Leandre is een kunstenaar die al decennia lang bezig is met het gebruiken van computer 3D engines van allerlei vormen om verhalen te vertellen en emoties op te roepen. Het werk zoals dat in DAM te zien is, is lastig te plaatsen, maar zowel de beelden als de muziek zijn bijzonder goed uitgevoerd waardoor dingen die niets met elkaar te maken lijken te hebben, toch weten te boeien.
De geavanceerde 3D engines die nu beschikbaar zijn maken het ogenschijnlijk makkelijk om complete werelden te schetsen en te manipuleren. Werelden die zich alleen niet houden aan de regels van de werkelijkheid maar er zelf eentje creëeren waarin alles kan. Leandre put uit science-fiction en de natuur voor zijn werk en maakt daar uitgebreide bewegende collages van.
Het hergebruiken van deze 3D engines zorgt voor een verwarrend resultaat. De artefacten van 3D engines zijn terug te zien net zoals de billboards waarmee bomen worden gerendered en de particle systems die normaal gesproken zorgen voor explosies, rook en vuur. Buiten de game-logica geplaatst krijgen deze effecten een totaal andere lading.
De artiest zelf geeft in dit Rhizome-interview allerhande verklaringen voor zijn werk maar zoals zo vaak bij dit soort dingen, klinkt het naar wartaal. Beter is het om zelf naar het werk te kijken en je te laten meevoeren.
De film “Once Upon a Time in Anatolia” begint met wijdse Anatolische vergezichten over de zo herkenbare landschappen van mijn jeugd waar drie auto’s zich over dorpsweggetjes van bron naar akker begeven.
De kwestie waar het om draait is het vinden van een lijk. De vermeende moordenaar zit in een van de auto’s omringd door een dokter, twee agenten en een chauffeur. De dikkige kale mannen die de auto vullen en hun banale verhalen over yoghurt en andere alledaagsheden zouden het een knusse rit maken als het een ander doel betrof.
De dialogen tijdens de zoektocht en de koddige situaties hier en daar doen denken aan de karakteristieke scène’s die Tarantino en de Coen broers hebben neergezet maar met meer dan een vleugje mystiek. Nuri Bilge Ceylan zet een typisch Turks platteland neer met zinsnedes die er niet om liegen (en matig vertaald zijn). De wijdse shots over het landschap en het licht ‘s nachts zijn indrukwekkend waar de scène’s overdag een beetje flets bij afsteken.
De lijkvinding schiet niet op net zoals de films van Ceylan. Tergende traagheid lijkt zijn handelsmerk, al is dat in deze film nog draaglijk. In langzame shots van dromen, rollende appels of simpelweg close-ups van de hoofdrolspelers worden dingen gevat die niet in woorden uit te drukken zijn.
De missie zelf lijkt hopeloos en verzandt in een dorpsklucht. Ondertussen doodt men de tijd met verhalen, het uiten van klein en groot zeer naar elkaar, het stelen van groente en fruit en het mijmeren over de wendingen die het leven genomen heeft.
Er is een apocrief verhaal dat de naam Anadolu (Anatolië in het Turks) een samenstelling zou zijn van ‘Ana dolu! Dolu Ana!’, wat zoveel betekent als: ‘Moeder vol! Het is vol moedertje!’ Een groep soldaten was naar verluid door dat deel van Turkije aan het trekken toen ze verdwaald en geplaagd door dorst ten einde raad waren. Ze kwamen op een gegeven moment een vrouw tegen die ze hielp en hun flessen zo ver vulde met water (of ayran) dat ze moesten zeggen: ‘Het is al vol moeder.’
Eenzelfde iets gebeurt in deze film waar de dochter van de burgemeester als een engel in de duisternis licht, thee en cola brengt en alle mannen als betoverd achterlaat.
Nadat het lijk gevonden is, verandert de film en verplaatst de focus zich naar de hoofdpersoon. De film krijgt dan iets tergends, wat toepasselijk is gezien de dodelijke vermoeidheid na een nacht doorwerken. Het echte leven gaat door na de nachtmerrie. Alles wordt afgehandeld, er is ruimte voor compassie maar feitelijk verandert er niks.
Gezien zaterdag 20 augustus in Rialto op het World Cinema Amsterdam festival. In de reguliere Cineville te bekijken in het najaar van 2011.
