Alle deadlines zijn gedood (nou bijna alle). Nu nog inpakken en ik vlieg morgen om 12:20 naar Lisboa.
Vandaag dus de halve dag bezig geweest met twee laatste dingetjes afmaken, presenteren & verdedigen. De andere helft van de dag besteed aan het maken van brieven, invullen van formulieren en regelen van handtekeningen voor verschillende subsidies en financiële steun vanuit de TU.
Vanochtond vroeg opgestaan, alles wilde niet. Het liefst was ik flink doorgeslapen. Maar ja, je gaat mar een keer in je leven naar Portugal, dus toch maar gaan douchen.
Op het station de rest gevonden. Het leek Melle leuk als iedereen bereikbaar was en hij had zijn walkabout walkie-talkies meegenomen. Daar hebben we flink mee lopen spelen. Het is best leuk ook al heb je er niks aan.
Schiphol duurde heel erg lang, vooral ook omdat wij er veel te vroeg waren. Vieze commerciele DE-koffie gedronken in een van de 100 espresso-tentjes in Schiphol —nooit geweten dat vieze koffie zo hip kon zijn. Daarna naar de juiste gate en het vliegtuig in. Volgens Oliver had TAP een reputatie van goede catering. Dat klopte en we hebben lekker gelunched. Na 2 uur en 40 minuten zijn we aangekomen in Lisboa.
Aangekomen op het vliegveld, werden we opgehaald door de neef van Oliver in zijn BMW X5 (moet ik zeggen van Leon). Die neef liet ons meteen een goed stuk van de binnenstad van Lisboa zien waaronder de universiteit (IST) en INESC —waar wij gaan werken. Het verkeer in Lisboa is inderdaad een ramp. Iedereen staat bij elk stoplicht abnormaal lang stil en er zijn heel veel stoplichten.
Daarna doorgeweest naar Odivelas, een buitenwijk van Lissabon. Daar heeft de oom van Oliver een huisje voor ons geregeld. Wij hebben de mazzel gehad dat eind maart (zeg een week voor wij aankwamen) de verlengde metro naar Odivelas in gebruik is genomen. Voor €21,-- per maand konden we in 25 minuten op onze werkplek zitten. Met de bus doe je er een klein uur over. Hij heeft ons ook beide metrostations in Odivelas laten zien (Odivelas & Sr. Roubadho) en wat lokale winkeltjes: stomerij, supermarkt, markt, café etc.
Toen we klaar waren met de rondleiding, werden we afgezet bij het huisje. Dat was een kelder-appartement in het centrum van Odivelas. Alles is lekker klein, lage plafonds, nauwe gangetjes, kamers zonder ramen en een tuintje tussen de flats. Voor wat wij er komen doen perfect dus.
Daarna te voet Odivelas verkend. De brillenwinkel van Oliver's oom bezocht en 'hallo' gezegd. Rondgelopen, en de buurt opgenomen.
We hebben die avond gegeten in een kleine snackbar (=restaurant) voor niet al teveel geld. Avondeten schijnt hier goed te betalen te zijn.
De rest van de avond niets gedaan en uitgerust.
Gisteren uitgeslapen en daarna meteen maar Lisboa in gegaan. Met de metro snel de stad in, uitgekomen op Rossio voor de fear and awe confrontatie met het historische centrum van de stad. We zijn toen richting de Taag naar het Praça de Commercio gelopen. Onderweg een keer of vijf aangeschoten door verkopers van zonnebrillen, die niet echt zonnebrillen verkopen maar in de andere hand een paar blokjes bruin spul hebben. Oliver en ik mogen dan inblenden, Leon en Melle zien er uit als toeristen en hebbben grote borden boven hun hoofd met daarop de tekst "Pluk me!". Onderweg ook nog geld gegeven aan een junk (volgens mij) die een heel goed verhaal had. De Taag is een van de mooiere onderdelen van Lisboa. Doet me denken aan Istanbul (al ben ik er nog nooit geweest). Via de Taag zijn we de stad weer ingelopen via allemaal achteraf steegjes en trappetjes. Lissabon heeft vrij veel hoogteverschil en daarvoor zelfs een lift gebouwd door een leerling van Eiffel.
We hebben de rest van de dag rondgelopen door de stad op zoek naar een punt waar we een metro-pas konden kopen om gratis met al het OV in de stad te kunnen. We zijn door allemaal mensen die het blijkbaar ook niet wisten steeds doorverwezen (wel een keer of tien) totdat we uiteindelijk aankwamen bij de ferry over de Taag. Hier werden ze wel uitgegeven maar alleen maandag.
