van een recente ontwikkeling voor open data in de breedste zin van het woord.

Hier de integrale tekst zoals ik hem heb opgestuurd (en die waarschijnlijk met kleine wijzigingen geplaatst is) en nu mét links:

Ik wil een mobiele telefoon die me precies vertelt wanneer ik weg moet voor mijn volgende afspraak, waar ik moet instappen, waar ik eruit moet en hoe ik daarna precies moet lopen of fietsen. In Japan bestaan dat soort systemen al terwijl we hier vaak niet eens weten wanneer de volgende tram komt. We kunnen dat hier ook maken als we bij de gegevens mochten. Die zitten alleen vast in één van de informatie-goudmijnen waar Alexander Klöpping het hier over had op 27 juli.

In Nederland hebben de openbaar vervoersbedrijven bedacht dat zij de informatie verzamelen bij 9292 en dat wat zij aanbieden goed genoeg is voor iedereen. Helaas is dat het niet. Op 9292ov.nl staat een site uit de jaren ’90 waar je zo goed en zo kwaad als het gaat een reis kunt plannen. Tegenwoordig hebben sommige vervoerders ook applicaties voor de iPhone. Die van 9292 is werkbaar en de NS heeft er nu ook eindelijk zelf eentje (maar het is de vraag of die het blijft doen als het gaat sneeuwen).

Maar wat als je dan geen iPhone hebt? Dat is precies het probleem. Doordat de vervoerders op de gegevens zitten en poortwachter spelen ben je overgeleverd aan wat hun platform-du-jour is. Heb je een telefoon die niet hip genoeg is of te alternatief, dan heb je pech gehad. Nu hoeven zij natuurlijk niet voor iedereen een applicatie maken, maar wij mogen dat dus ook niet zelf doen. Ze zeggen dan dat: ‘de gegevens van hen zijn’. Alleen vergeten ze dan dat zij er voor ons zijn en dat wij al twee keer hebben betaald voor die gegevens: via de belastingen en via ons kaartje.

Je mobiele telefoon is maar één plek waar deze gegevens handig zijn. De mogelijkheden zijn eindeloos maar we weten pas wat werkt als iedereen die een idee heeft dat uit kan proberen. Als we moeten wachten op de creativiteit van onze vervoerders, wachten we op een bus die nooit komt.

In Japan zijn ze ver hiermee, maar bijvoorbeeld in de VS zijn deze gegevens ook al open en in Londen heeft Transport for London pas alles vrijgegeven. Wat ze daar zien is dat er een grote groep techneuten zit te springen om ermee aan de slag te gaan. Volwaardige applicaties waar wij jaren op moeten wachten worden daar binnen enkele dagen gelanceerd.

Zoals pas op een Science Hack Day —een dag waar techneuten en wetenschappers samenwerken— in Londen waar door een paar mensen een live metrokaart werd gemaakt met de posities van alle treinen. Verder is daar net een fietsen-leensysteem (de Boris Bikes) gelanceerd met nu al meerdere concurrerende mobiele applicaties waarop je kunt zien waar je fietsen kunt huren. Dit gaat verder dan je telefoon: mensen bouwen horloges met daarop live vertrektijden van haltes in de buurt, gratis SMS- en telefoondiensten en een Augmented Reality-weergave van metrolijnen bestaat ook al. Alleen niet in Nederland…

De vervoerders hoeven dus alleen maar hun gegevens vrij te geven, ontwikkelaars bouwen dan voor geld, prestige of plezier en de reiziger wint, want hij krijgt de keuze uit meer en betere applicaties.

Nu is onze overheid wel traag maar ook niet helemaal achterlijk. Er komt over een paar jaar —riant laat— een Nationaal Datawarehouse Openbaar Vervoer (NDOV) waar alle gegevens in moeten. De aanbesteding start binnenkort maar daar moeten een paar harde eisen bij als we mee willen kunnen met de rest van de wereld.

1. Alle gegevens in het NDOV wat betreft plannen, actuele locaties, vertrektijden en storingen moeten leesbaar zijn voor mensen (via een website) en voor computers (via een API). 2. De gegevens moeten voor iedereen vrij beschikbaar zijn zonder beperkingen. En 3. er moet altijd een basisplanner aangeboden worden die van hoge kwaliteit is, maar daarnaast en daarbovenop moeten anderen kunnen innoveren.

Nederland slibt dicht en de visie op mobiliteit zoals in de troonrede verwoord gaat niet verder dan meer en meer asfalt. Daartegenover staat de hard-core vouwfietsbrigade maar het hoeft niet zo zwart-wit. Met de juiste informatie op het juiste moment kun je de best mogelijke keuze maken, of dat nu het OV is, de fiets, de auto of een combinatie daarvan.

Goede informatie kan ons helpen om één vervoersnet te maken waarbinnen je zorgeloos reist. Denk aan het geweldige gevoel als je de trein en je aansluitingen haalt en wél op tijd bent. Dat kan vaker en makkelijker. Openbaar vervoer wordt misschien nooit een feest, maar het kan wel een stuk minder beroerd —en misschien zelfs leuk!— worden.

Gepubliceerd worden in de krant is natuurlijk fijn, maar ik hoop vooral dat dit stuk iets wordt om dit verhaal mee verder te krijgen en om bij de mensen op de juiste plek het inzicht verder te helpen.

Bedankt in ieder geval Alexander Klöpping voor de aanleiding en Reinier Kist en Antoinette Brummelink voor de feedback.

Hier ook een foto van het stuk.

Mijn betrokkenheid was een tijdje geleden al opgehouden. Een post-mortem volgt later misschien.

Ik ben benieuwd naar de reacties maar ik ben niet goed bereikbaar deels omdat ik in het Midden-Oosten zit en bellen een godsvermorgen kost en morgenochtend nog erger omdat ik dan onderweg ben van Beirut naar Damascus.

Dus bij voorkeur (voor iedereen trouwens) contact met me opnemen via asynchrone middelen, e-mail naar: alper@monsterswell.com, twitterberichten naar @alper en wellicht SMS naar +31-6-24553306

Ik ben in de loop van de middag online om te kijken hoe het is gegaan en in de loop van de week komt waarschijnlijk de tekst van het stuk ook online.

En ik zou het op prijs stellen als iemand de NRC.next morgen voor me zou willen kopen en bewaren. Wie?

Bits of Freedom is de burgerrechten organisatie voor het internet die ervoor zorgt dat we allemaal kunnen internet zoals we dat willen zonder beperkingen en verboden opgelegd door machtswellustige politici of op geld azende bedrijven, dat we in niet teveel databases worden gestopt —die dan toch weer uitlekken— en dat de dingen waarvan je wilt dat ze privé zijn dat ook blijven in de toekomst.

Alles wordt digitaal maar vaak is daardoor niet direct duidelijk waar de controle ligt en wie de macht heeft. We kunnen Bits of Freedom als waakhond dan ook goed gebruiken.

Dus ga naar Bits of Freedom en doneer!

Meestal word ik om de een of andere reden lid van dit soort organisaties en vergeet ik het. Dan word ik eraan herinnerd als ze het willen verlengen en dan vraag ik me af: ‘What have you done for me lately?’

D66 is niet de enige waar dit gebeurt. Ik heb hetzelfde met bijvoorbeeld SigCHI en met Entrée. Cineville is eigenlijk het enige lidmaatschap dat ik heb dat nog steeds relevant is.

In ieder geval, was ik me bij D66 aan het beraden of ik wel verder wilde en wat ik of zij dan zouden moeten doen om het de moeite waard te maken, toen zij in de tussentijd stilzwijgend mijn lidmaatschap verlengden. Die post negeerde ik uiteraard ook terwijl ik een keuze probeerde te maken (paradox of choice) toen ik een brief kreeg met iets van ‘incasso’ erin.

Toen betaalde ik mijn contributie wél en stuurde een e-mailtje dat ik niet wilde dat mijn lidmaatschap stilzwijgend verlengd werd. Tip: altijd als je ergens een lidmaatschap afsluit, het meteen ook weer opzeggen. Het later opnieuw afsluiten is vaak makkelijker dan het later opzeggen en vaak krijg je als nieuw lid dan ook weer een bonus.

Op de vraag waarom ik dan geen lid meer wilde zijn, schreef ik het volgende:

Hallo,

De verschuldigde contributie zou ondertussen overgemaakt moeten zijn.

Ik wil niet zozeer mijn lidmaatschap opzeggen, maar ik heb er bezwaar tegen dat deze stilzwijgend verlengd wordt. Zeker als ik me aan het beraden ben of ik een verlenging van het lidmaatschap de moeite waard vind en ik vervolgens gedreigd wordt met incasso-acties.

Op die manier hoeft het van mij niet en hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik ervan overtuigd raak dat lidmaatschap van een politieke partij een archaïsch instituut is.

- Alper

Ik begrijp wel dat een klassieke ledenadministratie op die manier moet werken omdat anders niemand de contributie (op tijd) betaalt. Waar ik het niet meer mee eens ben is het idee van zo’n klassiek ledenadministratie.

Praktisch gesproken is nu mijn toegang en invloed op partij onverminderd (argumenten en vragen via Twitter), krijg ik minder dode bomen opgestuurd, kan ik nog steeds langsgaan op bijeenkomsten (misschien dan niet als lid, maar als toehoorder) en als ik een keer wil stemmen kan ik vast ter plekke lid worden en mijn contributie overmaken via mijn iPhone.

Op een wat principiëler vlak is je invloed in het publieke debat en je ideologische flexibiliteit misschien zelfs groter als je niet lid bent van een politieke partij. Ik vind D66 goed, ik heb een zwak voor Femke Halsema, en bij de PvdA lopen hier en daar ook wat mensen van kwaliteit rond. Waar moet ik dan lid worden?

Aanbevelingen voor politieke partijen

1. Stuur nieuwe leden geen berg papier op. Ik ken meer mensen die daarop zijn afgeknapt. Het is onpersoonlijk, niet relevant en vaak ook niet heel erg boeiend. Het is verleidelijk en je hebt het toch liggen, maar het is een zwaktebod. Niet doen.
2. Maak je relevantie persoonlijker en kleiner van schaal, koppel geld dat je nodig hebt aan die relevantie in plaats van één keer per jaar een lump sum te vragen waarvan het niet duidelijk is waarvoor dat dan is en wat ermee gebeurt.

Moet je daarvoor je complete communicatie- en engagements-strategie veranderen? Ik denk het wel.

Hallo,

Wij waren benieuwd naar aanleiding van dit WOB verzoek wat betreft fietsenverhuur in Londen.
hoe het zit met het gebruik van de OV-fiets in Nederland.

Wat zijn de gebruikscijfers van de ov-fiets wat betreft aantallen keren verhuurd per dag? Is het mogelijk om een bestand te krijgen met de huuracties per fietsstation waar en wanneer een fiets wordt uitgecheckt en waar en wanneer die fiets dan weer wordt teruggebracht?
Op die manier kunnen we vanuit journalistiek oogpunt interessante informatie winnen over bijvoorbeeld drukte per station en duur van huur per gebied etc. etc.

Graag ontvang ik van u een reactie via e-mail of telefonisch op dit verzoek.

Met vriendelijke groet,

En ik kreeg netjes een reactie terug van de mensen van OV-fiets die het dus duidelijk totaal niet gesnapt hebben:

Beste heer Çugun,

Bedankt voor uw bericht.
Alle info welke wij prijs geven aan particulieren zijn te vinden op onze website of op internet zelf.
Graag verwijs ik u dan ook naar de deze opties.

Hopend u hiermee voldoende te hebben geinformeerd.

M.v.g.
helpdesk OV-fiets

De WOB geldt geloof ik niet voor dit soor semi-overheid. Iets wat op zichzelf al verschrikkelijk is, maar deze mensen hebben ook geen flauw benul of sportiviteit. In Nederland zijn we outclassed en outgunned.

Klik voor groter. Vandermeersch benoemt een serie dingen die de krant zou kunnen en moeten verbeteren om ‘het centrum van het politieke en intellectuele debat’ in Nederland te worden. Ik denk dat weinig mensen echt problemen zouden hebben met deze punten, veel ervan zijn nogal voor de hand liggend: sneller, beter, harder nieuws, geen primeurs laten afpakken, geen dingen laten liggen.

Wat ik vanuit Monster Swell wel interessant vond was zijn herhaaldelijke roep om twee dingen die in ons straatje liggen.

Helderder maken van ingewikkelde cijfers en kwesties

We zijn niet goed in cijfers

Hij geeft aan hoe het problematisch is om cijfers die in de krant staan voor de lezer te duiden op een manier dat het interessant is en dat mensen snappen wat het betekent. Journalisten die statistiek leuk vinden zijn er niet zo veel.

Hetzelfde met het punt over het pensioendebat:

We hebben het niet of heel weinig over de vraag hoe groot ons pensioen is, wat we nu moeten doen als dertigjarige, veertigjarige of vijftigjarige om straks een goed pensioen te hebben

Dit is een kwestie die bij meer mensen speelt die ik ken, maar daarnaast juist bij dit soort grote vormeloze maatschappelijke problemen zou een krant de verdieping en verduidelijking moeten brengen die iedereen mist. Dit kan visueel, of met een dossier of door een online supplement met interactieve rekentools en tie-ins met andere bedrijven.

Journalistiek is teveel een bastion van de alpha/gamma geweest maar in een complexer wordende wereld zijn er mensen nodig die wiskunde en statistiek kunnen gebruiken om complexe thema’s te identificeren, te analyseren en dat dan om kunnen zetten in een verhaal waarin ze dat alles uitleggen. Deze mensen moeten dan juist niet weggestopt worden in de wetenschapsbijlage. Wetenschap, techniek en ontwerp raken tegenwoordig elk facet van ons leven.

Datajournalistiek is daar één onderdeel van. Deze thema’s blijven terugkomen. Gegevens moeten verzameld worden en ontsloten als journalistiek gereedschap, soms voor een plaatje of kaartje in de krant, soms voor een online tool en soms misschien alleen als achtergrond bij een stuk tekst.

Daar heb je mensen nodig die een beetje van alles kunnen en een paar specialisten. Is dit een wensdroom? Valt dit te integreren in de dagelijkse praktijk van een krant of uit te voeren in tijdelijk dienstverband? Wij denken van wel en we willen graag uitzoeken hoe en wat.

Beter visueel ontwerp

We zijn niet creatief genoeg in onze aanpak en presentatie.

De roep om interessantere formats en betere en visuele presentatie van de concepten die in de krant komen. Met kaartjes, foto’s en over het geheel: beter ontwerp.

We creëren te weinig ingangen in onze stukken.

Het verhaal over die lichtbalk blijft een beetje vaag maar dit is ook weer een roep om een interessantere opmaak en formattering van stukken.

Niet precies in ons straatje, want Monster Swell doet zelf geen visueel ontwerp, maar we hebben een redelijk sterke mening over wat wel en wat niet goed/mooi is en we zoeken naar de beste grafische ontwerpers om mee samen te werken (in Nederland moet dat vooralsnog met een klein lampje).

Goed grafisch ontwerp begint met een sterk concept en een goede ordening van wat belangrijk is en wat niet (informatie-ontwerp). Dat doen we dan weer wel. Wat de rest betreft, stel ik voor dat ze @iA inhuren en de NRC deze eeuw in katapulteren.

Johnson: If you look at history, innovation doesn’t come just from giving people incentives; it comes from creating environments where their ideas can connect. (Wired)

Omgevingen bouwen waar ideeën zich kunnen verbinden zorgt voor innovatie in de gehele omgeving. Naast nabijheid en toegang is taal een hele belangrijke factor voor de verbinding van ideeën.

Ik zeg altijd dat als je geen Engels op niveau spreekt je in onze business gewoon niet mee doet. Mensen die niet kunnen presenteren in het Engels, niet kunnen werken en brainstormen in het Engels, niet kunnen meekomen zetten de rem op de hele groep.

