Mensen die mij kennen weten dat ik nooit echt dingen retweet en me bezig hou met goede doelen. Alleen één keer per jaar maak ik een uitzondering voor Bits of Freedom omdat ik wat ze doen echt heel belangrijk vind en omdat ik weet dat ze het heel goed doen.

Bits of Freedom komt op voor een open en vrij internet in Nederland en Europa en ze doen dat buitengewoon effectief. Als je je privacy wilt bewaren en een ongefilterde toegang tot het internet wilt houden ga je vandaag naar “Do Your Bit!” en doneer je €5 in vijf minuten. Je krijgt een t-shirt en een goed gevoel.

Ik probeer mijn literaire vrienden aan het verstand te brengen dat door de technologisering van de samenleving science-fiction een niet meer te negeren onderdeel van de cultuur aan het worden is.

Boeken zoals ‘Super Sad True Love Story’ van Shteyngart en ‘De kaart en het gebied’ van Houellebecq zijn feitelijk al science-fiction. Aan de andere kant is er science-fiction die de rand van het nu mogelijke bewandelt en ons laat zien hoe de nabije toekomst eruit zou kunnen zien.

Die ‘edge’ science-fiction is de leukste en elk jaar is er wel een boek te vinden dat precies het nu vangt. Vorig jaar was dat Zero History (mijn recensie op de Republiek, fragmenten) en dit jaar is het dankzij de Londense rellen The City & the City van China Miéville.

Kars heeft er voor zijn praatje op dConstruct ook stevig uit geput. Ik moest het toen nog lezen maar heb hem vorige week in anderhalve dag (3 uur en 35 minuten volgens Readmill) doorgeknald.

Het boek gaat over twee steden Besźel en Ul Qoma die gescheiden worden niet door fysieke barrières maar door conventie. Beide steden liggen op dezelfde plek waar sommige delen grond bij de Besźel horen, en andere bij Ul Qoma.

Waar het ingewikkeld wordt is dat er delen grond zijn die gearceerd zijn, die bij allebei horen. In Miéville’s boek negeren mensen die zich op zulke gebieden bevinden de inwoners van de andere stad. Dit is geen keuze, maar een sociale conventie die diep geworteld is van kinds af aan en ook bekrachtigd wordt door een speciale politie-eenheid genaamd ‘Breach’.

Mensen zien de inwoners van de andere stad lang genoeg om niet met ze te botsen maar ontzien ze dan direct (letterlijk). Bewust zijn van wat er in de andere stad gebeurt is een strafbaar sociaal taboe. Beide steden zijn uit elkaar te houden door hun eigen kleuren, architectuur en lichaamstaal die je wel mag zien maar toch ook weer niet.

Wat dat betreft is het een dankbare achtergrond waar allerhande allegorieën zich opdringen. Maar we hoeven niet terug te grijpen op Berlijn of Baarle. We leven effectief al in de meeste grote steden op de manier zoals beschreven door Miéville. The City & the City is een amusante detective-roman met samenzweringen à la de Illuminati en het verlies van één man. Maar belangrijker nog zet het zoals goede science-fiction hoort te doen aan tot denken over de wereld waarin we leven.

Nu aan het lezen Rule 34 van Stross (naar het meme) en daarna Reamde van Stephenson.

Monday

@polledemaagt An account manager is the clearest sign that you are paying too much. —@alper

Thinking of stuff to do while in Berlin and underemployed (in the beginning maybe).

Last week’s Pirate Party victory in Berlin where they got 10% of the vote should serve as a wake-up call to left-ish political parties that are paying lip service to the internet. There is a massive untapped populace who are completely disillusioned with the out of touch politics of today. GroenLinks and D’66′s only luck right now is that the Dutch Pirate Party is so incompetent for now.

And it seems that time travel maps are still popular while we still don’t have access to the data. Here’s a project being executed by my office mate Arjan Scherpenisse:

Skimmed this book by the Council for Social Development (RMO) about the public debate in the age of the internet:

Tuesday

Our friends at Two for Joy Coffee Roasters have opened their second store in Amsterdam. It’s a new favorite place to work and meet:

Kars put the slides for his dconstruct talk on the Transformers online. Well worth a read for a realistic view on the city and games.

Work on Apps voor Nederland and culiacan working at pace. I’m very proud of the community that is coming together.

Wednesday

I dropped by Ernst-Jan Pfauth and Ward Wijndelts who are settling in their new offices for their startup:

I concluded the day by chairing the jury deliberations for Apps for Noord-Holland. The day was concluded with the award ceremony and festivities.

Thursday

Finished reading The City & The City by China Miéville. A poignant book. The science-fiction book for this year. I read it on Readmill which is a pleasant enough reading experience but I don’t know yet if it will be the home of my future library.

Dropped by the great design team at Buro Pony in Rotterdam to discuss the future of the specialty design store: Dufarge.

Met with Christian Friedrich at Rotterdam’s new espresso bar Hopper.

Caught up a bit on the Fyra back with Yuri van Geest. A pleasure as always.

Friday

Friday was concluded in Utrecht with more writing and working at the Hubbub studio.

We had a great time playing The Resistance a mashup between Mastermind and Werewolf.

Yes, that is the best we have found thusfar for a Microsoft Surface Table.