Toen toch nog maar snel een terrasje gepakt en daarna opgehaald door Oliver's oom waar we hebben avondgegeten. Veel gamba's en veel vlees en veel taart, eigenlijk alles heel veel. Die oom heeft ons toen afgeleverd bij de Docas aan de rivier waar je volgens hem best wel goed uit kon gaan.
Een tijdje weggeweest. Aangekomen in Lissabon hadden we wel meteen een dak boven ons hoofd, maar nog geen internet-verbinding. Ik heb de vrijdag en de zaterdag wel opgeschreven en die zet ik hieronder wel even neer. Ik zal het voortaan kort houden en wat meer blogwaardig. Ik ben nu druk bezig met de stage en volgens mij heeft toch niemand zin om al die ellenlange suffe reisverslagen van andere mensen te lezen.
Ik kan iedereen geruststellen, het is leuk hier. Nu maar even in een leuk woon-werk ritme komen.
Vandaag onze eerste dag normaal forenzen gehad in Lisboa. Vroeg op, snel ontbijten en metro'tje pakken naar station Saldanha. Vergeleken met de metro in bijvoorbeeld Amsterdam komt die van Lissabon een stuk netter en handiger over. Nu bouwen ze in Amsterdam eindelijk een metro die je midden in de stad neer kan zetten en dan moet er eerts jaren gepraat worden en duurt het dan nog een halve eeuw voor dat ding er ligt (Het besluit hiervoor is genomen op 27 november 1996, Oplevering van de metrolijn staat gepland op maart 2011). In Lissabon zijn ze nog steeds niet blij met hun metro en schijnt er weer een nieuwe lijn te komen.
Universiteitskantines zijn trouwens overal ter wereld even smerig. Daar kwamen we vandaag achter, een hele maaltijd en het enige wat lekker was waren de gekookte aardappelen. Morgen gaan we waarschijnlijk eten bij het lokale vegetarische restaurant dankzij Alfredo en Melle.
We zitten hier de hele dag (van een uur of 09.30 tot een uur of 09.30) dus we vinden het geen bezwaar om een ruim uur aan de lunch uit te trekken. Lekker op het warmste moment van de dag (nu 26? read em and weep!) over de campus slenteren kijkend naar mooie meisjes (ik niet hoor!).
Onze eerste deadline vandaag om een document van eisen op te stellen hadden we al ruimschoots gehaald. In een vergadering besproken wat er allemaal nog onduidelijk was in dat document en dat ging vrij stroef. Veel vragen gesteld waar we steeds vage antwoorden op kregen (onder andere door de taalbarri&egrav;re). Uiteindelijk waren we 2 uur en 1 kwartier bezig met vergaderen, wat volgens mij ook binnen een uur had gekund. Dit soort lange vergaderingen trek ik vrij slecht.
Onze insteek en begrip zit geloof ik wel goed, en volgens mij hebben we ook wel genoeg tijd (4 man 9 weken lang full-time werken is 1440 manuur) om de boel af te maken.
Morgen is het hier Goede Vrijdag en daarna Paasweekend. Dat is hier vrij en voor veel Portugezen de gelegenheid om de familiebanden aan te halen. We zien wel wat we hier gaan doen.
Forenzen gaat ondertussen wel goed, maar het is wel even wennen aan het elke dag opstaan om 07.30. De twee mensen die het eerste zijn gaan douchen moeten daarna (terwijl de andere twee aan het douchen zijn) ontbijt gaan halen. Dan proberen we daarna rond een uur of 9 in de metro te zitten waarna we in 20 minuten op Saldanha zitten. We lopen dan naar INESC toe en pakken vlak buiten de deur een espresso aan de balie in een klein tentje.
Daarna lopen we INESC in en moeten we ons intekenen omdat het maken van een werknemerspas een maand duurt.
In onze vrije tijd zijn we voor het grootste gedeelte bezig met sight-seeing en uitgaan. Lissabon is net zoals elke andere stad van naam gebouwd op 7 heuvels. Dat zorgt ervoor dat wandelen door de stad vooral klimmen en dalen is, maar af en toe heb je wel mooie uitzichten. Het mooiste uitzicht is te zien vanaf een van de hoogste punten waar het oude Moors kasteel Castello sao Jorge staat.