Nu is het in verreweg de meeste gevallen niet erg. Nederlandse klanten lopen vaak toch een paar jaar achter en zijn ook niet extreem veeleisend. Hun operatiegebied is vaak toch ook beperkt tot Nederland. Voor de kenniswerker die binnen Nederland wil blijven en dat als de grenzen van het niveau wil accepteren is het ook best.

Helemaal leuk is het als je af en toe wel in het buitenland buurt en wat daar staat dan vertaalt en herverpakt voor je klanten in Nederland. Dan lijk je heel wat en je klanten weten toch niet waar je de mosterd vandaan haalt. (Je collega’s daarentegen…)

Maar als je internationale ambitie hebt en écht goede dingen wilt maken is dit alles niet goed genoeg en is vloeiend Engels de allersimpelste basisvereiste.

Het duurt volgens de ANWB te lang voordat reizigers verbeteringen merken, terwijl de uitrol van de OV-chipkaart volop doorgaat en de strippenkaart in steeds meer regio’s wordt afgeschaft.

[…]

ANWB-directeur Guido van Woerkom vindt bovendien dat door alle andere partijen in het overleg “heel slecht wordt geluisterd naar de reiziger”.

Dit zijn dingen die we al wisten en waar ik hier ook al een tijdje over schrijf. Goed om te lezen dat de ANWB bij de goeden hoort in het lopende verhaal van de ov-chipkaart.

Ontwerp

Ik hou al een tijdje vol dat de ov-chipkaart erg onder-ontworpen is. Ik vraag me af of er bij de aanloop enig serieus ontwerp en/of gebruikersonderzoek gedaan is. Het is een wonder nog dat het zo goed werkt als het doet, maar de hoeveelheid gemiste kansen en klant-vijandigheid is verbijsterend.

Tot mijn verbazing hoorde ik op PICNIC meermalen buitenlandse bewondering voor het ov-chipkaart systeem.

Één iemand was blij verbaasd over het feit dat we hier wegwerp RFID-kaartjes hadden. Deze:

Een ander voerde de ov-chipkaart aan als een voorbeeld van de poldercultuur toegepast op ontwerp. Iets wat ofwel pertinent onwaar is ofwel compleet onwenselijk als we kijken naar het eindresultaat.

Dat toont maar aan dat de ov-chipkaart net zoals wel meer grote concepten een handige olifant is. Iedereen kan het gebruiken om aan te tonen wat hij wil.

Het is echt een heel leuk spelletje wat je pas echt merkt als je hem zelf speelt. Dus hij staat nog een paar dagen op de Neude dus ga er even heen als je in de buurt bent.

Nu mét NRC Next artikel:

Er loopt een internetconsultatie, dus je kunt de punten in de brief overnemen en zelf ook voorleggen aan de minister. Dit is een kwalijke zaak en het is erg dat het zover is gekomen.

Het mag hier al duidelijk zijn dat ik een fan ben van Nasr. Als je die anderhalf uur luistert, word je het waarschijnlijk ook. Een prettige aanklacht tegen de huidige stand van zaken in Nederland, niet populair maar wel goed onderbouwd. Alleen ben ik bang dat hij er geen nieuw publiek mee bereikt. Zolang wij zó in de minderheid zijn kunnen we zeggen wat we willen maar denk ik niet dat we er iets mee bereiken.

Zijn prangendste aanklacht zoals ook in het manifest van Terschelling te lezen valt is dat ons nieuwe kabinet alles wat geen direct nut heeft wil afschaffen, alles wat ons onderscheidt van de dieren.

kunst is maar een bijproduct
zij is niet nodig om te kunnen
eten, neuken, ademen

Zie ook: Wat ons rest – een gedicht over lege schalen

Op dit moment worden we niet bestuurd en moeten we wachten op een formatie die lang duurt, niet transparant is en een resultaat gaat opleveren waar de helft van het land niet op zit te wachten. Dit proces voelt sub-optimaal en achterhaald aan.

Het besturen van een land is niks meer dan een complex ontwerp-probleem op macro-niveau. Dingen ontwerpen is iets wat we kunnen. Er is een methode voor en het is vaak na afloop ook duidelijk of een ontwerp geslaagd is of niet. Het is een rationeel wetenschappelijk/creatief proces met tastbare uitkomsten. Als het mogelijk is om een iPod of een Boeing te ontwerpen, dan kun je die methoden ook gebruiken voor een landsbestuur. Wat zou er gebeuren als we het ontwerpproces over de politiek heen legden?

Bij het maken van een ontwerp kijk je naar de doelen. Dus: waar willen we heen met dit land? Je doet onderzoek onder gebruikers (het electoraat) in het veld (tijdens de campagne) en je market de oplossingen waar je mee gaat komen (verkiezingsbeloften). Hieruit volgt een model waar je mee kunt werken. Met dat model kun je plannen maken. Je hebt dan een designdocument (een regeerakkoord) waarmee je aan de slag kunt.

Het enige waar je dus echt over moet praten zijn de doelen. Ik heb het idee dat die bij alle partijen niet eens zo ver uit elkaar liggen. Iedereen wil toch een veilig land, een goede gezondheidszorg en een competitief onderwijs en economie? Hoe je dat doet volgt uit de ontwerpmethode: onderzoek doen, ideeën verzinnen, toetsen aan het de werkelijkheid en resultaten boeken.

Hoe anders is dit in de politiek. Partijen gaan er gemakzuchtig van uit dat ze al weten wat er leeft, ook al zitten ze grotendeels in Den Haag. Campagne voeren is meer een show dan dat er oprechte interesse voor de kiezer is. De beloften zijn vaak te concreet én onrealistisch zodat die direct sneuvelen in compromissen. Mensen geloven na de uitslag al niet meer waar ze in gestemd hebben, laat staan dat je ze enthousiast kunt houden. En de resultaten… daar hoor ik nooit iemand over.

Goede ontwerpers gaan uit van de werkelijkheid en handelen in gelijke delen visie, gezond verstand en realisme. Politici zo zien we gaat het meer om zelfbehoud, het spelen op de onderbuik en het in stand houden van illusies. Ontwerpers die politiek voeren of in politieke organisaties werken, komen zelden tot goede resultaten. Politici die wat meer methoden uit de ontwerppraktijk gebruiken, daar zouden we wel weer wat vertrouwen in kunnen hebben.

Elke Design Directie wordt hier gepubliceerd en bij de eerste publicatie die hem wil overnemen (aanmeldingen).

Op dit moment is de hele metrolijn van Amstel naar Centraal dicht vanwege onderhoud aan de roltrappen (!). Dat is op zich al WTF. Nog erger is dat er ruzie is tussen een aannemer en de gemeente en dat daardoor de metro volgende zomer weer dicht moet.

Op de Wibautstraat rijden nu elke vijf minuten vier bussen heen en weer (dat is dus waarom iets als een NZ-lijn nodig is). De stad kan zo’n aannemer op zo’n punt dan niet breken, gek genoeg.

Dus missen de belangrijkste metro-verbinding in de stad maar het GVB maakt nog steeds bakken vol met winst (€150’000 per maand) mede door een geïntroduceerde gebruikersfout in de OV-chipkaart:

Een doorslaand succes die ov-chipkaart alleen niet voor de reiziger. Dat de OV-chipkaart slecht ontworpen is wisten we al. Er moet een chipkaart zijn, maar als we vastzitten aan hetzelfde slechte ontwerp zonder enige mogelijkheid tot verbetering dan liever niet.

Algemeen over de huidige stand van zaken wat betreft het camera-toezicht, de wettelijke kaders en hier en daar wat dingen over het concept panopticon en in hoeverre dit geldt wanneer het verzamelen en het bekijken van de beelden gedistribueerd zijn.

Frappantste is dat de grootste ontwikkeling in het camera-toezicht komt door het internet omdat nu waarschijnlijk het grootste deel van de camera-beelden over internetverbindingen met redelijke standaardprotocollen zal gebeuren. Ik neem aan dat het hiervoor met veel proprietaire systemen gebeurde, die daardoor moeilijk aan elkaar te koppelen waren. Hier dus ook weer IP als grote gelijkmaker.

Systemen die camera-toezicht efficiënter moeten maken en potentieel hele grote privacy-inbreuken kunnen veroorzaken zoals het detecteren van ongewenst gedrag —Wat is ongewenst gedrag?— en het volgen van mensen door bestanden en systemen heen, zijn allemaal nog niet zo ver dat we ons daar zorgen over moeten maken.

Maar ik denk wel dat we ons daar nu al zorgen over moeten maken. Ik vind dat in dit hoofdstuk die toekomst wanneer computers net zo goed en misschien wel beter dan mensen beelden kunnen verwerken en de gevolgen daarvan niet voldoende verkend worden. Het zal misschien wat langer duren, maar ik denk zeker dat dat er gaat komen.

Aleppo is maar een half uurtje rijden over de grens en een totaal andere wereld. Samen met de bouw en handel die toenemen zal nu het toerisme waarschijnlijk ook groeien. Voorbij is het ongerepte Syrië waar ik drie jaar geleden met wat kunst en vliegwerk in kon reizen.

Goed wel, maar toch een beetje jammer.

Ik kwam dit rapport vorig jaar op het spoor als het rapport van ‘Commissie Laan III’ en na wat gebel kon ik het opgestuurd krijgen van onze rijksoverheid. Het heet “Eindrapport Adviescommissie Verkeersinformatie” en is uit April 2009.

Er staan interessante dingen in over de verhoudingen tussen de verschillende partijen in dit gebied en verstandige woorden over het belang van een publieke voorziening voor data. Dit belang is duidelijk maar deze commissie adviseert alleen en dat in redelijk vage bewoordingen waardoor er niet zoveel gebeurt.

Om te beginnen:

De commissie bestaat uit vertegenwoordigers (op directieniveau) van verschillende wegbeheerders, belangenorganisaties op gebied van mobiliteit, transport en logistiek alsmede marktpartijen die zich onder meer richten op de distributie van verkeersinformatie, zogeheten service providers. (blz. 4)

Ik mis twee groepen in de samenstelling van de commissie:

1. Mensen met een idee van het verstorende en innovatieve potentieel van het internet.
2. Mensen die de belangen van echte eindgebruikers behartigen.

Het ontbreken van die twee groepen zorgt ervoor dat de commissie nooit echt toekomt aan de dingen waar het echt om gaat wat betreft verkeers- (en vervoers-)informatie.

Wie zaten er dan wel in? Uit bijlage B:

• ANWB bv
• EVO
• Siemens Nederland
• Vialis Verkeer & Mobiliteit bv
• ARS Traffic & Transport Technology
• Verkeersinformatiedienst
• Publieke Omroep
• Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG)
• Interprovinciaal Overleg (IPO)
• Ministerie van Verkeer en Waterstaat, Rijkswaterstaat

en als adviseurs:

• Rijkswaterstaat- Verkeerscentrum Nederland
• Ministerie van Verkeer en Waterstaat Directoraat-Generaal Mobiliteit

Verder:

Het belang van actuele en betrouwbare verkeersinformatie geldt – afgezien voor overheden – ook in hoge mate voor het bedrijfsleven en individuele weggebruikers. De informatie over de verkeersafwikkeling, nu nog sterk per modaliteit gesegmenteerd (weg/OV), wordt hoofdzakelijk door publieke partijen, aangeboden aan service providers die op hun beurt de informatie doorgeven aan de gebruikers. De publieke partijen bieden informatie veelal aan vanuit hun rol als verkeersmanager. (blz. 4-5)

‘Service providers’ zijn volgens het rapport partijen als ANWB en Siemens.

‘Verkeersmanagers’ doen precies dat. Dat zijn partijen —ik denk met name op de weg— die ervoor zorgen dat de dingen zo veilig en efficient mogelijk gebeuren. Daarvoor verzamelen ze die informatie ook.

Het uiteindelijke collectieve doel van de informatieverschaffing is het publiek zodanig te kunnen informeren dat individuele gebruikers in staat zijn om goede en slimme keuzes te maken in hun mobiliteitsbehoefte. De baten bestaan voor het bedrijfsleven uit een betere bereikbaarheid c.q. tijdswinst, uiteindelijke leidend tot het genereren van (meer) omzet en winsten, en voor de publieke wegbeheerders in een betere benutting van hun infrastructuur. (blz. 5)

Bovenstaande is exemplarisch voor hoe de discussie geframed wordt. Transport is een probleem van het bedrijfsleven en bedrijven verliezen geld als dat niet goed gebeurt. Dat is gedeeltelijk waar, maar toch grotendeels het paard achter de wagen spannen. Transportmogelijkheden danwel op de weg, danwel via het openbaar vervoer bieden transmobiliteit: mensen krijgen de mogelijkheden om zich te ontplooien op een heleboel manieren waaronder werk, onderwijs en vrije tijd.

Dat zou het kerndoel moeten zijn en dat ontbreekt totaal. Als die ontplooiing goed gebeurt dan ontstaat er meer maatschappelijke welvaart dan alleen maar meer omzet. Maar de deelnemers van deze commissie zien dat niet.

We zitten nu nog in de management samenvatting. Wat punten:

4 Om de weggebruiker nog beter van informatie te voorzien zodat hij bij een routekeuze meer rekening houdt met lokale omnstandigheden omtrent verkeersveiligheid, leefbaarheid en milieu, dient deze informatie systematisch door wegbeheerders aan service providers en andere marktpartijen beschikbaar te worden gesteld. Daarnaast is deze informatie ook voor de weggebruikers zelf praktisch en nuttig (minder files en omrijroutes). (blz. 7)

Het is een beetje de vraag wat nu een marktpartij is. Zoals het nu bij het NDW geïmplementeerd is betaal je €6000 per jaar om bij de gegevens te mogen (zie dit verslag Hergebruik van Overheidsinformatie). Dit omdat ze ‘kosten maken’, maar je sluit door zo’n hoge barrière op te werpen de meer innovatieve en specialistische toepassingen voor die gegevens bij voorbaat al uit.

5 Teneinde de weggebruiker in staat te stellen om voor en tijdens zijn reis gebruik te maken van alternatieven die het OV biedt en daaraan gerelateerde services zoals P+R-voorzieningen en OV-fiets, is het noodzakelijk dat er multi-modale reisplanners beschikbaar komen.

Stimuleer het openstellen van OV-informatie voor marktpartijen op de korte termijn en bevorder de invoering van multi-modale routeplanners en hieraan gekoppelde diensten. (blz. 7)

Wat wordt er verstaan onder een marktpartij? Is een hobbyist of een kunstenaar een marktpartij? Moeten alle diensten noodzakelijkerwijs commercieel zijn?

De noodzaak van die multi-modale planners is ontzettend groot. Alle pogingen die tot nu toe zijn gedaan door bijvoorbeeld TomTom of 9292 zijn er nog niet helemaal en er is er nog eentje in ontwikkeling door de Waag maar daar heb ik tot nog toe niks van vernomen.

Als er geen barrières waren wat betreft kosten en moeizame gesprekspartners dan weet ik zeker dat er veel meer, specifiekere en betere routeplanners al beschikbaar zouden zijn. Misschien enkele complete multimodale planners, maar daarnaast een heleboel specifieke niche-toepassingen en integraties met andere applicaties.

Er wordt een organisatorisch vervolg geschetst waar de verschillende partijen met elkaar in gesprek kunnen blijven en:

Hiermee wordt bevorderd dat de reiziger in de toekomst optimale en betrouwbare informatie ontvangt om zodoende een persoonlijke afweging omtrent het voorgenomen reisgedrag te kunnen maken (modaliteit, tijdstip van vertrek, routekeuze, kosten en comfort etc.). Daarmee kan een belangrijke bijdrage worden geleverd aan de vergroting  van de bereikbaarheid en een betere benutting van de infrastructuur. (blz. 8)

Lees bovenstaande en ga bij jezelf na in hoeverre je optimale en betrouwbare informatie ontvangt en hoe dat je bereikbaarheid beïnvloedt. De wil is er, maar de toekomst waar de commissie het over heeft lijkt nog ver weg.

Dan het rapport zelf.

