The train just had its stop in Bad Bentheim entering Germany. At that stop we usually get a short break, a new locomotive and the German border police checking the train. Border police? Didn’t the Schengen Agreement abolish checks at the signing countries’ borders?

It did, but these informal spot checks are still being held by some countries. Even worse, they are not random by any degree. The German Bundespolizei deliberately checks those with a dark skin and hardly any others. Normally such an observation could be attributed to me being cynical. Here it unfortunately cannot.

It is a practice being supported up until the administrative court of Koblenz where a case relating to this policy came to trial recently. The judge maintained the obligation of the police to use ‘situational insight’ and ‘relevant border police experience’ (‘entsprechende “Lageerkenntnisse” und “einschlägige grenzpolizeiliche Erfahrung” zugrunde zu legen’). Lawblog.de writes it up with the obvious title “Der Neger ist verdächtig” and the post has over four hundred comments.

I didn’t get checked this time but sometimes they do check my passport. It probably depends on how foreign I happen to look on a specific day or if I have shaven recently. I can shrug it off easily as probably most people can who don’t deal with racism on a day to day basis. But when I see a black family of four traveling and being checked as the only ones in the compartment, I wonder what kind of an impression that gives their children about the justness of the society they are growing up into.

Two years after I harrangued the Dutch national railways on radio about their closed data policy and debunked all their arguments why they would not open up this data.

This month the NS opened up their data via an official API. And one of the first applications is this live train map of the Netherlands which is just wonderful. It simply exposes something that we knew implicitly and displays it very fluently.

This is just one of the many open data dominoes falling this year, but a very nice one and yes it looks like victory is within our grasp.

We spent last weekend having a veritable blast at the Cognitive Cities conference. It was a great spectacle of familiar faces, a nicely curated program and full frontal confrontations with the city of Berlin.

I cannot stress enough how much I enjoyed Cognitive Cities. It was crammed with beautifully designed views onto the city and a chance to catchup with old friends from all over Europe. The Copenhagen crew were present, Rebooters came back from withdrawal and we could congratulate Your Neighbours and Third Wave with their tremendous success in organizing such a conference.

But in the abstraction a lot of the reality was lost, I’m afraid. We are all of course striving to make our ghost boxes better but design cannot be a sterile, clean handed affair. Kars writes a fuller more balanced recounting of the conference, but my feelings are the same.

Walking around in the real cognitive city of Berlin and seeing the street kids in Neukölln and the party-goers in Berghain, I feel they are not within the myopic view of our design chique clique nor we in theirs. The street is a very messy and creative affair and it must not be disconnected from our digital cognition of it. At least not if we want to have any relevance and create real meaning for a significant number of people.

Ideas how to do this in quality and at scale are forthcoming, but like everything it should of course start with awareness.

Stukjes schrijven zonder hyperlinks erin is gek, maar dat komt erbij kijken als het op krantenpapier gedrukt moet worden. In ieder geval is vandaag een stuk van mij gepubliceerd op de opinie-pagina van de nrc.next: “Dat moet toch beter kunnen? — Geef vervoersinformatie vrij.

In dat stuk betoog ik dat de gegevens van het openbaar vervoer vrij beschikbaar moeten zijn voor reizigers. Dit is onderdeel van een langer thema op dit blog en van een recente ontwikkeling voor open data in de breedste zin van het woord.

Hier de integrale tekst zoals ik hem heb opgestuurd (en die waarschijnlijk met kleine wijzigingen geplaatst is) en nu mét links:

Ik wil een mobiele telefoon die me precies vertelt wanneer ik weg moet voor mijn volgende afspraak, waar ik moet instappen, waar ik eruit moet en hoe ik daarna precies moet lopen of fietsen. In Japan bestaan dat soort systemen al terwijl we hier vaak niet eens weten wanneer de volgende tram komt. We kunnen dat hier ook maken als we bij de gegevens mochten. Die zitten alleen vast in één van de informatie-goudmijnen waar Alexander Klöpping het hier over had op 27 juli.