Verder is de koffie hier overal beter dan in Nederland maar toch nog wisselend van kwaliteit. Ik ben van het weekend in een mall (=winkelcentrum) hier geweest waar een koffietentje Jamaican Blue Mountain espresso verkocht. Oliver en ik hebben het geprobeerd -tegen 3 keer de prijs van een normaal bakje (3 * €0,50)- maar veel bijzonders konden we er niet in ontdekken.
In hetzelfde mall zijn we naar de film gegaan met het idee om ons Portugees te verbeteren. In Portugal synchronizeren ze films niet na (zoals bijvoorbeeld in Spanje). Hidalgo leek ons de beste keus tussen alle andere vage pulp en het ging best goed. Sommige stukken van de film waren alleen gesproken in het Indiaans of in het Arabisch en op dat moment was je wel helemaal op de Portugese ondertitels aangewezen. Algemene indrukken: het is een slechte, domme, politieke film en niet eens spannend (2/5).
Na bijna twee weken alleen maar Portugees voedsel snakten we allemaal naar een goede Italiaanse maaltijd. We hebben toen bij een pizzeria in het Centro Commercial bij de IST lekkere pizza's gegeten. Hier wat foto's.
Portugees eten is varierend van kwaliteit. Het gekke is -vertelt Oliver- dat ze hier geen kruiden gebruiken, bij sommige gerechten is dit duidelijk te merken. In de meeste snackbars (koffietentjes) verkopen ze een soort kroket die totaal geen smaak bevat en ook niet crispy is. Wat ze wel goed kunnen is dingen met vis (bacelau, zalm etc.) en garnalen/gamba's.
Het dieptepunt was een lunch een tijdje geleden in een klein zaakje in het centrum van Lissabon. Oliver en ik waren allebei iets te avontuurlijk en bestelden iets wat Dobrado heette. Wat we op ons bord kregen was echt de meest smerige, slijmerige kleffe zooi waar ik ooit met mijn vork in heb geprikt. Het waren een soort plakken van slijmerig spul in een bruine saus van witte bonen. Ik kon er toen geen vlees in herkennen, het was allemaal wittig van kleur.
Fred hier wist ons achteraf te vertellen dat die plakken waarschijnlijk stukken darm waren een traditionele Portugese delicatesse. Wij dachten nog naïef dat het misschien stukken vet of huid waren. Echt te ranzig!
Vandaag was dan eindelijk de grote dag. Tien werkdagen -met Goede Vrijdag erbij dus 11 weekdagen- na aanvraag konden we vandaag op Baixa Chiado onze Cartao Lisboa Vivem ophalen. Dit is een soort gave stamkaart met chip waar je allemaal OV-goodies op kunt laden. Nu kunnen we voor € 22,50 dertig dagen gratis met de metro in plaats van € 9,-- voor tien ritten. Nu kunnen we even snel met de metro boodschappen doen of naar de bioscoop of wat dan ook.
We hadden misschien ook wel bus en tram enzo erbij willen hebben. Dat kon natuurlijk niet. Je kon geen opties combineren en sommige moesten per kalendermaand i.p.v. per 30 dagen. In Portugal kunnen ze OV dus ook niet goed regelen. In Nederland gaat het vast wel goed als we de OV-chipkaart krijgen (right!).
In de metro zagen we trouwens weer een bedelaar met een kistje. Je hebt hier best wel veel bedelaars en ander straatvolk en wat opvalt is dat ze erg goed georganiseerd zijn. Ze hebben in ieder geval allemaal een zelfde soort houten kistje met slot en gleuf -een ambachtelijk soort collectebus.
Ik gok dat dit door de overheid centraal zo geregeld is (daar zijn ze erg goed in in Portugal). Ze krijgen dus geen geld maar wel een kistje waarmee ze mogen bedelen. Dit lijkt me voor Nederland ook best een goed plan. Het past sowieso prima bij het huidige kabinet.
De VVD vindt dat mensen hun eigen kost moeten verdienen. Dus je geeft iedereen met een uitkering zo'n kistje en je stuurt ze de straat op. Dan kunnen ze bedelen voor de kost.
Het CDA is van de christelijk naastenliefde. Met al die bedelaars kunnen mensen die wel geld hebben dus laten zien hoe goede christenen ze wel niet zijn.
We zijn van het weekend in Sintra geweest. Mooie stad en een flinke wandeling de berg op. Bovenop de berg heb je vanuit het paleis en het kasteel best een mooi uitzicht (zie Melle's site binnenkort maar voor foto's).