De resultaten van Commissie Laan II:

In de kern waren genoemde aanbevelingen gericht op het wijzigen van de relatie en de leveringsovereenkomst tussen Rijkswaterstaat/TIC enerzijds en de service providers (ANWB, Siemens etc.) anderzijds. Deze aanbevelingen waren tevens bedoeld om de verhoudingen tussen partijen weer te ‘normaliseren’, na een roerige periode tussen genoemde partijen, waarbij een aantal conflicten zelfs tot rechtszaken had geleid. (blz. 13)

Fijne jongens. Het laat zich raden dat die rechtszaken niet in eerste plaats om het belang van de eindgebruiker waren.

En meer:

Dit heeft er bijvoorbeeld toe geleid dat Rijkswaterstaat de ruwe verkeersgegevens beschikbaar is gaan stellen aan service providers. Verder waren service providers niet langer verplicht om eigen ingewonnen verkeersgegevens aan Rijkswaterstaat terug te geven. (blz. 14)

En een interessant voorbehoud van de minister:

dat ‘waar het gaat om informatie die rechtstreeks verband houdt met de publieke rol van Rijkswaterstaat als netwerkmanager, Rijkswaterstaat deze verkeers(management) informatie zélf moeten kunnen verstrekken aan het algemene publiek; los van de vraag of deze informatie reeds door de markt wordt of zal worden aangeboden.’ (blz. 14)

Dit rapport gaat vooral over Rijkswaterstaat en de wegen waar de verkeersinformatie in het NDW staat. Rijkswaterstaat heeft die publieke rol en is niet geprivatiseerd waardoor de minister dit wat makkelijker kan zeggen. Wat betreft het openbaar vervoer is er een lappendeken van (semi-)private ondernemingen die wél een publieke rol hebben wat betreft informatievoorziening maar die niet willen uitoefenen.

Nog een leuke (maar holle) uitspraak:

De Minister geeft in nota aan dat hij de publiek-publieke en de publiek-private samenwerking wil stimuleren: “De groeiende behoefte van zowel overheid als weggebruiker aan een goede en betrouwbare verplaatsingskwaliteit van deur tot deur vereist meer samenwerking tussen wegbeheerders en ook tussen vervoerswijzen. Het vereist bovendien werken over de eigen beheersgrenzen heen en rekening houden met elkaars doelstellingen en belangen.” (blz. 18-19)

Een open ‘deur’ waar niks mee gebeurt. Een beetje rondvragen bij de instanties leert dat over beheersgrenzen heen werken een fictie is en dat iedereen zich verschuilt achter de institutionele knoop waar de reiziger het slachtoffer van is.

Dit handelen vindt zijn grondslag in het algemene, publieke belang bij bevordering van de benutting van infrastructuur. Het is staand nationaal beleid om hergebruik van overheidsinformatie te bevorderen teneinde bij te dragen aan de algemene kennisinfrastructuur. Het ruimhartig verstrekken van overheidsinformatie is mede hierom dan ook vastgelegd in de Wet Openbaarheid van Bestuur. (blz. 22)

Dat het toestaan van hergebruik vanuit de overheid ingewonnen gegevens effecten kan hebben op de aanbodzijde van de verkeersinformatiemarkt, is op zelf genomen niet toereikend om het hergebruik te weigeren. (blz. 23)

Ruimhartigheid in het vestrekken van overheidsinformatie zou heel fijn zijn. Het hergebruik zoals geregeld in de WOB blijkt te zwak om gegevens beschikbaar te stellen (ook volgens Mariko Peters op die bijeenkomst).

Over het beschikbaar stellen van basisgegevens (die eigenlijk niet ter discussie staan):

Hoe gaan publieke partijen, waaronder wegbeheerders en/of vervoersautoriteiten, deze publiek ingewonnen of ingekochte gegevens aan marktpartijen ter beschikking stellen en onder welke randvoorwaarden?

Voorkomen moet worden dat er ‘oneigenlijke’ concurrentie tussen publieke en marktpartijen optreedt.

Om de weggebruiker van deze informatie te voorzien, dienen overheden en marktpartijen een infomatie-marktplaats in te richten waar (voornamelijk) publieke partijen informatie kunnen aanleveren en marktpartijen informatie kunnen halen. (blz. 26)

Dit zijn dezelfde kwesties waar je met elke open data situatie mee te maken krijgt. We hebben gegevens; hoe geven we ze vrij. Waar worden de kosten die we maken bij het vrijgeven van betaald? Dit zijn vragen waar antwoorden op geformuleerd moeten worden.

Één mogelijke oplossingen die wij web-techneuten altijd voorstellen is: geef ons de rauwe data en wij zorgen wel dat het ontsloten wordt. Geen kosten, geen zorgen. Beleidsmakers en andere beslissers bij de overheid kunnen helaas met zo’n model niet overweg.

Wat hierboven wel opvalt is hoe vaak het woord markt genoemd wordt. Er is een duidelijke publieke behoefte aan deze informatie, maar de overheid durft niks te doen wat de ‘precaire’ markt zou kunnen beïnvloeden. Ik denk dat markt en maatschappij meer hebben aan een overheid die zijn verantwoordelijkheid neemt en niet een situatie van marktfalen aan blijft kijken.

Dan het stukje ‘integratie van weg en OV-informatie’:

Voor OV-(basis)gegevens is er nog geen sprake van een vergelijkbare markt als voor wegverkeersinformatie. (blz. 27)

Het is dus nog maar de vraag of een ‘markt’ de beste oplossing is.

Van het project Kwaliteitsverbetering OV-informatie dat door het Ministerie is geëntameerd, worden impulsen verwacht die ertoe kunnen leiden dat OV-gegevens aan marktpartijen ter beschikking komen én tot nieuwe (multimodale)produkten en diensten kunnen leiden.

[…]

Stimuleer het openstellen van OV-informatie voor marktpartijen op korte termijn en bevorder de invoering van multimodale routeplanners en hieraan gekoppelde diensten. (blz. 27)

Goede voornemens, erg weinig voortgang.

Wat moet er dan wel gebeuren? In een volgend bericht daarover een serie concrete aanbevelingen.

Ik had een Russische vriendin op bezoek, en we waren beland in een visrestaurant in een pittoresk Noord-Hollands kustplaatsje waar ik vaak kom. Nouja, pittoresk, op het centrale plein van het kustplaatsje komen regelmatig hangjongeren samen die bier zuipen en heel hard Heil Hitler! roepen. Maar het zijn geen Marokkanen, dus ze kunnen kun gang gaan. Ik ben helemaal voor het harder aanpakken van hangjongeren, maar dan wel alle hangjongeren. Maar dat terzijde. (Mighty Moscow)

Ga in de zomer maar ‘ns kijken in Harderwijk of Sneek of nog verder weg. Als je er wat van zegt wordt je in elkaar getrapt.

Het is natuurlijk een absurde gedachte dat de politie alle overlast veroorzakende hangjongeren uit de sociaal-economische onderklasse aan zou pakken. Daar is met geen mogelijkheid voldoende capaciteit voor.

Het boek gaat over de digitalisering van de openbare ruimte en welke gevolgen dat heeft voor de privacy van de Nederlanders. Het boek is opgebouwd uit een serie cases en die zal ik hier één voor één lezen en mijn opmerkingen plaatsen.

Case 0001 — “Pasjes en poortjes”

Er worden zes doelstellingen genoemd ‘van de vervoerder en technologie-aanbieders’:

1. eerlijke en actuele verrekenening van kosten en opbrengsten
2. betere managementinformatie
3. tariefdifferentiatie
4. betere sociale veiligheid
5. betaalgemak voor de klant
6. mogelijkheden voor aanvullende diensten (p. 42)

In dat rijtje mis ik een zevende doelstelling die je uiteraard niet zult horen van de vervoerders en ook niet van de technologie-aanbieders die door hen zijn opgezet:
7. Het openbreken van de markt door betalingen te standaardiseren en de betalingsfrictie weg te nemen en zo concurrentie in het (openbaar) vervoer te vergemakkelijken.

Elke andere aanbieder van vervoer heeft het probleem dat potentiele reizigers erachter moeten komen 1. wanneer ze dat middel kunnen gebruiken en 2. hoe ze daar dan voor kunnen betalen. Het standaardiseren van de informatie in het NDOV en de betaling in de ov-chipkaart en beide middelen laagdrempelig inplugbaar maken voor meer partijen kan leiden tot een dynamischer systeem van Transmobiliteit.

Opvallend weinig mensen blijken zich zorgen te maken over het gebruik van hun persoonsgegevens. (p. 49)

Als mensen zich geen zorgen maken is er voor een groot deel ook geen probleem. Privacy is voor een groot deel een kwestie van perceptie.

De vervoeraanbieder heeft echter geen live-informatie over de reizigerstromen. (p. 57)

Hier komen we straks ook op. Er is dus een systeem dat periodiek informatie doorstuurt. Raar in deze netwerksamenleving en ook niet nodig. Volgens mij zitten er in de meeste message queue systemen robuuste functionaliteit om berichten over het netwerk te sturen en bij netwerkfalen ze lokaal op te slaan tot ze wel verstuurd kunnen worden.

Reizigersinformatie kan worden gebruikt voor opsporingsdoeleinden en marketing, maar blijkt van beperkte waarde. (p. 58)

Dit is interessant maar het is de vraag of je deze gegevens dan maar niet moet opslaan, met name omdat de gegevens voor de gebruikers ook van waarde kunnen zijn. Een anonieme kaart die niet inferieur is aan de persoonsgebonden kaart lijkt het beste alternatief voor diegenen die hun privacy willen behouden.

Daarnaast is er ook een referentie naar de Digital Security Group (DSG) van Bart Jacobs die met financiele steun van NLnet werkt aan een OV-chipkaart 2.0 (p. 60). Iets wat hard nodig blijkt.

RET en GVB zijn daarom van plan abonnementhouders die niet hebben ingecheckt, bij controle te beboeten met 35 euro voor het niet hebben van een geldig vervoersbewijs. Los van het feit dat dit onsympathiek overkomt, is nog onduidelijk of dit juridisch wel kan. (p. 61)

Bovenstaande laat zien hoe technocratisch de bestuurders van de vervoersmaatschappijen denken.

Ik mis deze vraag in de privacy-afweging van de ov-chipkaart: Worden contacten met de conducteur zoals controles en boetes ook vastgelegd in het systeem? Bouw je zo een strafblad op en wat voor gevolgen heeft dat?

Deze zogenaamde location based services heeft de staatssecretaris vooralsnog verboden. (p. 67)

De location based services hierboven worden alleen maar gezien in het kader van de broodjesverkoper die je korting wil geven als je op hetzelfde station bent. De aloude natte droom van de marketeers.

Wat niet mee wordt genomen is de opkomst van locatie-gebaseerde diensten die door mensen zelf worden gebruikt om hun leven vast te leggen en om meer context toe te kennen aan hun dagelijks handelen. Locatie gebaseerde spellen, locatie brokers en andere interessante dingen die je zelf met je locatie kunt doen, kunnen heel waardevol zijn maar zijn niet in het systeem of in de afweging meegenomen (en worden ook vermoeilijkt doordat het systeem niet real-time is).

Naar onze mening is het systeem vooralsnog teveel vanuit de vervoerders aan de reizigers opgelegd en zal dat het systeem op de lange termijn opbreken. Dit net neemt – zonder veel terug te geven.
Inzicht in transactie via mijnovchipkaart.nl kwam pas lang nadat het systeem al was in gevoerd (En is traag en vaak stuk. -Alper). De NDOV (Nationale Database Openbaar Vervoersgegevens), die ook de bewegingen van de voertuigen inzichtelijk zou moeten maken, laat nog lang op zich wachten. Een best pricing system is ooit overwogen, maar nooit ingevoerd. Het enige voordeel is vooralsnog betaalgemak, al zal niet elke reiziger de nieuwe manier van betalen echt handiger vinden. (p.68)

Gemiste kansen en het compleet negeren van de eindgebruiker is in het kort het verhaal van de OV-chipkaart.

Maak duidelijk wie de reizigersidentiteiten beheert en dat ook degenen die kijken worden gecontroleerd.

Hier zou het bijvoorbeeld interessant kunnen zijn om elke toegang tot je gegevens ook op mijnovchipkaart.nl weer te geven. Ge-anonimiseerd qua naam maar niet qua functie zodat je kunt zien wie in welke rol wanneer welke gegevens van jou bekeken heeft.

Zoek oplossingen voor systeemfalen in het systeem zelf en niet in het bestraffen van reizigers.

Zomaar een idee.

Overweeg een ‘live’-scenario.
De reizigersdata worden momenteel gebufferd en zijn daardoor altijd verouderd.

Gek dat we net nu we aanstalten maken om het real-time internet in te gaan, zitten met een systeem waar alle transacties gespooled worden in buffers van soms wel meerdere dagen. Heb je zo’n gigantische infrastructuur geïnstalleerd, is nog alle sturing die je kunt plegen en al het inzicht dat je kunt bieden belegen omdat de gegevens verouderd zijn voordat je ze ziet.

Al met al een goed historisch overzicht van de implementatie van de ov-chipkaart, de controlerende mogelijkheden en de kansen voor de gebruikers.

De vraag is alleen of en wanneer deze dingen verbeterd zullen worden. Er zijn al meerdere fora geweest waar gebruikers hun problemen met de chipkaart mochten aankaarten. Hier en daar zijn er wel dingen verbeterd maar vaak word je gewezen op systeembeperkingen of onderlinge afspraken waardoor dingen niet mogelijk zouden zijn.

Ter verduidelijking, ik wil graag automatisch afschriften uit Rabobank naar applicaties kunnen sturen (en er zijn meerderen in Nederland die daar graag mooie dingen mee zouden bouwen).

De Rabobank staat dat alleen maar toe naar Exact, een boekhoudpakket dat niemand wil gebruiken maar heel veel mensen wel doen.

Kiezen met je voeten is ook niet mogelijk, aangezien er geen betere keuzes zijn in deze oligopolie.

Maurits Martijn schreef pas in VN een stuk “Heeft online campagnevoeren zin?” over de online campagnes met een redelijk pessimistisch beeld.

‘Er lagen geen plannen klaar. De partijen zijn webmensen gaan inhuren, terwijl die er al een jaar hadden moeten werken. En dat terwijl ze zoveel tijd hebben gehad. Een strategische blunder.’ (VN)

Die hadden er al een jaar moeten werken? Hoe lang hebben we dat internet nu al?

De campagnes zijn inderdaad te kort om met een concept te ‘knallen’ zoals het gebruikelijk is in de marketingwereld. Het artikel van Maurits is een momentopname twee weken voor de verkiezingen. De GroenLinks Toekomst Facebook Applicatie (de eerste politieke facebook app in Nederland!) werd daarna pas gelanceerd net zoals de Google Map voor de PvdA-campagne.

Nu heb ik een hekel aan campagnes. Campagnes hebben een begin en een einde. Ik denk niet dat een einde goed is voor je online engagement. De campagne-vorm is ook hoe de meeste websites nog steeds gebouwd worden: men verzint iets, zet het veel te laat uit, heeft heel veel stress tot de lancering en daarna kijkt niemand er nog naar om. Niet goed.

Politieke partijen hebben wel een woord voor het alternatief: ‘de permanente campagne’ maar vaak ontbreekt de visie welke sites ze waar moeten inzetten om duurzaam meer diepte en gelding te geven aan hun politieke verhaal. Tijdens een campagne kun je je online presence aanzetten en richten op de verkiezingen maar functioneel blijft het hetzelfde.

Zin?

Heeft de online campagne überhaupt zin? Dat is een vraag waar Ernst-Jan zich mee bezig houdt op zijn netwerkrevolutie blog. Ik neig ernaar om te zeggen dat internet de kosten van samenwerken verlaagt, maar dat we daarin in Nederland een remmende voorsprong hebben. De kosten om dingen te doen zijn hier al heel laag en de meeste dingen zijn al goed geregeld. Daarnaast zijn de meeste mensen die iets kunnen betekenen redelijk inert en hedonistisch ingesteld waardoor ze niet door een Facebook-groep in beweging komen. Online zie ik hier vooral als vastlegging van/rimpeling op het oppervlak van een echte onderliggende beweging.