Catching up on the news of the week in die Zeit, here a profile of all the elected Pirates:

Most of them have either studied sciences or work in IT (or both). Politicians who can do maths. That may be an actual solution to the economic crisis we are in.

And an editorial about the lack of responsibility in society both on the macro as in the microscale:

An idea I had while browsing through Instagram and easily executed, a Turkish Dutch mashup flag:

So this was announced: A Netherlands wide apps competition called Apps voor Nederland was announced by several ministries today at PICNIC. Minister for the interior Donner delivered a video message as well.

The organization I’m involved with, Hack de Overheid will be organizing two events end of this year with the first one being an open hacking event on October 4th and the second being a Code Camp in Amsterdam end of November.

The message I am promoting is that this is the time to get on board and get your data out and start building civic apps. This is the last moment in the cycle that any of this is going to be at all special, innovative or unboundedly fun. After we’re done with this event most of the ground will be covered, hearts will be won and anybody talking about open data will be hailed with a ‘Been there, done that!’

Of course there will still be a dozen years of hard work for a great many people to change our institutions, build businesses on top of usable humane applications and educate a populace. There may even be fun to be had here and there, but you would be a fool not to get on board right here right now and help us kick this off.

See you October 4th.

The weekend before last we were on a fortress (part of the defense works of Amsterdam) to spend a day on hacking civic data for Apps for Noord-Holland.

During that day I was interviewed by Netwerk Democratie about open data and digital democracy. The resulting video is here below:

Je gaat een verlaten loods in waar je verwelkomd wordt. Je mag de ontmoeting met de ander aangaan voor een persoonlijke ervaring en voor een hoger doel. De bedoeling wordt gaandeweg duidelijk en het uiteindelijke aanbod is lidmaatschap van een club, van dé Club.

Veel mensen worstelen door het wegvallen van traditionele structuren met vragen over zingeving en hoe we de samenleving moeten inrichten. Met de crisissen waar we de laatste tijd door geplaagd worden zijn die vragen urgenter dan ooit. Elke moeilijke tijd heeft mensen nodig die nieuwe dingen verzinnen en uitvinden hoe het verder moet. De Club is een mengvorm van kunsten, mensen en thema’s die hen zoekt en verbindt.

Elke avond is anders. Iedere deelnemer haalt eruit wat ze erin stopt, op de avond zelf en daarna. Wat het wordt, dat weet niemand maar de uitnodiging staat open en de noodzaak is duidelijk. Het enige wat er te verliezen (en te winnen) valt is een alternatief.

De Club speelt zich nog tot 25 september af in Roest Amsterdam en daarna in Eindhoven en Gent. http://de-club.nu

Lifting choice quotes from the proceedings of the Berkman Hyperpublic event graciously compiled by Ethan Zuckerman.

Here about privacy and how it should be a forward thinking discipline instead of a reactionary one:

“I don’t like privacy. It tends to be too closely associated with fear, and it always seems like a rear-guard action against technology.” Instead, we should work on the architecture of the public space and ensuring we architect for private space. —Charlie Nesson and a new vision of the public domain

Adam Greenfield’s keynote at Cognitive Cities prompted several thoughts about the nature of public space.

1. There is no public space online. There are expectations of public space by people using online services, but each service is very strictly controlled either by a company with a bottom line or by a (semi-)government agency that is difficult to make accountable.

2. Online is permeating the offline world. The built environment is getting digital. Our behaviours are increasingly controlled by systems and structures built out of information and code.

3. Through that mechanism the values that are inherent in online services (such as corporate control, chokeable infrastructures) impose themselves upon the offline world and upon the public space that we were accustomed to.

4. Public space came about through public discourse around behaviour, expectations, rights and justice in our environments and was codified in social practice and law. A similar codification is taking place in the digital realm, but now in code which is often arbitrarily drafted and rigidly applied.

5. Discourse on this subject is ill-informed and superficial both in policy makers, the public and in whatever remains of the fourth estate. Discussions are easily hijacked to ends that serve particular interests but not any overall good.

So how do we fix this trend? How do we inform people at scale? Your ideas welcome.

Ik ben meer dan een beetje benieuwd hoe het aanbestedingstraject van grote ICT-projecten bij de overheid verloopt. De uitkomsten zijn zo raar en uiteenlopend dat ik me afvraag of er een eenduidig model achter steekt. En als er dan niks onoorbaars gebeurt tijdens zo’n traject, waarom zou ik er dan niet bij mogen zitten? Ik ben best bereid een NDA te tekenen.

Maar dan iets anders om dat uiteenlopende van die websites te verminderen, stel ik voor:

Voor elke site die gebouwd wordt met overheidsgeld en in het bijzonder de rijksoverheid, lokale overheden en zeker ook alle semi-overheden, een footer met daarin:

• De kosten voor oplevering
• De kosten voor operatie en onderhoud
• Naam van de bouwer(s)
• Facultatief: een link naar een blogpost van de opdrachtgever of de bouwer waarin de kosten worden verantwoord

Hierbij een keurmerk/manifest waarin deze regels worden uitgelegd zodat ook commerciële sites het kunnen adopteren. Vertel me niet dat dat de online wereld in Nederland niet zou verbeteren.