Seeing this presentation in Amsterdam as the culmination of Mobile Monday, was something great. The far reaching vision and reality based optimism Kevin Slavin lays down (his comments) are something we should aspire to. It is worth watching and watching again.
Some choice quotes, though we should just hope that he finishes that essay:
Reality is augmented not when it looks different but when it feels different.
Maybe the aspiration to 3D optical AR starts to feel a little bit like pornography. Like a thin veneer of the actual experience that is flattened for the eye, that’s rendered for the eye which is the one sense most easily fooled to begin with.
Nobody knew better than me and the other people in that room that this was just computer code but it felt like a spirit had moved through the room and knocked all these phones off the table.
For pilots there is no reality except the one right in front of them.
Singular focus in which the eye is looking at rather than around. It diminishes reality. It closes it down. Because as it turns out for the driver as for most everybody here, reality is understood to be the whole world around us, not just that thing in front of us.
They’re inventing new ways to see, rather than new things to look at. And rather than inventing new places to go, they are inventing kind of new ways to travel. Because the whole thing is there’s no shortage of stuff in the world and things to see and enjoy. Reality is plenty, thanks.
I witnessed a discussion yesterday that stated that for creative industries to catch root in a certain area there is the need for trendy coffee shops. While that is a necessary condition indeed, it is not sufficient. The coffee produced in said shops also needs to be of excellent quality or at least miles better than whatever most stores in the Netherlands are pouring. The lovely folks over at BERG also have a post about it.
In Utrecht studio proceedings are supported by the Village which may quite well pour the best coffee in the Netherlands. This is how they do it:
I saw the movie Catfish which seems to have garnered a significant amount of attention and is in many ways the *real* Facebook movie because it actually takes place on facebook and addresses real issues we have all dealt with instead of the dealings of ultra-rich privileged kids at elite-universities.
The setting is an internet relationship as we have seen described many times before and probably have experienced ourselves. Who hasn’t met up with somebody they met on the internet? The premise is given a twist because it adds in elements of a standard internet hoax.
Some thoughts about the movie.
Because it features the web and real elements from that web (instead of a fictionalized computer network as seen in many other movies), it gains a level of authenticity and also is a great example of what James Bridle coined ‘network realism’. This movie could not be made without the (social) network it portrays and a large part of the story take place on it.
Jon Taplin reported that according to Fincher & Sorkin The Social Network is a movie about class in modern day America. The class differences in that movie are relatively minute compared to those in Catfish. On the one hand there’s the young, handsome, rich, metropolitan Nev who is employed in a creative profession and who can pretty much do whatever he wants. On the other hand there’s a poor, rural family who are ill and relatively older and not very attractive.
That part of America is mostly unseen but very real. A vast rural expanse filled with the shattered dreams of the American working class (see also Bubble and this piece on food and class in America).
Another theme is how people with enough time and/or knowledge can turn around Facebook’s mechanisms to regain a feeling of privacy. Kids deactivate their profiles when they are not using the site, others falsify their names so as not to be findable and in the movie somebody constructs an elaborate false identity and backstory for herself.
Privacy is not so much the right to hold secrets about your most private things, it is much more an issue of control and being able to both control and shape the information about yourself that you disseminate. Real and false signals that we send out and the flexibility with which we navigate the waters of sociality are what makes us human, not the strictly defined checkboxes of Facebook’s arcane privacy system.
It is not Assange who has ever said he wants to make everything public, Zuckerberg however has (that would not be a good idea says Dalrymple).
Angela employs the means given to her to live the life she wants to even though it is not real. The way that it falls apart and resolves into a better mutual understanding between her and Nev is a valid outcome, but in a different world, they perhaps would not have needed to find out the truth about each other at all and that would have been an equally valid outcome.
In any case in the end I am more touched by the plight of Angela who’s life as portrayed is a harrowing ordeal of bleakness, whereas for Nev besides some juvenile embarrassment the consequences do not seem at all as serious and maybe even net positive.
Whether the movie is a real documentary or parts of it are fictionalized or whether the whole movie itself is an elaborate hoax (though then exceptionally well meta-written and acted) in the end does not really matter to me. I would like to believe that the events transpiring in the movie and what they say about us and about facebook are true —at least to some extent.
Wordt het niet tijd voor een rhetorische wapenschouw van iedereen die zich verstandig progressief noemt en openlijke vijandigheid in het publieke debat? Dit gaat allemaal nog een stuk lelijker en naarder worden voordat het beter wordt, dus laten we in het geweer komen.