Iets wat partijen wel kunnen doen en wat op de lange termijn zin lijkt te hebben is een voorstel van Greenfield aan de hand van zijn stuk over de community organization van Harvey Milk in het Castro. Partijen moeten elke interactie, elk contact met potentiële stemmers (=iedereen) vastleggen. Die potentiële stemmers kunnen ze dan langzamerhand meer en meer informeren en betrekken.

Dit moet niet alleen tijdens de campagne gebeuren. De rest van het jaar zijn er nog genoeg interessante acties, evenementen en issues waar je als partij positie op in kunt nemen en mensen aan je kunt binden. Wat is nu geloofwaardiger, een partij die je alleen tijdens campagne-tijd weet te vinden (zie Dijkshoorns laatste) als zij je nodig hebben of een partij die altijd ‘weet’ wat er speelt en jou meeneemt en op de hoogte houdt?

PvdA Canvasacties

Ik noemde het project voor de PvdA al van Monster Swell. Aan het ‘begin’ van de campagne kregen we de kans om een concept te verzinnen rondom de canvasdata van de PvdA. De PvdA vroeg tijdens de campagnes voor de gemeenteraadsverkiezingen aan mensen in de wijken wat ze goed en slecht vonden en wat er beter zou kunnen. Deze enquêtes werden vastgelegd om inzicht te geven in wat er leeft in een wijk.

Dit is voor je lokale beleidsvorming al heel interessant, maar de volgende stappen zijn: laten zien aan mensen dat je naar ze luistert, de problemen vaststellen, oplossingen formuleren en laten zien dat wat je doet effect heeft (toch het beste platform voor je herverkiezing). Veel kwesties zijn tegenstrijdig, mensen zijn vaak blij met hun rustige leefomgeving maar vinden het winkelaanbod dan erg beperkt of de bereikbaarheid slecht. Al deze dilemma’s moet je samenbrengen, onderhandelen en een ‘beste’ oplossing doorvoeren.

Politiek is eigenlijk niets anders dan een ontwerp-probleem voor de samenleving.

De uitdaging was om op basis van onregelmatig binnenkomende gegevens een coherent geheel te maken dat de toestand van het land lokaal samenvat en inzicht geeft aan de mensen die de enquêtes ingevuld hebben. We bedachten toen een interactieve infographic zoals je ze vaak in de krant ziet maar nu doorklikbaar en zoombaar voor meer detailweergave. Dit alles uiteraard in een hectische periode met campagnebudgettering voor tijd en geld.

Het resultaat is: Mijn Buurt: Dit is Nederland

Een aardige eerste stap waarin je per stad kun zien wat de gecombineerde uitkomsten zijn van de enquêtes en op postcode kunt zoomen naar wat mensen bij jou in de buurt vinden (zo die hem hebben ingevuld, zo niet dan mag je hem direct zelf invullen). De volgende stap is om dit beter en structureler aan te pakken zodat het een lokaal platform wordt voor de verschillende afdelingen.

In ieder geval zijn dit natuurlijk prachtgegevens om mee te werken omdat er echte verhalen van mensen in staan. Het geeft ook een interessant beeld van Nederland dat vooringenomen ideeën bevestigt (in Den Haag en Overvecht ervaren mensen veiligheid als het grootste probleem) en soms ontkracht. Over het algemeen kun je zien dat mensen tevreden zijn, dat ze kleine problemen hebben en dat ze vinden dat het Goed gaat met Nederland. Dat is ook wel weer eens fijn om bij stil te staan.

uit nutteloze noodzaak
schiep kunst de mens

Precies dat.

Ik gaf een praatje dat zijdelings verwant is aan Monster Swell, namelijk de tsunami van Big Data (zie ook een vorige presentatie) die over ons heen gaat spoelen.

Het format van vijf minuten zonder visuele ondersteuning is de puurste presentatie-vorm —en verdraagt daarom geen bullshit of slechte voorbereiding— maar een verhaal over data-visualisatie zonder visuals… dat is toch lastig.

Volgens mij ging het best aardig (ook naar aanleiding van de reacties) en er is een video-registratie van, zie hieronder vanaf tijdsindex 19:08:

Online Tuesday Juni -Spreker 6-10 from Videofix on Vimeo.

Online Tuesday Juni -Spreker 6-10

Een paar takeaways:

Data is het nieuwe kwikzilver.

Alles wordt in de komende vijf jaar volgesensord.

Wat?

Dutchstats — een applicatie om Nederlandse verkiezingsuitslagen en andere door het CBS gepubliceerde statistieken naast elkaar te kunnen bekijken.

http://bit.ly/dutchstats

Een video’tje:

Dutchstats from Alper Çugun on Vimeo.

Wie?

Dutchstats is gemaakt door Monster Swell met Alper Cugun en Alexander Zeh.

Welke gegevens?

Het CBS stelt Shapefiles beschikbaar met de grenzen van gemeentes, wijken en buurten. Hierbij hoort ook nog een legenda van de bijgevoegde statistieken. De tools die het CBS aanbiedt om met die gegevens om te gaan munten niet uit in gebruiksvriendelijkheid zie: Statline of CBS in uw buurt.

De uitslagen voor de Europese Verkiezingen van 2009 van nlverkiezingen.com. De uitslagen van de Gemeenteraadsverkiezingen van 2010 zelf ingevoerd. De uitslagen van de Tweede Kamer-verkiezingen van de Kiesraad.

Waarom?

Dit is voortgekomen uit een onderzoek naar een makkelijke manier om gemeentegrenzen te tekenen en dat herbruikbaar te maken om willekeurige statistieken op weer te geven. Na wat omzwervingen werkte er een proof of concept in Processing, maar omdat dat lastig distribueert hebben we toen het geheel herschreven in ProcessingJS.

Een logisch vervolg was toen om in dit proof of concept de statistieken die er al in staan te visualiseren. Het resultaat is interessant.

Wat is er zo boeiend?

Er zijn aan de hand van deze gegevens heel veel verhalen te vertellen. Het is de sociale geografie en de statistiek van het CBS direct tastbaar gemaakt met zo min mogelijk jargon en zonder specialistische gereedschappen.

Een paar interessante dingen:
De decimering van VVD en PvdA door LPF in 2002
Het verdwijnen van de LPF weer in 2003
Locatie van de Bible Belt
Aanwezigheid PVV vergeleken met hoeveelheid Niet-Westerse Allochtonen
Gewassenbedrijven tegenover Veeteeltbedrijven

Maar er zitten nog veel meer interessante verhalen in deze cijfers en dat is ook wat het leuk maakt. Je kunt erdoorheen blijven klikken, vergelijken, veranderen en weer. Dat is wat ons betreft ook wat een goede datavisualisatie zou moeten doen.

Hoe nu verder?

De broncode is nu al beschikbaar op github. Binnenkort volgt een open source release met nog wat nettere en gebruiksvriendelijkere code met een duidelijk integratie-punt voor ook niet-programmeurs.

Openstaande punten:

• De Shapefile en de bijbehorende CBS statistieken zijn uit 2006 Als het CBS een nieuwe versie wil uitbrengen zouden we dat op prijs stellen.
  Albert de Klein attendeert me op een Shapefile uit 2009 die op de site staat maar die met geen mogelijk te vinden was voor mij. Ik zal de kaart binnenkort updaten met deze versie.
• Door gemeentelijke herindelingen gaat de visualisatie van verkiezingsuitslagen op een gegeven moment niet goed meer. Een goede Shapefile voor ieder jaar zou ideaal zijn. Als dat niet mogelijk is, dan is een andere strategie nodig om gemeentes historisch met elkaar te kunnen blijven vergelijken.
• De snelheid kan sterk verbeterd worden. Het is aan te raden om een laatste versie van Webkit of Chromium te gebruiken.
• Meer gegevens die op gemeenteniveau bekeken kunnen worden zijn altijd welkom. Eentje die we graag zouden zien is: rijksuitgaven per inwoner.
• Meer functionaliteit: grootste partij per gemeente is niet de beste manier om naar de uitslagen te kijken blijkt snel. Een uitbreiding om gemeentes aan te kunnen klikken en dan een detailweergave van de uitslag voor die gemeente te zien, ligt voor de hand.

Links

VVOJ: Schatkamer vol verborgen leads
Open Data Network: Hack de Overheid – Hackday in Holland
Kennisland: Hacken voor de Goede Zaak

De val van het kabinet from twelve o'clock | motion media on Vimeo.

Dit is echt heel leuk. Ik was me er niet van bewust dat we in Nederland dit niveau van grafisch uitleggend werk konden maken (al zijn ze er wel) en ik wist niet dat Uruzgan ons €1 miljard kost.

Één probleem: de video is grafisch sterk, maar slaagt helaas niet in zijn doel. Als je een overzicht wilt zien van de gebeurtenissen die geleid hebben tot de val van het kabinet dan is het ok, maar het wordt niet helemaal duidelijk waarom het kabinet gevallen is. De video gaat te snel en de verschillende gebeurtenissen en data worden een brei van opeenvolging. Het overzicht en de context missen.

Dit frame is één van de betere in de video omdat je tegelijkertijd heden, verleden en toekomst ziet:

Het was een stuk beter geweest om altijd iets van context te laten zien of herhaaldelijk een overzicht te geven en dan weer in te zoomen, van macroscoop naar microscoop en weer terug.

Als er een vliegramp gebeurt zijn er maar twee feiten die van daadwerkelijke nieuwswaarde zijn:

1. Ken ik iemand aan boord van het vliegtuig of ken ik iemand die iemand kent aan boord van het vliegtuig?
   Dit is de social media-visie op het nieuws. Nieuws is relevant voor mij als het míj raakt.
2. Is vliegen nog steeds de veiligste manier van vervoer voor mij?
   Subvragen: Wat zijn de gevolgen voor de veiligheid van vliegen? Had dit ongeluk voorkomen kunnen worden en worden de juiste maatregelen genomen om te zorgen dat het niet nog een keer kan gebeuren?
   Weer persoonlijke relevantie; actioneerbare informatie om je te helpen bij het maken van beslissingen in de toekomst.

Al het andere is hijgerige sensatiezucht en het zwelgen in andermans verdriet.

Popup stores zijn vet en nu is de Albert Cuyp niet het armoedigste deel van de stad wat betreft caffeïne-toevoer, maar zoals in het artikel in de Times ook te lezen staat:

I’ve gotten to really know the city. But I’ve tried to find good coffee, and it’s been challenging. It’s way underdeveloped compared to the U.S., or even London or Scandinavia.

Dat is serieus waar. Mensen hebben hier geen smaak of budget voor goede koffie. In de meeste café’s krijg je een verbrande halve kop espresso, met enkele goede uitzonderingen. Het personeel (‘baristas’ hebben we hier niet) neemt het werk ook niet serieus en is niet ontvankelijk voor constructief commentaar.

Laatst bij de Koffiesalon kreeg ik van de jongen achter de bar triomfantelijk “nog een beetje extra melk” in mijn kopje gekwakt. De koffie die je uitserveert is goed, of hij is het niet. Rot op met je extra beetje melk.

Ik verheug me op mijn eerste bezoek aan Stumptown. Het moet wel goed zijn. Slechter kan in elk geval niet.

Update:

Ik ben er geweest en de koffie is er inderdaad fantastisch. Nu maar hopen dat ze blijven.

Ik stond trouwens dinsdagavond ook op de Dam.

Dat balletje is om in te knijpen als de afname te langzaam gaat. Dan kun je dus bloed helpen eruit te pompen. Maar als je nogal ongeduldig en competitief bent ingesteld en je krijgt zo’n balletje in je handen gedrukt, ga je natuurlijk direct knijpen. Wedstrijdje wie het eerste een pint bloed eruit perst?

Over 10 weken weer. Nu nog de Sanquin Foursquare Badge.

Doe hier de test of je ook bloed mag geven.

Dit was leuk om te doen en ik ben benieuwd of Rotterdam snel kan handelen op dit vlak. Zie mijn favorieten op Twitter voor de reacties.

Update:

Nog een foto van het event.

Hier de presentatie nog even in zijn geheel:

Hieronder ruimte voor jullie vragen/reacties. Roep maar wat!

Van een bijzondere schoonheid weer.

Allissa Black (erg tof!) geeft een overzicht van de verschillende initiatieven die de stad San Francisco (met Twitter-burgermeester Gavin Newsom) heeft genomen om open overheid te bevorderen. Misschien een goed idee om als nieuwe burgermeester van Amsterdam ook iemand te kiezen die tenminste snapt wat internet is.

San Francisco loopt uiteraard buitengewoon voorop in dit soort dingen —noblesse oblige. Ze hebben een data-inventaris en -richtlijn aangenomen en er wordt elk kwartaal een verslag uitgebracht van de stand van zaken. Ze maken sites zoals: DataSF, RecoverySF en een Citypedia om kennis te delen binnen de stad.

Haar stappen die je moet nemen:

1. Stel een team aan om het initiatief te doen groeien
2. Breng richtlijnen uit
3. Zorg dat het een verwachting van de overheid is.
4. Voer beleid door.

Ook nog op de vraag welke software men gebruikt om participatie van burgers te bevorderen het antwoord: Uservoice en IdeaScale.

En de tip om te participeren in de O’Reilly online conferentie voor Gov 2.0 International.

In Amerika zijn heel veel initiatieven op allerlei niveau’s: stad, staat, federaal die hiermee bezig zijn en er lijkt heel veel ‘web literacy’ (mediawijsheid) te zijn en ook budget voor al dit soort dingen. Toch moet ik gevoelsmatig zeggen dat we in Nederland nauwelijks achterlopen.

Op overheidsniveau hebben we Ambtenaar 2.0, Hack de Overheid, en nog een serie initiatieven (ik wacht nog op data.gov.nl). In Amsterdam zouden we bijvoorbeeld het Open City manifest kunnen aannemen maar iets als Amsterdam Opent is al heel tof.

Waar het in Nederland beter kan:
1. Duurzame web-platformen die gebouwd zijn door bedrijven die het snappen op open technologie met een blik vooruit op (ipv één keer oplevern en iets onbruikbaars over de schutting gooien).
2. Vaste, aanspreekbare teams die de materie beheersen aanstellen voor deze onderwerpen.

(Deze blog is snel geschreven door Alper na een sessie op SxSWi in Austin, Texas. En tevens gecrosspost naar het groepsblog voor alle Nederlandse aanwezigen.)

Grootste landelijke partijen per gemeente genomen waar mogelijk. Sommige gemeenten doen nu niet mee, zie Wikipedia voor het lijstje en van 22 gemeenten moet de uitslag nog komen.

De kaart met de grootste partijen van de vorige verkiezingen (voor het Europees Parlement in 2009):

Het is lastig vergelijken met de Europese verkiezingen omdat dat een heel ander soort verkiezingen is met een nog lagere opkomst (en zichtbaar meer winst voor het CDA). Wilders deed bij die verkiezingen op een stuk meer plaatsen mee en dat is duidelijk zichtbaar. Je ziet dat de PVV nu vervangen is door de VVD, maar als Wilders in al die gemeenten wel meedeed, had het heel heel anders af kunnen lopen.

Beide plaatjes mogen overgenomen worden onder een Creative Commons Naamsvermeldingslicentie voor Alper Cugun en een link naar http://alper.nl.

Stuur dit door op Twitter!

Update om 02:00. Volgende en laatste update morgenochtend.

Update: Bezig met de laatste ronde invoer en het is zelfs nog wachten op enkele laatste uitslagen die niet op teletekst staan. Daarna misschien ook de gegevens van de vorige gemeenteraadsverkiezingen overnemen omdat dat beter vergelijkt dan de Europese verkiezingen.

Update: Nog steeds aan het wachten op de uitslagen van Geldrop-Mierlo en Lelystad.

Update: Laatste verlate uitslagen ook verwerkt.

Update: NRC heeft ook een verkiezingskaart die er leuk uitziet maar hier en daar wat lastig werkt.