In Nederland hebben de openbaar vervoersbedrijven bedacht dat zij de informatie verzamelen bij 9292 en dat wat zij aanbieden goed genoeg is voor iedereen. Helaas is dat het niet. Op 9292ov.nl staat een site uit de jaren ’90 waar je zo goed en zo kwaad als het gaat een reis kunt plannen. Tegenwoordig hebben sommige vervoerders ook applicaties voor de iPhone. Die van 9292 is werkbaar en de NS heeft er nu ook eindelijk zelf eentje (maar het is de vraag of die het blijft doen als het gaat sneeuwen).

Maar wat als je dan geen iPhone hebt? Dat is precies het probleem. Doordat de vervoerders op de gegevens zitten en poortwachter spelen ben je overgeleverd aan wat hun platform-du-jour is. Heb je een telefoon die niet hip genoeg is of te alternatief, dan heb je pech gehad. Nu hoeven zij natuurlijk niet voor iedereen een applicatie maken, maar wij mogen dat dus ook niet zelf doen. Ze zeggen dan dat: ‘de gegevens van hen zijn’. Alleen vergeten ze dan dat zij er voor ons zijn en dat wij al twee keer hebben betaald voor die gegevens: via de belastingen en via ons kaartje.

Je mobiele telefoon is maar één plek waar deze gegevens handig zijn. De mogelijkheden zijn eindeloos maar we weten pas wat werkt als iedereen die een idee heeft dat uit kan proberen. Als we moeten wachten op de creativiteit van onze vervoerders, wachten we op een bus die nooit komt.

In Japan zijn ze ver hiermee, maar bijvoorbeeld in de VS zijn deze gegevens ook al open en in Londen heeft Transport for London pas alles vrijgegeven. Wat ze daar zien is dat er een grote groep techneuten zit te springen om ermee aan de slag te gaan. Volwaardige applicaties waar wij jaren op moeten wachten worden daar binnen enkele dagen gelanceerd.

Zoals pas op een Science Hack Day —een dag waar techneuten en wetenschappers samenwerken— in Londen waar door een paar mensen een live metrokaart werd gemaakt met de posities van alle treinen. Verder is daar net een fietsen-leensysteem (de Boris Bikes) gelanceerd met nu al meerdere concurrerende mobiele applicaties waarop je kunt zien waar je fietsen kunt huren. Dit gaat verder dan je telefoon: mensen bouwen horloges met daarop live vertrektijden van haltes in de buurt, gratis SMS- en telefoondiensten en een Augmented Reality-weergave van metrolijnen bestaat ook al. Alleen niet in Nederland…

De vervoerders hoeven dus alleen maar hun gegevens vrij te geven, ontwikkelaars bouwen dan voor geld, prestige of plezier en de reiziger wint, want hij krijgt de keuze uit meer en betere applicaties.

Nu is onze overheid wel traag maar ook niet helemaal achterlijk. Er komt over een paar jaar —riant laat— een Nationaal Datawarehouse Openbaar Vervoer (NDOV) waar alle gegevens in moeten. De aanbesteding start binnenkort maar daar moeten een paar harde eisen bij als we mee willen kunnen met de rest van de wereld.

1. Alle gegevens in het NDOV wat betreft plannen, actuele locaties, vertrektijden en storingen moeten leesbaar zijn voor mensen (via een website) en voor computers (via een API). 2. De gegevens moeten voor iedereen vrij beschikbaar zijn zonder beperkingen. En 3. er moet altijd een basisplanner aangeboden worden die van hoge kwaliteit is, maar daarnaast en daarbovenop moeten anderen kunnen innoveren.

Nederland slibt dicht en de visie op mobiliteit zoals in de troonrede verwoord gaat niet verder dan meer en meer asfalt. Daartegenover staat de hard-core vouwfietsbrigade maar het hoeft niet zo zwart-wit. Met de juiste informatie op het juiste moment kun je de best mogelijke keuze maken, of dat nu het OV is, de fiets, de auto of een combinatie daarvan.

Goede informatie kan ons helpen om één vervoersnet te maken waarbinnen je zorgeloos reist. Denk aan het geweldige gevoel als je de trein en je aansluitingen haalt en wél op tijd bent. Dat kan vaker en makkelijker. Openbaar vervoer wordt misschien nooit een feest, maar het kan wel een stuk minder beroerd —en misschien zelfs leuk!— worden.

