I dived into my log to make the yearly tally of what I did and saw. All in all 2011 has proven to be a good year.

It was a bit of a slow movie year though. I only saw 56, the best of which were: “Drive”, “Melancholia”, “Once Upon a Time in Anatolia”, “Blue Valentine”, “Norwegian Wood”, “True Grit”, “Almanya”, “Tinker Tailor Soldier Spy” and “Kosmos”.

I went to 32 plays in 2011. The best ones:

• “Die Macht der Finsternis” in die Schaubühne
• “Het meisje dat teveel van lucifers hield” by NTGent in Frascati WG
• “Songs at the End of the World” by Wunderbaum in SSBA
• “De Russen!” by Toneelgroep Amsterdam at the Holland Festival
• “This is how you will disappear” by Gisèle Vienne in Stadsschouwburg Utrecht (back at the Kaai in February!)
• “Langs de grote weg” by de Vere in Frascati

I read 21 books in 2011. The most notable of those were:

• “The Life and Death of Great American Cities” by Jane Jacobs
• “The City & The City” by China Miville
• “De kaart en het gebied” by Michel Houellebecq
• “Super Sad True Love Story” by Gary Shteyngart
• “Cloud Atlas” by David Mitchell
• “The Sun Also Rises” by Ernest Hemingway
• “Unit Operations” by Ian Bogost

I started tracking the games I played around halfway through the year, so this is not an exhaustive list, but five games I really enjoyed last year were: “Where is my Heart?”, “Nidhogg”, “Space Alert”, “The Binding of Isaac” and “The Resistance”.

Another week and another change at the office. One thing that does define the Open Coop is that everything is in a constant state of flux adding jitter so none of us remain stuck in a local optimum. The global optimum we are shooting for in and around our location in North is rather ridiculous but best not shared in public.

I flew into Amsterdam on Monday morning (takeoff Schönefeld at 07:20) to a rather broken working day. My locative transgressions leaving at least Peter Robinett confused enough to do something about it. He built me a personal glanceable: Where’s Alper? (write up). That is the best reason to build software: because you need it.

Attended to it by my speaking agent Tessa, I submitted a talk brief to NEXT12 about Love in Time of Gamification. And I registered at Hybrid Plattform in Berlin, looking to see what kind of collaborations come from that.

The rest of Monday and Tuesday were spent preparing a workshop for the Dutch broadcasting corporation the NOS on the topic of data visualization using off the shelf tools. The course was mainly focused on Google’s tools such as Motion Charts, other charts APIs and Fusion Tables but we also managed to touch on some theoretical and ethical questions during the workshop.

For me it was great to see how far Google’s Fusion Tables offering has come since last I looked at it, becoming a proper tool for big data analysis and visualization for those with the right skills and inclination. Though the data import/export as well as the ties to Google are problematic for corporate customers. It is also very promising how a web savvy group of people as those at the NOS can use the data they have at their disposal to create public facing interactive products. That is the aim and I am very curious what comes out of the NOS during the next year when it comes to data.

After the course I got the obligatory television studio tour and despite having foresworn television some years ago, I could not help but be awed by the studios, the proceedings and the massive disconnect between what happens in physical space in Hilversum and how it is experienced throughout the country. The process of media power at play is an impressive thing to behold.

I met with Erik Kroesto talk about the intersection of photography and the internet. And then I went to a lecture in the Facing Forward series by Amber Case and Manuel DeLanda. I had read this piece about Case before and the talk contained not much new and DeLanda who I had got pointed to by Matt Jones very recently took his time to introduce us to genetic algorithms as form finding functions. A laypersons introduction to genetic algorithms for me does not contain anything novel either, but DeLanda delivered it with intelligence and wit, which made it still immensely bearable.

Most surprised I was still at the relative novelty the audience experienced for material that has been old hat in my social sphere for the last couple of years. Tellingly in a room of hundreds there were only a handful of people who had even mentioned the event on Twitter let alone who participated in any kind of discursive backchannel.

I was and still am more interested in DeLanda’s book on simulation. The next day I participated in a workshop in W139 where DeLanda gave me and a bunch of art students an introduction into Realist philosophy as opposed to the other branches.

We ended the week with talking about the communications plan and the merger for Open State (the future foundation into which all of Hack de Overheid and het Nieuwe Stemmen are to be combined).