De OV-chipkaart is een groot succes in de Amsterdamse metro. Het aantal zwartrijders is afgenomen en navenant ook het aantal geweldsincidenten.

Mooi en nog meer onbegrip voor de mensen die tegen de ov-chipkaart zijn. Hij mag nog wel verbeterd worden, maar de waarde van de chipkaart is nu duidelijk bewezen.

De GVB zegt in de pers dat het niet mogelijk is om de harde kern van zwartrijders aan te pakken. Ik denk meer dat het een kwestie is van niet willen of dat de kosten niet opwegen tegen de baten. Het is de vraag in hoeverre je de kieren dicht van een veiligheidssysteem.

Ik post dit even hier omdat de GVB een van de meest gesloten en niet web-savvy bedrijven van Nederland is, dus voor de lezers zonder enige hoop van wederhoor.

1.

Wat mij een paar keer is gebeurd is dat er een marginaal iemand vlak achter je mee door de poortjes glipt. Ik ben meestal te in gedachten verzonken met muziek op om het snel op te merken, maar de mensen van het GVB die bij die poortjes staan DOEN NIKS. Wat hebben ze dan voor zin? En wat kan ik er dan van zeggen als de mensen van het GVB het goed vinden wat er gebeurt?

2.

Evenzo mensen die poortjes intrappen: doorseinen via beveiligingscamera’s, metro waar ze in zitten subtiel vertraging laten oplopen en ze door politie op het volgende station uit de metro laten trekken, onder curatele stellen en dwingen schade te vergoeden.

Het kan wél als je het maar wilt.

Afgelopen week nog een flyer op de site van Thomas Schlijper. Schlijper is een fotograaf die leuke foto’s maakt van het centrum van Amsterdam. Voor de grootstedelijke ontwikkeling moeten we iets verder kijken.

picture by Wynand van Poortvliet

Zeker nu kunnen we het ons niet permitteren om dan €3.1 miljard weg te gooien. Amsterdam heeft dringend beter openbaar vervoer nodig om de verschillende stadsdelen en vooral het Amsterdam bínnen de ring met het Amsterdam búiten de ring te verbinden.

Tegen zijn is zó makkelijk. De partijen die tegen zijn, zijn de SP en enkele marginale politieke bewegingen. ‘Politici’ met een gebrek aan basale economische kennis (en een dosis gezond verstand). Voor hen hier een klein lesje.

Sunk Cost

De economische term Sunk cost gaat over wat je al hebt uitgegeven aan een project. Aangezien je dat geld niet terug kunt krijgen kun je het uitgegeven bedrag voor toekomstige beslissingen beter negeren.

Dit gaat niet blind op maar het is een handig concept om in het achterhoofd te houden. Zeker in grote projecten kan er op een gegeven moment niet meer gestopt worden door de sunk cost. Daar komen het Sunk Cost dilemma en de uitspraak ‘throwing good money after bad’ vandaan.

Er is dus geen kant en klaar kort antwoord op dit probleem. De afweging of je door moet gaan met het project moet uiteindelijk gemaakt op basis van de waarde van het uiteindelijke resultaat.

Wat zijn dus de totale kosten van stoppen?

1. Afwikkelingskosten: afbetalen van bouwbedrijven, tunnels dichtstoppen, stations omkatten. Geen triviaal bedrag en over het precieze bedrag (‘de besparing’) is nog enige onenigheid. Dit zijn (ten onrechte) de enige kosten waar de discussie over gaat.
2. Opportunity cost: Deze kosten zijn gelijk aan de waarde van het beste alternatief nl. de lijn afbouwen. De kosten van het niet hebben van een goede Noord-Zuidverbinding door de stad in tegenstelling tot wel. De kosten van het hebben van een suboptimaal openbaar vervoerssysteem en stedelijke ontwikkeling in tegenstelling tot wel. De kosten van al die mensen die de komende 50 jaar tijd verliezen en dingen niet kunnen doen omdat deze lijn er dan niet ligt in tegenstelling tot wel.
   Daar komt nog de vertraging bij van het herplannen van de hele stad en het in gang zetten van de alternatieven. Voordat dat allemaal goed en wel op de rails staat zijn we 5-10 jaar verder en dan had je de N/Z-lijn net zo goed af kunnen bouwen.
3. Morele kosten: Zoals ik al zei: je maakt dat af waar je aan begint. Ik denk dat stoppen een grote weerslag heeft op het moreel van de stad. Het zal als een schaduw over elk volgend project hangen zó politici ooit nog aan dit soort grote projecten durven te beginnen.

De discussie moet zich richten op hoe groot je alle kosten schat. Ik schat de Afwikkelingskosten als verwaarloosbaar, de Opportunity cost als gigantisch en de Morele kosten als onverteerbaar. In de discussie gevoerd door de tegenstanders richt men zich op het beetje ongemak wat we nu in de stad hebben en de kosten die er de komende tien jaar nog te verwachten zijn.

Een partij oprichten en wat schreeuwen voor de verkiezingen kunnen heel veel mensen hebben we gezien. Vijftig jaar ver kijken, een visie formuleren en impopulaire beslissingen nemen is veel minder mensen gegeven.

Een uitleg hoe ik deze kaart gemaakt heb volgt binnenkort.

Ik maak me klaar om woensdag nog zo’n kaart uit te draaien voor de gemeenteraadsverkiezingen. Ik ben alleen bang dat het nog een pessimistischer beeld zal opleveren.

Misschien heb je weleens gehoord van Wikileaks. Ze zijn een relatief recente ontwikkeling (gelanceerd in 2007) maar in deze periode van journalistieke kaalslag zijn ze één van de belangrijkste instituten voor de persvrijheid geworden. Ze geven elk jaar op de conferentie van de Chaos Computing club een presentatie. De video van afgelopen jaar (MP4, 740M) van de sessie van Wikileaks op de 26C3 begint vanaf minuut 26 pas echt interessant te worden. Dan gaan ze het “Here be dragons”-deel van hun presentatie in.

Foto onder Creative Commons Naamsvermeldingslicentie door Andy McGee.

In dat deel van de presentatie kondigen ze aan dat ze in overleg zijn met IJslandse politici om van het land een journalistieke informatie-vrijhaven te maken door wetgeving voor verregaande vrijheid van meningsuiting en vrijheid van informatie samen met bescherming voor bronnen en klokkenluiders in te voeren. Dat wetsvoorstel staat nu online op IMMI.is en het wordt vandaag ingediend. Julian Assange —redacteur van Wikileaks— schrijft bij the Guardian over dit voorstel en de aanleiding ertoe en zegt dat het brede steun heeft in het parlement en dus hoogstwaarschijnlijk aangenomen zal worden.

Wikileaks is voorzover ik kan zien nog steeds veel te weinig bekend in Nederland. Dus daarom voor wie geen tijd heeft om de video te bekijken, hier een kleine doorloop.

Wikileaks

De presentatie begint met een overzicht van wat Wikileaks is en wat ze het afgelopen jaar gedaan hebben. Ze hebben deze presentatie ook gegeven in 2008 toen ik erbij was en die leek erg op deze. Wikileaks heeft tot missie om klokkenluiders te helpen gevoelige informatie vrij te geven zonder persoonlijke gevolgen. Dat houdt in dat Wikileaks verkregen documenten anoniem maakt, ze vrijgeeft via hun netwerk van webservers en alle juridische gevolgen die publicatie van deze documenten teweeg brengt draagt.

Het idee is dat er documenten zijn waarvan de openbaarmaking een publiek belang dient. Dus niet de patientgegevens van een ziekenhuis maar wel de procedures van een martelkamp of de bewijzen van giflozingen in Afrika. Dat ze hierbij regelmatig op de tenen van overheden, bedrijven en andere machthebbers staan nemen ze dan maar voor lief.

Voor het werk dat ze doen hebben ze talrijke journalistieke prijzen gekregen. De aanwezigen op de 26C3 dragen de mensen van Wikileaks op handen zoals je kunt zien in de video. Ze krijgen een staande ovatie en een vragensteller noemt het een ‘prayer meeting.’ Dat is niet zo’n gekke term want als er voor hackers en internet-activisten één gospel bestaat, dan is het wel: ‘information wants to be free.’

De macht van informatie en de kosten van onderzoeksjournalistiek

Ze leggen ook uit dat Wikileaks steun (in natura) krijgt van nieuwsorganisaties omdat ze het gezamenlijke doel hebben om onderzoeksjournalistiek makkelijker te maken. Wikileaks accepteert geen geld van overheden en bedrijven om onpartijdig te blijven (wel van privé-personen). De afwegingen die ze daarbij moeten maken, waarom ze het werk doen en wat ervoor nodig is in geld en middelen is te lezen in dit interview “The Economy of Wikileaks” afgenomen na hun presentatie.

Uit dat interview blijkt dat ze naast het aantrekkelijk maken voor klokkenluiders om informatie vrij te geven het ook aantrekkelijk moeten maken voor journalisten om er aandacht aan te besteden. Zodra een stuk informatie voor iedereen beschikbaar is (op Wikileaks) dan is de nieuwswaarde ervan nul. Wikileaks is dan ook aan het experimenteren met manieren van vrijgeven om ervoor te zorgen dat hun documenten een zo groot mogelijk publiek bereiken.

Het gaat in het interview ook om de donaties die Wikileaks nodig heeft om zelf te kunnen draaien (zie ook “Dig Deep for Wikileaks”). Op dit moment ligt de site van Wikileaks plat om geld in te zamelen zodat ze weer een jaar kunnen draaien. Één van de systemen die ze daarvoor succesvol gebruiken is onze donatiesite TipiT. De enkele tonnen die ze nodig hebben om minimaal te kunnen draaien hebben ze nu al binnen maar meer is welkom. Het is goed om te zien hoe breed internationaal het doel van Wikileaks om de journalistiek te ondersteunen gedragen wordt.

Het IJslandse Moderne Media Initiatief

Het “Here be dragons” gedeelte van hun presentatie is wat mij betreft het interessantste. Zoals Assange schrijft in the Guardian was Wikileaks betrokken bij de publicatie van het leenboek van Kaupthing vlak voor deze bank omviel:

Then, on 31 July last year, WikiLeaks released Kaupthing’s confidential large loan book, which exposed €6bn of loans. Kaupthing threatened us and our source with a year in prison under Icelandic banking secrecy law. The leak was to become a major story, but five minutes before the national broadcaster, RÚV, could report it, the news desk was slapped with an injunction by Kaupthing. The first such Icelandic newsdesk injunction in living memory. Lost for words, RÚV filled the time with an image of WikiLeaks, outraging the public, who could all access a copy of the primary source document. (the Guardian)

Door de gigantische financiele crisis die daarop volgde is de bevolking van IJsland geradicaliseerd. We hebben hier op het journaal de beelden gezien van de rellen in IJsland. Daar komt nog de druk van het IMF en van onder andere Groot-Brittannië, Nederland en Denemarken bij om het geld dat spaarders hier verloren hebben terug te betalen. De crisis en het politiek vloeibare klimaat zorgen er volgens Wikileaks voor dat de politiek ontvankelijk is voor oplossingen om te zorgen dat dit niet weer kan gebeuren en om economische ontwikkeling aan te trekken.

Wikileaks trekt dan de parallel met offshore belastingparadijzen waar je met vrijheid van belastingen je geld kunt laten bewaren. Dit zijn meestal eilanden omdat die een kleine bevolking hebben —en dus makkelijker wetgeving kunnen doorvoeren— en ze geen buurlanden hebben die zich er erg aan kunnen storen. IJsland voldoet aan die voorwaarden maar in plaats van een belastingparadijs is Wikileaks aan het praten met politici om er een ‘censuurparadijs’ van te maken. Door de sterkste informatievrijheids en bronnenbeschermingsregels ter wereld te nemen —een mix van Zweden en België blijkt—en dat pakket in IJsland door te voeren wordt het een informatievrijhaven voor de wereld. Dit moet dan ook gebeuren voor een eventuele toetreding tot de EU omdat zo’n pakket anders verzandt in het moeras van het Europese Parlement.

Dat voorstel hebben ze nu dus geschreven in de IMMI en het wordt vandaag ingediend in het IJslandse parlement. Het is afwachten of het daadwerkelijk aangenomen zal worden, maar we kunnen optimistisch zijn. We zien dat informatie-vrijheid in Europa om uiteenlopende redenen aangetast wordt. Gegevens moeten bewaard, anonimiteit is verdacht en in Engeland kun je nauwelijks iets publiceren uit angst voor een smaadaanklacht (zie ook Trafigura).

Ik denk dat in het huidige klimaat het goed is als er tenminste één plek is waar je je informatie vrijelijk kwijt kunt. En als een land als IJsland het dan kan gebruiken als economische motor is dat alleen maar mooi meegenomen. Ik ben in ieder geval trots mijn steentje bij te hebben gedragen en jullie kunnen nog steeds doneren op de site van Wikileaks.

Full Disclosure: Zoals in het artikel genoemd ben ik mede-eigenaar van één donatie-site die door Wikileaks gebruikt wordt.

Update: Artikel op NPR. Nog een artikel in the Guardian.

Nu kloppen Stemwijzers nooit helemaal, maar ik heb toch redelijk wat verschillen met D66 in Amsterdam. Dat boeit me niet heel veel, want ik ben vooral geïnteresseerd in de landelijke politiek maar het heeft toch wel wat toelichting nodig.

Ik doe dit uit aardigheid met D66 en met het idee dat je juist naar je eigen partij kritisch moet zijn. Elke andere partij (ook GroenLinks) zou er veel bekaaider van afkomen.

Hier de verschillen:

5. De Parkeertarieven moeten omlaag.

Ik: Oneens
D66: Eens

Wat mij betreft mogen de parkeertarieven in Amsterdam geleidelijk opgehoogd wordt net zoals je een kikker in een pan kunt koken door geleidelijk de temperatuur omhoog te doen en mogen de vrijblijvende parkeerplaatsen langzamerhand teruggegeven worden aan de burgers van Amsterdam. Het is mijn mening dat het getuigt van enigszins beperkte verstandelijke vermogens als je je in Amsterdam voortbeweegt met de auto.

Het blijkt dus dat D66 nogal een partij is voor de autobelangen. Daar komen we zo nog eens op terug.

8. Het autovrije gebied in de binnenstad moet worden uitgebreid.

Ik: Eens
D66: Geen van beide

Zie vorig punt. Hoe minder auto’s in de stad hoe beter.

9. Vrouwen moeten apart van mannen kunnen inburgeren.

Ik: Oneens
D66: Geen van beide

Geen uitgesproken mening van D66 wel van mij. Als je al begint met segregatie en minderwaardigheid in de inburgeringscursus, waar blijf je dan? Als ze dan wegblijven, ze met zachte tot harde dwang toch naar de cursus halen.

11. Amsterdam moet veel meer topsport-evenementen binnenhalen.

Ik: Eens
D66: Oneens

Ik vind topsport vet. Wat mij betreft niet echt een breekpunt.

13. Om de veiligheid op straat te vergroten moet het cameratoezicht worden uitgebreid.

Ik: Oneens
D66: Geen van beide

Cameratoezicht op straat draagt er weinig aan bij de veiligheid te vergroten zeggen alle mensen die er verstand van hebben. En we hadden het al over het zwakke privacy-track record van D66, daar kun je deze dan weer bij optellen.

14. Een nieuwe verbinding met Almere door het IJmeer mag alleen in de vorm van een tunnel worden aangelegd.

Ik: Eens
D66: Geen van beide

Tunnels zijn cool. En als je dan wegen moet aanleggen waarom dan niet uit het zicht?

15. Amsterdam moet weer homohoofdstad van Europa worden.

Ik: Oneens
D66: Eens

Ik heb geen idee welke criteria hiervoor gehaald moeten worden en waarom de overheid zich hiermee zou moeten bemoeien.

16. Kraken mag als panden langer dan een jaar leegstaan

Ik: Eens
D66: Geen van beide

In de verziekte vastgoedmarkt moeten er dingen blijven om de macht van speculanten in te perken. Dat CDA/VVD allebei voor een kraakverbod zijn is al genoeg reden om er tegen te zijn.