Gepubliceerd worden in de krant is natuurlijk fijn, maar ik hoop vooral dat dit stuk iets wordt om dit verhaal mee verder te krijgen en om bij de mensen op de juiste plek het inzicht verder te helpen.

Bedankt in ieder geval Alexander Klöpping voor de aanleiding en Reinier Kist en Antoinette Brummelink voor de feedback.

Hier ook een foto van het stuk.

By the time you’re reading this I will have flown off to the Levant to spend three weeks mainly in Damascus, Syria.

Update frequency here and work/weeknotes will be very sparse depending on the weather and the network over there. Keep calm and carry on Get excited and start making things without me, I will be rejoining you on the 6th of November.

This week I had my yearly trip to the UK to attend the dConstruct conference in Brighton. Usually I add some time to visit London too and explore the things that need exploring.

This year (like last) I stayed at Cristiano and Melinda’s place near Canada Water but contrary to last year, Cristiano equipped me with all the material necessary for a roving networked urbanist. I got to borrow his MiFi and his Barclays Cycle Hire key and it made a ridiculous amount of difference. So much so that I don’t know if I’ll want to travel any other way.

Barclays Bikes or as they are commonly known, Boris Bikes, are a brand new cycle hire scheme similar to the Vélib’ system in Paris and not so similar to the Dutch OV-fiets (which I wrote on before). The rates are ridiculously cheap, cheaper even than the OV-fiets here though the model is different. A Boris Bike does not have a lock and needs to be returned to a station when you are not riding it. For a fee of 45/year you can get up to four hire keys and any trip shorter than 30 minutes is free.

Getting around in London becomes much easier using a bike despite the heavy traffic. Trips that would take an hour using the tube take less than half of that time using a bike. London roads are congested, and it takes some adjustment to the traffic direction for a person from the continent but it is more than doable. Boris Bikes also seem to be contributing to the increase in critical mass that had already started.

The first time I rode the bike was nice (though intimidating) but when I then returned it to its station, drove it into the rack and felt it fit and the lock snap shut accompanied with the light turning green, I had a massive victory grin on my face. Anybody witnessing that must have concluded that I was deranged (or extraordinarily happy).

The trips I did on the bike that day:

• Old Street to Old Broad Street (for Taylor St. Baristas)
• Old Broad Street to Shoreditch High Street
• British Library to Serpentine Gallery
• Serpentine Gallery to Mornington Crescent

You can see an increase in the distance I covered with each subsequent ride. The MiFi was essential in making these trips. I needed to figure out quickly where to return the bike within the 30 minute window and for that the Cycle Hire iPhone app (there seem to be a bunch ) proved to be indispensable. Quickly pinpointing a station with empty spots.

The Cycle Hire App is really nicely designed, uses a custom mapping layer which looks very good and lists the cycle hire locations nearest to you which you can also click to see if there are any bikes (or free spots!) available. This way it becomes easier to navigate the city and be able to also plan your drop off point.

The fact that all the cycle hire locations are fully networked and provide live updates as to their status not only enables properly designed applications for various platforms but also has sparked a lively visualization and analysis. Frankly, I’m fucking jealous especially compared to the shabby web and service experiences provided by our Dutch OV-fiets system (just check out this map).

Some conclusions:

If you build a service it has to be at once useful and user friendly and don’t forget the service touch points as well as the network connections are an essential part of that service. Of course we already knew this, but having real life examples where both the design and implementation have amounted to a clear success will only help tell this story and convince decision makers. Boris Bikes were a pleasure to use and I hope they remain so. Viewed in a broader perspective it is also an example of public services that can work and are a pleasure to use. It is what we should aspire to.