This was accompanied with a bunch of festivities among which a Coop party on Thursday, constitutionary drinks on Friday and then off to Utrecht for the Hubbub studio warming. Kars Alfrink has crafted himself an ultra fine place of work and I count myself lucky to be allowed to work there from time to time.

Ian Bogost, videogame-filosoof, publiceerde een tijdje geleden een kritiek op de geesteswetenschappen (http://bogost.com — “Beyond the Elbow-patched Playground”) die moeite hebben uit te leggen waar ze voor dienen (deel 1) en niet weten wat ze met het internet aan moeten (deel 2). Bogost rekent af met academici die zich afzonderen in de ondoordringbare vestingen van hun vakgebied en te weinig relevant zijn voor mensen daarbuiten. Bas Heijnes recent verschenen essay ‘Echt zien’ past eenzelfde redenering toe op de ‘zieke’ roman. Het is nuttig om deze twee redeneringen tegen de kunst- en cultuursector aan te houden. Na de debatten heeft die zich teruggetrokken maar —het lijkt— geen echte lessen getrokken.

De kunsten staan onder druk en hadden bij de bezuinigingen net zulke moeite om hun bestaan te rechtvaardigen. Betogers kwamen niet verder dan waardeloze tautologieën “Een samenleving zonder kunst is geen samenleving.” Onzin die alleen werkt bij mensen die dat al vinden. Echte maatschappelijke of economische waarde voerde niemand aan omdat die vaak ontbreekt of omdat kunst die nuttig of populair is, niet serieus genomen wordt.

Bogost stelt in zijn redenering dat de geesteswetenschappen het publiek minachten. Dat had je over de kunsten niet kunnen zeggen tot de ‘Mars der Beschaving’ plaatsvond. Die liet pijnlijk zien hoe verziekt de relatie tussen de sector en het brede publiek is. Een kleine groep mensen wil blijven doen wat ze altijd al deden zonder daar verantwoording over af te leggen tegen de samenleving waar ze afhankelijk van is.

Verder heeft niet alleen de roman moeite met de (digitale) media zoals Heijne beschrijft, maar vrijwel alle instituties. De kosten om dingen te maken en uit te proberen zijn nog nooit zo laag geweest. Iedereen kan optreden en zichzelf presenteren hoe ze maar willen. Natuurlijk is dat amateuristisch, maar vaak is het wél goed of goed genoeg voor de betrokkenen. Het is niet meer te verkopen dat een kleine groep de artistieke middelen monopoliseert en daar weinig meer mee doet dan een iets grotere elite te bereiken.

Als de kritieken passen, ligt het voor de hand dat de oplossingen dat ook doen. Bij beiden is dat dat kunst die zich wil beroepen op maatschappelijke waarde met beide benen in de samenleving moet staan en daar relevant moet zijn. Kunst moet de geheimen van de wereld blootleggen en ons dingen leren over onszelf. Daar heeft het helaas te lang aan ontbroken.

Een correctie was noodzakelijk maar dat die zo hard aankomt ligt meer aan de sector dan aan de staatssecretaris. Het lijkt erop dat mensen er liever voor kiezen om irrelevant te worden dan om met hun tijd mee te gaan. Maar een culturele bosbrand is gelukkig geen ramp. Waar er mogelijkheden zijn zullen behoeftes altijd vervuld worden. Des te makkelijker zelfs zonder de drukkende last van het verleden.

I thought this piece: “Amazon and the reintermediation of the spectacle” my Michael Smethurst was well worth reading. Here are some choice excerpts, but these are mainly for me. You should read the entire thing.

Software is what we write to extract information from data. The worse your data model is, the more software you have to write.

The fact that we will not enter a Golden Age of Reading because of corporate control, may be the greatest loss (in opportunity cost) the digitization of books will bring us.

I can’t help but wonder what it would be like to hack with that kind of data. What could you build around community reading groups, formal education, adult literacy? At the very least it would save me the chore of ticking homework diaries. But I doubt we’ll get that chance.

The following is one of the reasons that privacy is not going to be salvagable in the future.

The most important issue for user experience people to grapple with is informed consent. More and more web services are dependent on user contributed content and data. Every time you make a contribution (explicit or implicit) you’re trading convenience for privacy. This isn’t necessarily a bad thing; it’s something we do everyday in real life from mobile phones to loyalty cards. But as the web moves out of the browser and into smart objects, the trade-offs we’re making need to be made explicit so people can make informed choices about when to get involved and when to back away.