17. De gemeente mag circussen met wilde dieren geen vergunning geven.

Ik: Oneens
D66: Eens

Diversiteit van amusement en ervaringen hoort wat mij betreft bij een grote stad. Ik ben er ook niet voor om Artis te sluiten.

18. Voor uitbreiding van fietspaden en speelplekken mogen parkeerplaatsen verdwijnen.

Ik: Eens
D66: Oneens

Onbegrijpelijk. D66 is gewoon een autopartij. Parkeerplaatsen in de stad zijn dode ruimte. Er is op veel plaatsen nauwelijks ruimte om je fiets neer te zetten en meer speelruimte in de stad is ook eenzijdig goed.

19. Vanaf 2010 moet alle nieuwbouw klimaatneutraal zijn, door goede isolatie, groene daken en zonnepanelen.

Ik: Oneens
D66: Geen van beide

Ik ben hier eigenlijk voor maar ik vind het dom om dingen verplicht te stellen waar je met een stevige (structurele, eenvoudige) subsidie hetzelfde effect zou kunnen bereiken.

22. De deelraad Centrum moet onmiddelijk worden opgeheven.

Ik: Geen van beide
D66: Oneens

Ik heb geen flauw idee welke bestuurlijk kwesties hier spelen. Het kan me eerlijk gezegd ook niet heel veel schelen.

23. Nieuwbouwprojecten moeten voor 30 procent uit goedkope huurwoningen bestaan.

Ik: Eens
D66: Oneens

Ik heb heel veel bezwaren op de stedelijk ontwikkeling zoals die in Amsterdam plaats vindt. Voor diversiteit in je buurt lijkt het me toch noodzakelijk dat er gemengd gebouwd wordt.

Op de Zuidas komen bijvoorbeeld series woontorens met alleen maar dure huizen waardoor je een yuppie-ghetto krijgt. Het resultaat is een gebied met een ontzettende schrale publieke ruimte.

29. De stadswacht moet onderdeel van de politie worden en daardoor meer bevoegdheden krijgen

Ik: Oneens
D66: Eens

Wat mij betreft is de stadswacht een werkverschaffingsproject met beperkt nut waar mensen al teveel bevoegdheden hebben. Ze blinken erin uit om fietsers terecht te wijzen maar op probleemlocaties en moeilijke tijden (‘s nachts) zijn ze nooit te vinden. Nog meer bevoegdheden is een slecht plan.

Update: En uit Kieskompas komen eerst een paar vage randpartijen bovenaan voor er een half zinnig resultaat uit rolt. Zoals Frank zegt inderdaad kansloos en nodig toe aan verbetering. Mochten de organisaties advies willen voor een statistisch beter resultaat en een gebruiksvriendelijkere site, kunnen ze altijd contact opnemen.

Speciaal voor de fans herhaal en link ik zijn gedichten hier ook maar. Dan heb ik ze tenminste ergens waar ik erbij kan, en jullie ook. Hieronder ook het fragment waar Ramsey Nasr het zelf voordraagt:

Nieuwsjaarsgroet

Zo JP, hoe voelt het om te liegen
en dan te moeten zien dat het gedrukt staat?
Hoe voelt dat, om als christen-democraat
de zijde van Herodes te verkiezen

en honderdduizend kinderen te doden
omwille van één koning? Volkenrecht?
Ik ken een land dat dozen resoluties
juist dankzij ons al jaren naast zich neerlegt.

Ziehier onze premier, hij leest de krant
en denkt: klaat ze maar lullen, mijn geweten
is zuiver. En geen koren zonder kaf.

’t Is goed te liegen voor het vaderland.
De beste wensen nog van alle Irakezen
massaal vernietigd en bevrijd in ’t graf.

Daar heeft ook Frits Barend niet van terug denk ik.

In de Privacy Barometer valt af te lezen dat vrijwel elke politieke partij tegen de privacy is behalve de drie ‘echte linkse’ partijen. Opvallend is dat een partij als D66 die zich uitspreekt voor de privacy zo slecht scoort.

Plein66

Op het D66-discussieforum zoeken mensen uiteraard weer de nuance. Je kunt op basis van een voorstel in de Tweede Kamer niet zo makkelijk met een 0-1 waardering dit soort dingen afmeten. Het probleem is alleen dat dit onderzoek al bijzonder ingewikkeld is. Er ook nog een bijzonder complexe waardering gebaseerd op de uitvoering aan hangen, maakt het niet simpeler.

Steeph zegt: “dat ze gewoon de lijst moeten overnemen op hun site en per punt toelichting geven.”

Natuurlijk hebben de drie partijen met een pro-privacy track record gemeen dat ze alledrie nog nooit enige verantwoordelijkheid hebben genomen en dat ze zich meer dan gemiddeld tegen voorstellen uitspreken. Dat vind ik laakbaar. Vooruitgang in een informatiesamenleving brengt compromissen met zich mee in het bijzonder op het gebied van privacy. Als we allemaal in een hut op de hei leefden dan hadden we ook geen last van privacy-schendingen.

Verbetering

Maar het ligt dieper en de situatie is echt wel beroerd. Zoals ik ook op Plein66 zeg, moet het in zo’n bar klimaat voor een pro-privacy-partij niet moeilijk zijn om positief op te vallen.

Hoe je dat precies doet maakt niet heel veel uit. Op Plein66 zegt iemand ook dat er niet zoveel maatregelen vóór de privacy te treffen zijn. Dit is onjuist. Er zijn een heleboel fundamentele maatregelen te verzinnen die in brede zin privacy waarborgen en de uitvoering van potentieel privacyschendende maatregelen belemmeren. Bits of Freedom is nu bezig met zo’n maatregel: de meldplicht datalekken.

Maar het kan nog beter. Ik ben benieuwd of het mogelijk is om van D66 een capabalere partij wat betreft informatierecht te maken. Dus nog uitgesprokener zijn op privacy, maar ook duidelijk stelling nemen in netneutraliteit en auteursrechten.

Friends of motion studio Eelke Dekker and design agency Booreiland have gone into seclusion for a week in the East of the Netherlands to concept, shoot and produce a movie within that week, project .mov. No ulterior motives, just making a movie for the love of making a movie (and having made that movie).

Some years ago without a budget and far less experience they’d already produced the classic Frag. It took some time however to find the right moment and opportunity to make another one. Now that moment is there with more time, better gear, actually better everything and a recipe for awesome.

Now, any movie needs an audience, but the fun part of this project is that you can track the making of as it goes along. It is all being documented in glorious HD, tweets and photographs. You can checkout the progress of the movie on the tumbleblog for dotmov or follow the dotmov account on Twitter. As this video testifies, even if you can’t be there, it is really fun and insightful to follow the creative process from afar:

Briefing Scenario from dotmov on Vimeo.

Pitching Scenario aan Scriptwriters

More to follow and I can’t wait to see the end result (or more in progress movies for that matter).

Ik weet nog niet helemaal wat ik ervan moet denken dat ik hiervoor gevraagd wordt, maar het is wel erg leuk om te doen.

Dus een Nederlandstalige site én iDeal, waar wacht je nog op?

Simpele middelen, een Kodak Zi8 met externe microfoon en one-takes zonder nabewerking. Videotechnisch is het dan ook niet geweldig, maar inhoudelijk is het resultaat (gezien de middelen) meer dan aardig.

Leuk om het terug te horen van vrienden. Ik wist zelf niet wanneer het uitgezonden zou worden. Ik had wel een uur over toepassingen van internet in horeca en locatie gebaseerde diensten en spellen kunnen praten denk ik, maar als je maar een minuutje hebt dan sneuvelen er nogal wat leuke dingen bij de montage.

Hier nog even het belang van mobiele spellen. Dit soort mobiele toepassingen en spellen werkt om drie redenen (die elkaar versterken):

• Meetbaar
  Foursquare —maar ook bijvoorbeeld de Nike Plus en Last.fm— maken handelingen (automatisch) meetbaar die dat daarvoor niet waren. Je koppelt een sensor of een software knop (check in!) aan een database en slaat alles op. Daar kun je dan statistisch interessante dingen aan afleiden en nog veel meer. Gegevens zijn goud.
• Sociaal
  Door middel van internet en al bestaande sociale netwerken wordt het makkelijk om deze handelingen en de significante afgeleide resultaten (het beëindigen van een run, iemand van zijn mayor-troon stoten), te delen met vrienden. Hierdoor crëeer je sociaal relevante informatie en waarde.
  De journaalverslaggever vroeg al het standaard bagatelliserende: “Wat heb je eraan? Is het niet suf, treurig, exhibitionisme?” Het standaard antwoord daarop is dat deze handelingen voor bepaalde zenders en ontvangers een sociale waarde vertegenwoordigen en dat dat alleen al het de moeite waard maakt. Daarnaast zijn deze handelingen feitelijk niet heel veel anders dan sociale communicatie die al bestond maar omdat dit digitaal wordt overgebracht zijn de kwaliteiten van schaal, snelheid e.d. anders.
• Mobiel
  Het meetbaar maken van de handelingen en het sociaal kunnen sturen en ontvangen van berichten vindt meer en meer mobiel plaats. Mobiel is dan niet alleen meer via de mobiele telefoon maar ook via andere apparaten of ingebouwde sensoren in de omgeving.
  Hierdoor is alles ook toegankelijk als je niet thuis achter de computer zit. Dat is makkelijker dan je hardloop rondje op te moeten schrijven en het achteraf thuis te moeten invoeren of veel te laat horen dat iemand in een bepaald café was. Maar belangrijker nog, het koppelt een fysieke context aan een digitale interactie waardoor het geheel beter blijft hangen bij de gebruiker.

Dat past niet in twee minuten radio.

Trage poortjes

Hier moet ik even een filmpje van schieten om het voelbaar te maken. Er staan tijdens de spits rijen voor de poortjes. Op station Amstel blokkeren groepen mensen de roltrappen boven op de perrons omdat ze daar in- en uitchecken (wat niet de bedoeling is). En de poortjes zijn gewoonweg niet snel genoeg.

Je kunt niet op spits-snelheid door een poortje heen lopen. Als ik dan probeer om het poortje open te beuken krijg ik een grote bek van de beveiliging die natuurlijk ook niet beter weet.

Woud van poortjes

Laatst kwam ik met de trein aan op Amstel en wilde toen overstappen op de metro. Inderhaast kon ik niet de juiste terminal vinden of lukte het chippen niet. Gevolg is dat ik bij het uitchecken bij de metro vervolgens €4 kwijt was.

In- en uitchecken bij het overstappen is een ronduit achterlijk ontwerpfalen en legt de complexiteit bij de gebruiker. Een gigantische no-no in user centered design. Verbeterscenario: je checkt op één plek in en ergens anders uit en het systeem berekent zelf de goedkoopste route tussen die twee punten en brengt dat in rekening.

Een automatisch betalingssysteem moet minder werk opleveren voor eindgebruikers, niet meer.

GVB-formulier

Nu wil ik die €4 terugclaimen bij de GVB (meer uit principe dan wat dan ook). Nu is het al bizar dat dat bij de GVB moet en niet bij de centrale betalingsafhandelaar: de ov-chipkaart.

Bij het GVB moet je een PDF-formulier downloaden, uitprinten en terugsturen. Als je ze opbelt, willen ze je wel een formulier met antwoordenvelop toesturen.

De transactie waar het om gaat kan ik op ov-chipkaart.nl nog steeds niet zien. Daarvoor kreeg ik van GVB het nummer van TLS 0900-0980 zodat ik met hen kon bellen over de website. Die website is zó slecht, dat het goed zou zijn als iedereen dat nummer belde over de website. Misschien dat ze er dan iets aan doen.

Kaizen

Het is niet erg dat dit allemaal niet perfect is gelukt in de eerste poging. Het is een complex proces en de eerste versie is redelijk goed gelukt. Het systeem heeft geen grootschalige outages gehad, en saldo opladen en reizen met de ov-chipkaart werkt.

Het is wel erg dat de ontwikkeling nu compleet gestagneerd is en er niet geluisterd wordt naar gebruikerswensen. Er was een forum waarop mensen hun ideeën, wensen en bezwaren kwijt konden, maar de terugkoppeling daar was bijzonder slecht en het is nu ook opgeheven.

Het neerzetten van een ov-chipkaart is het begin, daarna begint een continu proces van kaizen, van het verbeteren van de dienstverlening, en het beter aanpassen aan de gebruikerswensen. Dat is de enige manier om een gebruiksvriendelijk systeem te krijgen en te houden en dat is toch wat we willen?

Gelukkig is Bits of Freedom op stoom en aan het uitbreiden en wordt er aan de linkerzijde van het politieke spectrum nu eindelijk geluisterd. Politiek links staat vanzelfsprekend aan de goede kant, maar privacy was tot op heden geen prioriteit en kennis van het internet schaars.

In de privacy-discussie lopen heel veel dingen door elkaar. Er worden nu meer gegevens dan ooit vastgelegd, zowel door ons, onze vrienden, bedrijven en overheden. Bruce Schneier maakte hier pas een aardige classificatie van bínnen een sociaal netwerk wat niet veel uitmaakt aangezien elk sociaal netwerk de ambitie heeft om het gehele internet te gaan vervangen.

De kans is nul dat deze gegevens niet gaan lekken of gecombineerd gaan worden. Het niet permanent vastleggen van deze gegevens en mensen de controle geven wat ze ermee doen, is de enige manier om in de toekomst een milde vorm van privacy te bewaren.

Die controle is niet alleen goed voor onze privacy. Veel gegevens waar we normaal niet bij kunnen zouden we zelf kunnen gebruiken om onze levens beter in te richten. Pleidooi bij Freek Bijl:

Er is nog een andere dimensie, er is data die niet door ons maar door onze acties wordt gegenereerd, publieke data ofwel over ons vastgelegd in databanken van anderen (Bank, Albert Heijn, OV-chipkaart) ofwel data gemaakt in opdracht van ons allen (begrotingen, schoolinformatie, openbaar vervoer etc.).

De data die we zelf genereren hebben we meer en meer de beschikking over, maar de data die dagelijks ontstaat in interacties met derde partijen, vaak niet. We moeten toe naar een wereld waarin het vanzelfsprekend is dat je daar ook bij kunt. Ten eerste om te weten wat er wordt vastgelegd (en dat te kunnen verwijderen), maar ook om onze levens en onze wereld makkelijker en handiger in te kunnen richten.

Als we onze APIs krijgen en er komen mooie toepassingen dan ontstaat er een win-win situatie. Gegevens die je zelf nuttig in kunt zetten, zul je niet laten wissen en daarmee is het bedrijf dat ze verzamelt ook weer blij.

(Onsamenhangend bericht uit wat eigenlijk een linkdump van de eerste link had moeten worden.)

Er valt veel te zeggen in deze discussie maar vast staat dat het letterlijk onmogelijk is om het delen van bestanden te voorkomen zonder een (digitale) politieagent bij elke computer neer te zetten. En dan nog is het onbegonnen werk.

Waar het mij om ging: Op een gegeven moment zegt iemand in het filmpje dat het zonde is dat er een generatie leert dat je niet hoeft te betalen voor content. Dat lijkt me wel meevallen. Ten eerste zijn mensen best bereid te betalen voor gemakkelijke toegang tot online media wanneer dat mogelijk is (die opties zijn nu extreem beperkt) en is downloaden vooral de toevlucht van mensen met meer tijd dan geld (en die gingen toch al niet betalen). Jongeren leren nu al dat content gratis kan zijn van televisie en de gratis kranten die overal verkrijgbaar zijn.

Het lijkt me veel erger nog als er in de toekomst een generatie ontstaat die het normaal vindt dat alles wat zij doen online en offline (wat bijna niet meer bestaat), vast wordt gelegd. Dat ze dat accepteren en dat ze zichzelf censureren om binnen dat keurslijf niet al teveel op te vallen.
We weten dat dit soort gegevens te lang worden bewaard en dat ze uiteindelijk lekken, misbruikt worden of als basis dienen voor foutieve vervolgingen. Willen we dat toekomstige generaties aandoen?