I noticed this already on my trip to New York but it became only more salient on this trip to London. Having a permanent connection to the internet along with an Oyster card and a Cycle Hire key expanded my latitude immensely. I crammed the stuff you would normally do over a 2-3 day span into a single day which had other consequences, but for the kind of travelling I like to do it is a pretty nice fit.
Flat rate internet along with access to the network of local services using that connection is the future of any travel experience. The time saved looking at maps, trying to decipher transportation schedules and waiting for vehicles is time much better spent doing other things both home and abroad. The high octane type of tourism this enables may not be to everybody’s liking but adding choice and removing friction should always be a positive thing —except in the most philosophical of cases.
Furthermore, adding cloud based network services such as these both of the informational variety as of the tangible one (objects becoming services) supported by a smartphone and a credit card has the potential to obliterate the difference between being a local and a tourist. Walk around a city supported by seamless payment and transportation, as well as real-time translation of all foreign language inputs, a global recommender system trained on you for the parts of the city —the very shops to visit and avoid, and a permanent connection to your social network to keep in touch and share experiences with; walking around a foreign city could be as familiar and pleasurable as walking around your hometown, probably even more so.

Lastly wandering around a city without aim or direction is a lot easier using a GPS assisted map (such as Google’s) than it is using a paper one. If you’ve ever walked around a foreign city using a map or guidebook, you’ll have experienced the cognitive load of keeping track on the map where you are. Not so with a GPS device. You can wander around as much as you’re comfortable with and as soon as you’re done with that you can open the digital map, pin-point where you are and look for the nearest bus/tube/exit to go somewhere else. GPS empowers and enables a much clearer choice of knowing where you are and getting lost. The true traveller’s way is of course getting lost on purpose and then asking a local the way back, but seriously who ever does that?

From slide 47 on is the core of this presentation by Jan Chipchase:

1. challenge assumptions
2. generate concepts
3. evaluate concepts
4. segmentation and brand strategy

Looking forward to when either the Design Mind or Mr. Chipchase make their way to the low countries.

Terwijl we aan de andere kant een strijd voeren voor vrij beschikbare openbaar vervoersinformatie is het openbaar vervoer zelf in een ‘wereldstad’ als Amsterdam nog een zooitje.

Op dit moment is de hele metrolijn van Amstel naar Centraal dicht vanwege onderhoud aan de roltrappen (!). Dat is op zich al WTF. Nog erger is dat er ruzie is tussen een aannemer en de gemeente en dat daardoor de metro volgende zomer weer dicht moet.

Op de Wibautstraat rijden nu elke vijf minuten vier bussen heen en weer (dat is dus waarom iets als een NZ-lijn nodig is). De stad kan zo’n aannemer op zo’n punt dan niet breken, gek genoeg.

Dus missen de belangrijkste metro-verbinding in de stad maar het GVB maakt nog steeds bakken vol met winst (€150’000 per maand) mede door een geïntroduceerde gebruikersfout in de OV-chipkaart:

Een doorslaand succes die ov-chipkaart alleen niet voor de reiziger. Dat de OV-chipkaart slecht ontworpen is wisten we al. Er moet een chipkaart zijn, maar als we vastzitten aan hetzelfde slechte ontwerp zonder enige mogelijkheid tot verbetering dan liever niet.

De grens tussen Turkije en Syrië is tegenwoordig compleet open en Turkije ‘groeit uit zijn voegen’:

Aleppo is maar een half uurtje rijden over de grens en een totaal andere wereld. Samen met de bouw en handel die toenemen zal nu het toerisme waarschijnlijk ook groeien. Voorbij is het ongerepte Syrië waar ik drie jaar geleden met wat kunst en vliegwerk in kon reizen.

Goed wel, maar toch een beetje jammer.

Jelle Brandt Corstius nailt het:

Ik had een Russische vriendin op bezoek, en we waren beland in een visrestaurant in een pittoresk Noord-Hollands kustplaatsje waar ik vaak kom. Nouja, pittoresk, op het centrale plein van het kustplaatsje komen regelmatig hangjongeren samen die bier zuipen en heel hard Heil Hitler! roepen. Maar het zijn geen Marokkanen, dus ze kunnen kun gang gaan. Ik ben helemaal voor het harder aanpakken van hangjongeren, maar dan wel alle hangjongeren. Maar dat terzijde. (Mighty Moscow)

Ga in de zomer maar ‘ns kijken in Harderwijk of Sneek of nog verder weg. Als je er wat van zegt wordt je in elkaar getrapt.

Het is natuurlijk een absurde gedachte dat de politie alle overlast veroorzakende hangjongeren uit de sociaal-economische onderklasse aan zou pakken. Daar is met geen mogelijkheid voldoende capaciteit voor.