Because Amazon are light years ahead of the game we think we’re playing.

With the digitization of everything and the scale required, we are becoming the victims of Extremistan or rather of its overlords: Apple, Google and Amazon.

Ik probeer mijn literaire vrienden aan het verstand te brengen dat door de technologisering van de samenleving science-fiction een niet meer te negeren onderdeel van de cultuur aan het worden is.

Boeken zoals ‘Super Sad True Love Story’ van Shteyngart en ‘De kaart en het gebied’ van Houellebecq zijn feitelijk al science-fiction. Aan de andere kant is er science-fiction die de rand van het nu mogelijke bewandelt en ons laat zien hoe de nabije toekomst eruit zou kunnen zien.

Die ‘edge’ science-fiction is de leukste en elk jaar is er wel een boek te vinden dat precies het nu vangt. Vorig jaar was dat Zero History (mijn recensie op de Republiek, fragmenten) en dit jaar is het dankzij de Londense rellen The City & the City van China Miéville.

Kars heeft er voor zijn praatje op dConstruct ook stevig uit geput. Ik moest het toen nog lezen maar heb hem vorige week in anderhalve dag (3 uur en 35 minuten volgens Readmill) doorgeknald.

Het boek gaat over twee steden Besźel en Ul Qoma die gescheiden worden niet door fysieke barrières maar door conventie. Beide steden liggen op dezelfde plek waar sommige delen grond bij de Besźel horen, en andere bij Ul Qoma.

Waar het ingewikkeld wordt is dat er delen grond zijn die gearceerd zijn, die bij allebei horen. In Miéville’s boek negeren mensen die zich op zulke gebieden bevinden de inwoners van de andere stad. Dit is geen keuze, maar een sociale conventie die diep geworteld is van kinds af aan en ook bekrachtigd wordt door een speciale politie-eenheid genaamd ‘Breach’.

Mensen zien de inwoners van de andere stad lang genoeg om niet met ze te botsen maar ontzien ze dan direct (letterlijk). Bewust zijn van wat er in de andere stad gebeurt is een strafbaar sociaal taboe. Beide steden zijn uit elkaar te houden door hun eigen kleuren, architectuur en lichaamstaal die je wel mag zien maar toch ook weer niet.

Wat dat betreft is het een dankbare achtergrond waar allerhande allegorieën zich opdringen. Maar we hoeven niet terug te grijpen op Berlijn of Baarle. We leven effectief al in de meeste grote steden op de manier zoals beschreven door Miéville. The City & the City is een amusante detective-roman met samenzweringen à la de Illuminati en het verlies van één man. Maar belangrijker nog zet het zoals goede science-fiction hoort te doen aan tot denken over de wereld waarin we leven.

Nu aan het lezen Rule 34 van Stross (naar het meme) en daarna Reamde van Stephenson.

We read Thoughts on Interaction Design 2nd edition as the fifth book for the UX Book Club Amsterdam and reviewed it yesterday. Here are my noteworthy passages from the book, which is not without its issues, but it does give a credible philosophical foundation for our practice.

p.34 A mature designer respects and embraces the often ill-structured nature of the process and —because he knows to expect messiness during the act of creation— he promptly forgets about it completely. Process becomes innate, and the phenomenon of design intuition takes over.

p.37 This view might be informed by an understanding of culture, or an intricate care and love of society.

p.55 When viewed under the guise of language, these products become the fabric of society and allow people to express themselves, to communicate with others, and tho shape their environment in unique ways.

p.57 designers must both realize and control the rhetoric of their designs.

p.72 Some have become wise to the farce, and no amount of decoration can lure these consumers into the trap. They select only handcrafted objects of beauty, and they’ve learned to judge good design and honest labor.

p.73 Consider, then, that designers can focus on supporting authentic human experiences with their work in a less forceful, controlling manner. Rather than striving to control every aspect of a time-based set of interactions, and rather tan attempting to shepherd people through a contrived set of experience gates, designers can support the authenticity that occurs naturally in life by producing incomplete or partially produced design artifacts.

p.77 A poetic interaction can generally be characterized as having or encouraging, three main elements: honesty, mindfulness, and a vivid refined attention to sensory detail.

p.83 Yet if designers focus only on the low-hanging fruit of functionalism or usability, the human experience with designed objects is destined to a level of banality.

p.88 The pursuit of a creative solution is not an easy activity, yet the difficulty —the sense of accomplishment that occurs when completing a difficult task— can be thought of as one of the main attractors to participants in the design process.

p.88 There is more to life than usability.