In Amsterdam leven we in vergelijking nog in de Middeleeuwen. Daar zit ik buiten de Coffee Company in de vrieskou mijn espresso te drinken om de lijn 4 aan te kunnen zien komen.

In gerelateerd nieuws: gegeven goede data, kun je ook hele vette displays maken. Zoals dit live project-overzicht bij een bureau op een muur geprojecteerd.

Dit zijn dingen waar ik elke dag mee te maken heb en ik wil ze met plezier helpen beter te maken. Ideeën en suggesties zijn welkom in de commentaren.

Dat boek ‘Onderzoeksjournalistiek’ van Luuk Sengers wil ik trouwens wel hebben.

Wat mij betreft moet de NZ-lijn er komen en nog tien door de hele Randstad heen. Bereikbaarheid is essentieel en die paar verzakte huizen zijn geen ramp, de stad is wel meer veranderd gedurende de afgelopen honderd jaar.

De mensen die voor het stoppen zijn getuigen van een onbeschrijfelijke lafheid die ik niet kan toestaan in mijn stad. Nu stoppen zou heel Amsterdam opzadelen met een collectief trauma voor de komende 50 jaar.

Er is nog wel meer over te zeggen en natuurlijk moet het proces beter aangepakt worden, maar er zijn zoveel mensen tegen alle verandering dat ik me als tegenwicht genoodzaakt zie vóór elke verandering te zijn (tweet).

Maar er zijn toch nog wel genoeg irritaties. Dus ik ben voor de ov-chipkaart maar ik ben zeker ook voor een betere ov-chipkaart dan dat we nu hebben. In de implementatie hebben de ontwerpers van het systeem de bal grof laten vallen.

Brenno de Winter somt mijn irritaties en meer netjes op in dit artikel op Webwereld, met als belangrijkste:

24. De vervoerder staat centraal
Het hele systeem lijkt er vooral zo gemaakt dat het de vervoerders het leven makkelijker maakt en de reizigers maar ten dele, en soms geheel niet. De vervoerder krijgt ‘eerlijker’ betaald voor zijn geleverde diensten. Overal waar problemen ontstaan, wordt de hete aardappel naar de reiziger geschoven. Niet de klant, maar de leverancier is koning. (Webwereld)

Er heeft geen enkel inclusief, toegankelijk, gebruikersgericht ontwerp plaats gevonden (of als het dat heeft gedaan, zijn de resultaten bijzonder mager ).

Voor wie werken die vervoerders nu eigenlijk?

Toen kreeg ik gisteren deze link door met een serie API-implementaties van Foursquare waaronder: FourTap van Dan. Dan leest dus met een RFID reader zijn Oyster uit en met een vooraf gelegde koppeling tussen die id en zijn account op Foursquare, kan hij dan een actie uitvoeren zoals bijvoorbeeld inchecken in een venue.

FourTap – Checking in to Foursquare using an Oystercard from danw on Vimeo.

De OV-chipkaart is een vergelijkbare technologie, dus het zou mogelijk moeten zijn om hetzelfde te doen. Meer toepassingen voor verschillende applicaties en databases met correspondenties tussen je OV-chipkaart en Hyves/Facebook, laten op zich wachten.

Geolocatie

Nog een andere leuke toepassing zou het zijn wanneer het transactie-overzicht op ov-chipkaart.nl niet zo ontzettend vertraagd zou zijn. In het ideale geval zou elke checkin en checkout via een pubsubhubbub naar geïnteresseerde en geautoriseerde partijen gestuurd worden.

Je zou dan bijvoorbeeld een automatische Foursquare of Google Latitude inchecker kunnen bouwen die je locatie op die manier automatisch doorkrijgt.
Of een kleurrijk spel in de stad.
Of een mobiele applicatie die via GPS ziet wanneer je vergeten bent uit te checken en je erop attendeert zodat je naar het poortje terug kunt lopen.

Voorlopig lijkt het erop dat het systeem goed draaiende krijgen prioriteit heeft (terecht) en dat dat al moeilijk genoeg is (jammer) zodat we nog even moeten wachten op dit soort technologische hoogstandjes.

Update: Lees net bij de goede mensen van Stamen over het project Fake Subway APIs (source) want:

you know, for when realtime proper APIs are an assumed part of digital civic infrastructure, just like electricity

Van de week maar even een patch toevoegen voor de Amsterdamse metro. We hebben hier ook afkortingen.

En woensdag kunnen we over dit soort dingen praten in de Verdieping.

“Mid-range” maps, with resolutions from 1:10,000 upwards, will be made available for re-use, under the plans announced by the prime minister, along with information on postcode areas and electoral and council boundaries. -Guardian

Adres-, kaart- en postcode-gegevens zijn de grootste gemene deler waarmee we de meeste gegevens van de overheid, het bedrijfsleven en van privé-personen aan elkaar kunnen koppelen. Er wordt nu door enkele partijen (bijv. Postcode.nl) een bescheiden winst gemaakt op het uitbaten van deze gegevens. De potentiele winst voor de samenleving als we deze gegevens vrij zouden kunnen gebruiken, is vele malen groter.

Engeland doet het, waarom doen wij het niet?

Update: En nog meer informatie over de stap om de Postzon (postcode naar GPS) gegevens vrij te geven. Nog geen inforamtie over de Postcode Address File (postcode naar adres).

Heel vet. Laten we zien wat er gebeurt.

Het leek me boeiend om dat hier ook te doen, dus kocht ik afgelopen vrijdag twee gedrukte exemplaren van nrc.next en wegens tijdgebrek knipte ik ze dinsdag aan stukken.

Ik kwam daarbij wat interessante dilemma’s tegen. Wat Shirky hard nieuws noemt komt voor, maar daarnaast staat er in onze kranten ook veel lifestyle-achtig achtergrond materiaal. Het is dus een beetje onduidelijk in sommige gevallen waar dat bij zou moeten.

Maar hier eerst even de resultaten van mijn steekproef:

Ik vind dat er nogal wat dingen in staan waarvan ik vrij zeker weet dat het niet behoort tot de ‘iron core of news’ zoals een stukje over de inhoud van het kerstpakket, wat over freefighting, een pagina grote illustratie en een dagboek van wat politici in Suriname. Als ik die weglaat, dan hou je 18,5g (18%) stricter nieuws uit eigen productie over.

Het is de vraag of we hier dezelfde conclusies uit kunnen trekken als Shirky doet voor zijn krant. Maar zijn betoog dat er weinig origineel nieuws is en dat de verslaggevers gered kunnen worden in non-profit instanties is misschien zo gek nog niet.

Kranten maken een herdefinitie door offline en online en de hoeveelheid écht eigen nieuws wordt minder. Wat ze dan wel doen: becommentariëren van nieuws op blogs, smaakgids zijn voor mensen met weinig tijd, lifestyle magazine spelen. Daarnaast wordt er strak gestuurd op de kosten en weinig geïnvesteerd in digitale infrastructuur vanwege het korte termijn-winstoogmerk. Terwijl het volgens sommigen niet eens zó slecht gaat met de krant.

In ieder geval kan ik hier nog wel veel over schrijven maar ik ga zaterdag op vakantie en bewaar het voor volgende posts. De gegevens van het verknippen wilde ik alvast publiceren.

Als last minute invaller in dat panel presenteerde Simon Willison de Content API van the Guardian (onderdeel van het Guardian Open Platform) die hij recent had gebouwd waarmee het gehele digitale archief (vanaf 1999) op te vragen en te hergebruiken is. De API geeft toegang tot de inhoud van de artikelen en maakt het mogelijk om te filteren op de tekst, data, de bestaande taxonomie van the Guardian en andere zoekcriteria.

Met deze API kunnen anderen dus interessante toepassingen bouwen, dingen verduidelijken en onderzoek doen.

Maar waarom zou the Guardian dit aanbieden? Dit kost toch alleen maar geld?

Maatschappelijk relevantie

Als je ervan overtuigd bent dat kranten een maatschappelijk belang dienen dan zou het vanzelfsprekend moeten zijn dat in een tijd waarin papieren mediadragers minder en minder belangrijk worden, je maatschappelijke relevantie ook afneemt.

Wil je die maatschappelijke relevantie behouden dan zul je op het internet net zo een hoogwaardig, (her)bruikbaar, informatiedicht alternatief moeten aanbieden als een papieren krant in de offline wereld is. Niet alleen dat, daarnaast moet je ook nog eens gebruik maken van alle mogelijkheden van dat internet om daar op gelijke voet te kunnen concurreren. Dat is niet makkelijk maar zeker ook niet onmogelijk.

Microfiche

Een Content API is het hedendaagse equivalent van het doorzoeken van krantenarchieven en hergebruiken van krantenknipsels (maar dan zoveel schaalbaarder). Het is niet genoeg, maar het is wel een begin.

Er zullen ontzettend veel meer gebruiksgevallen ontstaan zodra je daadwerkelijk een First Class Citizen van het internet wordt dat dat alleen al misschien wel de moeite waard is.

Verdienmodel

Een van de voorwaarden die the Guardian verbindt aan het gebruik van hun API is dat ze op een later moment hun eigen advertenties kunnen toevoegen aan de content die jij gebruikt. Ze zijn dus bezig een eigen advertentienetwerk te bouwen.

Ik geloof niet dat kranten offline hun advertenties uitbesteden aan een derde partij en die een kwart van hun inkomsten geven. Waarom zouden ze dat online dan wel doen?

Het is de vraag of the Guardian op deze manier de kosten van hun API en hun nieuws eruit zullen halen maar ze hebben een grote berg relevante content en ze proberen dingen. Daar heb ik respect voor.

(Dit bericht is een antwoord op een vraag van Paul Vereijken.)

Volledige tekst en meer uitleg op nrcnext en op nrc.tv wat achtergrond met ook zijn andere Koninginnedag-gedicht ‘In het land der koningen’.

De combinatie straattaal en lyriek wordt heel soms wat dissonant maar toch biggie props hoe hij het zich eigen heeft gemaakt. Ik ben wel een beetje benieuwd hoe hij dat gedaan heeft. In het andere filmpje kun je zien dat hij in Antwerpen woont en bijna alleen maar klassieke muziek heeft.

Goed om te zien dat hij net zo goed als in Antwerpen en beter nog voor ons dicht. Ik vraag me af hoeveel PVV’ers de spiegel in dit gedicht voor zich zullen zien.

Veel onbekende termen en rare Vlaamse namen. Interessant om eens rond te kijken op Wikipedia en Google waar het nu eigenlijk over gaat. De R1 is de open kleine ring rond Antwerpen. De meeste Nederlanders zullen er weleens overheen zijn gereden of erop vast gestaan (wat een redelijk normale gebeurtenis is). Nu wil men de ring aan de noordwest-kant sluiten via de zogenaamde “Oosterweelverbinding” en de vraag staat open hoe dat moet gebeuren. BAM heeft voorgesteld om daar een forse brug over de Schelde tegen de stad aan te schurken de “Lange Wapperbrug”. Als alternatief van een actiegroep de stRaten-Generaal en van ARUP/SUM is er het voorstel om een tunnel te maken onder de haven en die op de A12 aan te sluiten.

De brug ziet er mooi uit maar in de uiteindelijke uitwerking zouden er veel concessies gedaan worden volgens dit bericht bij ArchiNed.

Knooppunt en Lange Wapper brug

En wie weleens op de ringen bij Antwerpen en Brussel gereden heeft, kan dit soort chaotische knooppunten wel voor de ogen halen. Het lijkt erop dat het er niet simpeler op gaat worden (het idee was eerst ook om er een dubbeldeksbrug van te maken):

Wirwar van wegen voor de brug

Het lijkt me in ieder geval onhandig om met een grote berg beton een grote stroom verkeer je stad in te halen en de boel te splitsen. De alternatieve tunnels zijn moeilijker maar lijken wel de voorkeur te hebben zeker ook omdat twee van die voorstellen de verbinding naar het Noorden trekken. De Standaard zet de voor- en nadelen op een rijtje en heeft ook een serie kaartjes met de alternatieven.

De twee hoofdzakelijke tracés, brug en tunnel

Mochten ze al bestaan dan hoor ik het graag. Mocht iemand ze willen beginnen dan zou ik het erg op prijs stellen.

Burgermeester

CC foto door tjeemz

De Burgermeester is mijn voorbeeld van zo’n niche in de Amsterdamse horeca die niet bediend werd. Hier is recent de Burgermesteer geopend en deze loopt nu prima.

Voordat de Burgermeester er was, moest je heel goed zoeken in Amsterdam om een grote culinaire burger te kunnen vinden. De burger had hier blijkbaar teveel een fast food associatie en was verplicht smerig.

Succesvoorbeelden uit het buitenland genoeg en dan in het bijzonder de Burgermeister, Marienburger en Kreuzburger-achtige tenten in Berlijn.

Taqueria

Je ziet ze heel veel in Californië en Texas, de taquerías waar je voor weinig geld een goed gevulde burrito met vlees, bonen en rijst met daarbij hete sausen, guacamole en nachos kunt krijgen. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan een burrito denk. Toen ik in San Francisco was at ik het ongeveer om de dag. Als ik er ooit heen zou verhuizen, zouden de taquerías een belangrijke reden daarvoo zijn.

CC foto door bovinity

In Europa bestaat er al een imitatie in de vorm van Dolores vlakbij Alexanderplatz in Berlijn. Kenners vinden het misschien niet vergelijkbaar, maar het is heel fijn om in de Duitse winterkou dit stukje Californië tegen te komen.

In Amsterdam is er bij mij in de buurt de Taco Shop die ik nog moet uitproberen, maar meer keuze zou niet gek zijn.

Update: The Taco Shop uitgeprobeerd en deze was best ok en ook goede prijs/kwantiteitsverhouding. Geen burritos verpakt in aluminiumfolie zoals ik gewend ben, maar goed te eten. Volgende keer de Chimichanga bestellen.

24h Diner

CC foto door MBK

Meestal moet ik er niet aan denken om na het uitgaan complete burgermaaltijden of stacks van pannekoeken met maple syrup weg te moeten werken, maar als het dan ergens kan, dan in het comfort van een mooie klassieke diner.

Soms heb je gewoon laat nog honger en trek in lekker eten. Daar is in Amsterdam nog steeds moeilijk aan te komen. Waar ga je heen na 0:00 voor niet-shoarma of patat? Ik denk dat één diner-achtig restaurant wat 24 uur per dag open is ergens in het centrum, op heel veel bezoekers kan rekenen.

In ‘n Out Burger

CC foto door Thomas Hawk

Het ‘gezonde’ fast food van de In ‘n Out Burger heeft als West-Amerikaans fenomeen een allure die moeilijk uit te leggen is. Feit is wel dat de burgers en de frieten er heel lekker zijn en dat het een sympathiek concept is tussen de grote ketens in de Verenigde Staten.

Greasy Spoon

Pas in Shepherdess Cafe in Hackney het klassieke Engelse eten geprobeerd en dat was een succes! Alleen zó jammer dat we dat hier niet hebben; niet een goede plek om Engels eten te eten, niet een serie greasy spoons en eigenlijk helemaal geen plaatsen waar je voor £7 ( = €7) kunt zitten en lekker veel kunt eten.

Ik denk dat deze concepten mits goed uitgevoerd grote successen kunnen worden en in de meeste gevallen niche-vullers zullen zijn (zoals de Burgermeester nu is). Dus een slimme restaurateur kan hier zijn slag slaan en mijn buik vullen. Of moet ik toch naar San Francisco verhuizen?

Ik had Ot van Dalen al gesproken vlak voor de herstart en ik ben blij dat een goede groep mensen het op zich heeft genomen om te waken over de privacy in Nederland. De verontwaardiging en de bewustwording is in Nederland ver onder de maat.

De brief

De beperkingen in de vrijheid die geschetst worden in de brief:

1. Ten eerste zullen burgers hierdoor terughoudender zijn in het vormgeven van hun eigen leven, in de wetenschap dat hun leven wordt vastgelegd en in de gaten wordt gehouden, en uit angst voor chantage, represailles etc.
2. Ten tweede leidt dit tot een verstoorde machtsbalans tussen de burger en de beheerders van deze databanken: de beheerders van deze databanken weten vrijwel alles over een burger, maar de burger weet vrijwel niets over de beheerders van deze databanken.
3. Ten derde is niet uitgesloten dat de burger verstrikt raakt in een Kafkaësk web van digitale informatie dat over hem of haar beschikbaar is, nu deze informatie deels incorrect is en het vaak moeilijk is om deze informatie te corrigeren.
4. Tot slot is niet uitgesloten dat deze infrastructuur misbruikt wordt tegen de burger. Dit zal nu nog incidenteel van aard zijn. Op termijn kan dit structurele vormen aannemen, net zoals het persoonsregister in de Tweede Wereldoorlog is gebruikt voor de Jodenvervolging. Zoals hierboven is aangegeven is het veel moeilijker digitale informatie te vernietigen dan deze te genereren en te verspreiden, dus op het moment dat deze informatie misbruikt gaat worden is het al te laat en kan dit niet meer worden teruggedraaid.

Deze zijn reëel en zullen begrepen worden door de ontvangers van deze brief maar om de gevolgen van privacyinperking bij het grote publiek concreet te maken moeten deze denk ik een stuk invoelbaarder worden verwoord. Zeker als je bedenkt dat de rhetoriek van de tegenpartij gaat over ontploffende winkelcentra en kinderverkrachters.

Daarna komt de aanbeveling: “Veiligheid databanken zou verder moeten worden gewaarborgd”. Daar is niks op af te dingen maar het gaat mee in het paradigma waarin de aanleg van databanken al als voldongen feit wordt aangenomen. In de veiligheid is het bekend dat de enige veilige databank geen databank is. Alle andere vormen van persoonsgegevens zijn in zeker zin radioactief met een hoge besmettingsgraad en halfwaardetijd (Schneier en Doctorow noemen de incidenten in Groot-Brittanië een “privacy Tsjernobyl”). Zodra gegevens zijn opgeslagen kom je er lastig vanaf. Er zwerft altijd nog wel ergens een backup-DVD of een USB-stick rond.

Deze afweging staat als nagedachte aan het einde van dit segment terwijl het misschien wel de inleiding zou moeten zijn:

Voor de goede orde merkt Bits of Freedom op dat zelfs als de veiligheid van een databank met persoonsgegevens gewaarborgd is, dit niet automatisch betekent dat het aanleggen van die databank en het daaruit opvragen van gegevens, ook acceptabel is. Grote terughoudendheid bij de aanleg en bevraging van databanken met persoonsgegevens is op zijn plaats, ook als deze goed beveiligd zijn.

Een tussenweg is om per databank alle gegevens anoniem op te slaan en de benodigde persoonsgegevens apart versleuteld te associëren met de geheime dataset en die koppeling met extreme terughoudendheid en alleen waar nodig te maken. Dat is denk ik ook wat er bedoeld word met “privacy by design”. Maar dan nog zullen lekken blijven optreden en een meldingsplicht en een afschrikwekkende sanctie zijn inderdaad de enige maatregelen die dan helpen. Waarom zouden anders implementeerders niet de goedkoopste en makkelijkste oplossing kiezen?

Verder wordt gepleit voor de introductie van een privacy effect rapportage omdat:

Zoals hierboven is opgemerkt, dient iedere ontwikkeling die inbreuk maakt op de privacy niet op zich beschouwd te worden, maar in plaats daarvan beschouwd te worden als onderdeel van een complex systeem van persoonsgegevens, technologieën en bevoegdheden dat ook in de toekomst nog zal bestaan en zich verder zal ontwikkelen.

Informatiestructuren bouwen op elkaar door en zijn simpel aan elkaar te koppelen. Het privacy effect van nieuwe maatregelen kan dan ook erg ingrijpend zijn. Systeemdenken is dus belangrijker dan ooit (maar dat wisten we al).

De aanbeveling van een “sunset clause”, eigenlijk een houdbaarheidsdatum voor maatregelen, is denk ik essentieel zodat we niet vastzitten op een glijdende schaal naar beneden, maar dat het af en toe ook mogelijk is om dingen terug te draaien zonder dat daar complete rampen voor nodig zijn.

De handhavingsbevoegdheid van het CBP uitbreiden lijkt me ook goed. Het wordt hoog tijd dat onze burgerrechten tanden krijgen.

Interessant ook dat Nederland inderdaad een controlesamenleving kan worden omdat het bedrijfsleven heel efficient iedereen in kaart brengt en dan gedwongen deze gegevens af moet staan aan de overheid als deze erom vraagt, zoals gesignaleerd aan het einde van de brief:

(i) de toenemende hoeveelheid databanken met persoonsgegevens die door de overheid en het bedrijfsleven worden aangelegd, (ii) de toenemende koppeling tussen deze databanken en (iii) de toenemende bevoegdheden van opsporings-, inlichtingen- en veiligheidsdiensten om hieruit gegevens op te vragen, een zeer zorgwekkende ontwikkeling.

Maar kwalijkst is inderdaad de toon die het publieke debat over privacy in Nederland heeft genomen en het ontbreken van een goed weerwoord tegen de handhavingslobby:

De stelling dat een burger die “niets te verbergen heeft, ook niets te vrezen heeft”, heeft een stevige plaats in het debat verworven.

Ik hoop dat BoF ook het voortouw neemt om de negatieve toon waarop het debat nu gevoerd wordt om te buigen. Niet iedereen die iets wil verbergen is een misdadiger (of een piraat). Het heeft ook niet geholpen dat de organisatie de laatste jaren stil lag en dus geen woordvoerder had terwijl er altijd wel een politiewoordvoerder of commissaris te vinden was om de andere kant van het verhaal te belichten.

Goed dus dat ze weer bezig zijn. De enige vraag die openstaat is of de mensen in Nederland niet te bang geslagen zijn door populistische media en politici om te kunnen luisteren naar rationele argumenten.

Het is al niet de meest aantrekkelijke propositie. Van Amsterdam naar London St. Pancras kost je toch een uur of zes en een half. De treinen hebben geen stroomaansluitingen, dus je kunt niet voluit laptoppen. Verder moet je uiterlijk een half uur van tevoren op Brussel inchecken, anders mag je niet mee.

Waarom doen we het dan? Treinreizen heeft iets fijns, het is continu met minder wachten en veiligheidsmaatregelen dan je hebt als je vliegt én je komt middenin Londen uit in plaats van op een vliegveld ergens in een buitenwijk.

Het was tot nu toe allemaal nog wel te harden. Maar dit weekend ben ik naar Londen heen en weer geweest en vrienden zeiden het al, de internationale trein naar Brussel-Midi is gewoon te onbetrouwbaar.

Heenweg

Op de heenweg had mijn trein van Rotterdam naar Brussel 53 minuten vertraging. Vragen bij de Hispeed balie zorgde dat ze naar Brussel belden zodat ze daar rekening hielden met me met de checkin.
De vertraging die ik had was net genoeg dat ik direct de trein in kon. Tien minuten later en ik had hem gemist, maar dan kon ik me laten omboeken zeiden ze.

Terugweg

Terug uit Londen was mijn aansluitende trein naar Amsterdam op Brussel geannuleerd. Hij reed gewoon niet en de informatievoorziening was erg matig. Met wat hulp van de mensen op de balie via Antwerpen de volgende trein genomen met dus weer een uur vertraging.

Reinier ging een paar dagen later terug en hij had iets vergelijkbaars.

Ik weet niet wat het is, maar de Eurostar zelf rijdt precies op tijd. Waarom Nederland en België dan geen fatsoenlijk rijdende treinverbinding in stand kunnen houden, is me een raadsel. Zeven-en-een-half uur plus stress voor dit korte stukje is niet acceptabel.

De volgende keer doe ik het wel via Easyjet over Stansted/Gatwick/Luton. Het kost een half uur van Amsterdam af en is volgens mij nog goedkoper ook. Het milieu zoekt het maar even uit. Natuurlijk mocht er verandering komen in de situatie dan hoor ik het graag.

De Groene Keuze

Wat mensen die zich bezig houden met groene initiatieven vaak vergeten is dat de Groene Keuze minstens net zo goedkoop, makkelijk en mooi moet zijn als de ‘slechte’ keuze. Het is misschien moeilijk, maar mainstream gaan ís moeilijk. Als je niet voldoet aan die voorwaarden blijft de groene oplossing een marginaal alternatief dat alleen maar door eco-freaks gebruikt wordt.

Update (21/12/2009): En ik ben blij dat ik het heb afgezworen. Deze week zijn een heleboel mensen door de vrieskou een uur of 16 in de tunnel vast komen te zitten (BBC News). Niet meer doen die trein.

Het afsluiten van die weg voor auto’s is geen optie maar de drempels die er nu liggen zijn wel erg laf. Dus ik heb de situatie meteen aangemeld bij ‘Verbeter de buurt’. Zien of daar iets mee gebeurt.

Lokaal nieuws

Het leek me ook boeiend om te kijken of het Parool of AT5 iets doen met dit soort dingen maar dat is vrij karig. Ik heb het opgestuurd als tip naar AT5 bij ‘weer en verkeer’.

Een fietser die aangereden wordt op een kruising is geen nieuws, behalve voor die fietser zelf (ze was flink boos) en voor ons in de wijk die elke dag over die kruising heen moeten fietsen. Iets wat ook in lijn ligt met dit stuk van Adam Greenfield in Urban Omnibus over Everyblock een site die alles wat er bij jou in de buurt gebeurt verzamelt. Het is geen nieuws dat je in een krant wil lezen, maar het is wel verdomde interessant als je je op die plek bevindt.

Het is helemaal geen gekke gedachte dat een lokaal medium zoals AT5 of het Parool alle noemenswaardige gebeurtenissen, misdaden, ongelukken, vergunningen maar ook buurtzoekertjes en feesten etc. etc. zou verzamelen en gebruiken als lokale context voor het gebied waarover ze schrijven.
Maar gezien de rommeligheid van beide sites, is dat misschien een iets te hoog ambitieniveau. Over het gebrek aan IT-capaciteit bij veel Nederlandse media zit hier nog een stukje in de pijplijn maar het is veelzeggend dat Everyblock is overgenomen door MSNBC.

De broncode voor Everyblock is dankzij de beurs die ze hebben gekregen van de Knight Foundation onder een open licentie beschikbaar gesteld. Ik zeg maar, het is zeker niet makkelijk om een versie voor Nederland te bouwen maar het is wel de toekomst van nieuws dus wel de moeite waard.

Plek in het leven

Net een stuk in de Times dat het ochtendritueel van veel Amerikaanse gezinnen wordt verstoord door gadgets en sociale media:

Technology is morning’s first priority: […] “After six to eight hours of network deprivation — also known as sleep — people are increasingly waking up and lunging for cellphones and laptops, sometimes even before swinging their legs to the floor and tending to more biologically urgent activities.”

Hetzelfde voor mij. Mijn laatste proefabonnement NRC.next bleef braaf in de bus liggen tot ik ‘s avonds weer thuis kwam als ik hem er dan al uit haalde. In het weekend een weekje kranten bijlezen is leuk, maar tijdrovend. Mijn ochtendkrant is (in bed) het teruglezen van 8 uur tweets uit verschillende tijdzones met links en artikelen en filmpjes die geplaatst zijn door een groep mensen die ik daarop heb uitgekozen, een groep mensen die ik grotendeels ken. En als ik ‘s ochtends al bewegend beeld zou kijken dan zou dat geen ontbijt-tv zijn maar oude Daily Shows.

Ontbijttafel, krant, rust? Dat is allemaal voorbij, maar het wordt nog erger.

Actioneerbaar nieuws

Afgelopen weekend las ik deze tweet van Jaap Stronks over een goed stuk van Jort Kelder dat in de NRC zou staan. Dat leek me wel interessant en het leek me leuk om naar de kiosk te gaan en een krant te kopen. Dat plezier werd me ontnomen toen dezelfde Jaap even later de link naar het artikel retweette. Dus niet het weekendritueel maar gewoon internet.

Sommige mensen zien het verdwijnen van dat ritueel als een verlies. Je zou ook kunnen zeggen dat de tweede tweet het NRC omzet door de neus heeft geboord. Hadden ze het maar niet online moeten zetten… Maar het alternatief is erger.

Stel je hebt een papieren krant en je leest er iets in, dan heb je er niks aan. Papieren krantenkartikelen zijn niet actioneerbaar en zeker niet zo makkelijk sociaal actioneerbaar als we tegenwoordig gewend zijn.

Dit terwijl als ik iets online lees, de kans al groot is dat ik het via een sociaal medium tot me heb genomen. RSS lees ik al nauwelijks meer, het meeste komt binnen via Twitter en het is op die manier gericht of ongericht weer makkelijk te herverspreiden.

Het stuk heeft een link en rondom die link kunnen mensen weer dingen opbouwen. Bijvoorbeeld een levendige ge-engageerde discussie op Sargasso over het stuk. Jammer alleen dat het discussieformaat op Sargasso stuk is maar ze doen het beter dan bijvoorbeeld next zelf waar ik tussen de vele artikelen over Twitter niks over dit stuk kan vinden.

Dat zijn acties, de tijd van het passief consumeren van media is voorbij. Een papieren krant is zo’n passief medium en het voelt anachronistisch en te-weinig-interactief. Wanneer is dat duidelijk en hebben we dan een alternatief?

My story in Delft had been finished for a while now. Loads of friends but also a lot of dead ends. Being in Amsterdam gives a fresh perspective and breathing space.

The only thing is, I don’t usually mind giving up comfort, but the comfiness of ten year’s worth of accrued social contacts, friends, loose acquintainces, class mates, colleagues and the likes is a real loss. I hope to be able to build something similar quickly over here (and lose that again as well).

So this is new beginnings in familiar places with lots of fun.

Tof van de NOS dat ze de Tour de Frace live uitzenden zowel online als op de iPhone. Zo zie je maar dat als ze willen, ze het wel kunnen. De enige vraag die nog overblijft is waarom niet het complete programmaanbod van de Nederlandse publieke omroep live en on-demand device-onafhankelijk te kijken is.

Wat nog een onplesant detail is bij de live uitzending van de Tour de France is dat deze pas een uur of wat na de start van de etappe begint. Op de zender kan ik snappen dat er ruimte moet zijn, maar de online stream rijdt toch niemand in de wielen?

Mijn vraag:

—–Oorspronkelijk bericht—–
Van: Alper Çugun [mailto:xxxxxxxxxxxxx] Namens Alper Çugun
Verzonden: donderdag 16 juli 2009 14:37
Aan: NOS Publieksvoorlichting
Onderwerp: live tour

Hoi,

Waarom is de live tour de france online niet in zijn geheel te kijken en vallen we er altijd na een half uur/uur in?

Groet,

Het non-antwoord van de NOS:

Geachte

Dank u voor uw e-mail. Het heeft er o.a. mee te maken met de toegemeten zendtijd van de zendercoördinator.

Met vriendelijke groet

N. K. (Volledige naam geredigeerd. -AÇ)

NOS Publieksvoorlichting

Mijn verbijsterde antwoord:

Maar dit is toch online? Wat heeft dat met zendtijd te maken?

Met vriendelijke groet,
Alper Çugun

Ik heb tot op heden hierop geen antwoord gekregen.

Daarbij moet ik toevoegen dat het een crime is om een bestemming te vinden waar je een vraag als deze heen kunt sturen. De Tour de France 2009 site van de NOS is aardig, maar biedt geen enkele mogelijkheid tot zinnige interactie. De commentatoren van de NOS hebben het geregeld over kijkersvragen maar ik heb geen idee waar je die kunt stellen. Dezelfde vraag als hierboven die ik op een van de tour-weblogs heb gesteld, bij gebrek aan een betere plek, is zonder wederhoor verwijderd.

Het is allemaal niet heel erg ofzo, maar suf is het wel.