There’s a bunch being said about Nicholas Carr’s book “The Shallows”. Most notably a lot of print media jumping onto the the Ever-Betters bandwagon. Obviously Carr stating that reading long form print is being drowned out by the internet is right up the alley of the old media in their death throes.

That clinging of the moribund is however just a side-effect.

Carr’s argument is wholly one of self-preservation. If you are an old media and old academia educated intellectual, you will be passed by left and right by those that are able to strike the right balance between the old and the new. Those that use Twitter and Wikipedia to their full extents while still reflecting on their relative merits, those that can process megatons of information every day while doing their best jobs and retreat from time to time still to read a book or write a piece.

In short: Carr has nothing on us and he knows it. The Shallows is a desperate attempt by the older generation to remain relevant in a new world. Ultimately futile of course, but it should still provide Mr. Carr with some temporary currency.

Update:
Or as James Bridle puts it in part one of his seven part futurist tome (better than I can, but I hope I may be excused):

I am paying attention, but I am paying attention to everything, and even if my knowledge is fragmented and hard to synthesise it is wider, and it plays in a vaster sphere, than any knowledge that has gone before. —“Stop Lying About What You Do”, James Bridle

Naar aanleiding van dit lijstje van meneer Webb. Ik heb elf boeken uitgelezen in 2010. Schandelijk schamel aantal, ver van de 1 boek per week waar ik naar streef (maar ik heb wél 73 films gezien).

1. “Zero History” door William Gibson
2. “Spook Country” door William Gibson
3. “Red ons Maria Montanelli” door Herman Koch
4. “Designing for the Digital Age” door Kim Goodwin
5. “Senorita’s” door Christophe Vekeman
6. “A Pattern Language” door Christopher Alexander
7. “A Theory of Fun for Game Design” door Raph Koster
8. “Sonneten en andere gedichten” door F. Petrarca
9. “Het Diner” door Herman Koch
10. “Visualizing Data” door Ben Fry
11. “Makers” door Cory Doctorow

Weinig meer over te zeggen dan dat de boeken die vetgedrukt zijn aanraders zijn.

Nog: Ik heb de twee bovenste boeken van Gibson gelezen op mijn iPhone (Stanza) en zonet Freedom uit op mijn iPad (iBooks). Ik sluit uit dat ik nog een significante hoeveelheid boeken op papier zal lezen en ben al een tijdje bezig mijn boekenkast te liquideren.

I wanted to read Zero History and found out I hadn’t read Spook Country yet, so I did. Unfortunately Stanza does not allow a batch export of annotations, but fortunately I did not make that many.

“Secrets,” said the Bigend beside her, “are the very root of cool.”

Because that is exactly, specifically, his goal, his only goal: to frighten you into surrendering the rule of law. That’s why they call him ‘terrorist.’ He uses terrifying threats to induce you to degrade your own society.”

“Angelina says he’s utterly amoral in the service of his own curiosity.”

Open Bookmarks is a good idea. And off into atemporal London I go.

Ik schreef een tijdje geleden al bij mijn foto over de Linkse Hobby:

Zonder linkse hobby’s krijgen we een grijs-bruin land van spruitjeslucht en vlagparades. (Flickr)

En dat is bewaarheid.

Maar gelukkig hebben we onze Dichter des Vaderlands, scherpzinnig en met dichterlijke vrijheid als wapen. Na het manifest van Terschelling, is het fijn dat Nasr er op en er overheen gaat met het gedicht ‘Mijn nieuwe vaderland’:

Hele tekst bij P&W en op de site van de Dichter des Vaderlands.

Wordt het niet tijd voor een rhetorische wapenschouw van iedereen die zich verstandig progressief noemt en openlijke vijandigheid in het publieke debat? Dit gaat allemaal nog een stuk lelijker en naarder worden voordat het beter wordt, dus laten we in het geweer komen.

In ander nieuws: Het was nog nooit zo fijn om alternatieven te hebben: “Turkije vindt dat Rutte discrimineert”.