Op de terugweg in de trein waren we opvallend de enig aanwezige mensen zonder donkere huidskleur. Ze praten hier wel gewoon Portugees (zoals ze in de trein in Nederland geen Nederlands praten. Oliver: "Waar heeft het gefaald".) en je kunt dus gewoon horen dat ze het over hele normale dingen hebben.
Op een gegeven moment ging iedereen aan onze kant van de coupeacute; staan. Bleek dus dat er in de trein twee gasten flink aan het vechten waren in een soort bendeconflict. Dit leek uit de hand te gaan lopen tot er vlakbij ons een SECURITAS man opstond, zijn jas opendeed en erop af liep. Hij had dus een wapen en een kogelvrij vest (tegelijkertijd een fijne en een minder fijne gedachte) en wist die gasten uit elkaar te krijgen.
Op Kuro5hin vandaag een stukje over de Anjer-revolutie in Portugal van Salazar tot Caetano tot Spinola. Dit deel van de Portugese geschiedenis is weinig bekend en wordt best wel goed behandeld.
Toevallig dat daar nu op Kuro5hin een stuk over staat. We lunchen hier in Lisboa regelmatig met de locals en gesprekken gaan dan ook weleens over de geschiedenis van Portugal en de politiek hier. Een revolutie in 1974 is erg recent, veel mensen hier waren er bij toen het gebeurde.
Het stuk houdt op bij Spinola (de zoveelste generaal). Als het goed is wordt er nog een stuk aan vast geplakt over de overgang naar de republiek.
Oliver vertelt me nu pas wat mijn Portugese naam is en hij is nog best wel cool ook!
Alper » Albert » Alberto » Beto ('be-tü)
Zaterdag stonden we in Beleacute;m bij de toren en het klooster voor dichte deuren. In Portugal nemen ze de Dag van de Arbeid nog wel serieus met allemaal vakbonds-festivals en andere rare dingen.
Toen maar doorgelopen en veel te duur gegeten in een restaurantje op de Docas. Op de Docas was die avond niet echt veel te beleven. We zijn een beetje blijven hangen bij een bandje in een Irish Pub. We hadden vorige keer nog met ze gepraat en sommige mensen voelden het -denk ik- als een verplichting om nu ook te blijven. Jammer genoeg speelden ze alleen maar dezelfde -nu niet meer zo interessante- liedjes als de vorige keer.
Zondag een leuke dag gehad met Rutger en Oliver even Lisboa doorgewandeld. En we zijn toen ook langs het parlement gelopen. Alles zit hier in Lissabon, ze hebben geen gedoe zoals wij met Den Haag.
In de Bairro Alto kwamen we op straat nog een Henk (Julho) tegen die ons in best goed Nederlands vertelde dat je daar erg goed naar Fado kon luisteren. Dat hebben we later ook gedaan. Op een gegeven moment waren alle toeristen weg en zaten wij er nog met het personeel en hun vrienden die omstebeurt allemaal een Fado zongen.
In het Fado cafeacute; zaten we naast een Nederlandse man die een jongen en een meisje de Portugese dingen aan het uitleggen was. Wij raakten ook met hem in gesprek naar aanleiding van Amalia Rodriguez en volgens hem was Dulce Pontes de nieuwe Amalia. Oliver vond dit al niet kunnen en toen hij begon over haar CD samen met Ennio Morricone had ik het ook wel gehad. Rutger: "De vergelijking tussen een zangeres van leuke liedjes en een filmmuzikant met een klassieke fado-zangeres is als Dick Bruna vergelijken met Vincent van Gogh."
Alsof dit al niet erg genoeg was maakte hij het nog gortiger door te zeggen dat hij Portugees sprak als een Turk Nederlands. Ik weet niet wat maar iets hield ons tegen. Op die voorzet die hij gaf hadden we (=ik) hem op honderd verschillende manieren compleet de grond in kunnen/moeten trappen.
Hierna hield het gesprek met deze enthousiaste maar niet erg slimme man vrij snel op.
Gisteravond was er een Erasmus-feestje in Cenoura do Rio op de Expo. Het had niet zoveel met Erasmus te maken, er waren bijna alleen maar Portugezen.
Wat dan wel opvalt is dat de Portugese mannen -of jongens eigenlijk gezien hun lengte- ontzettend suf gekleed zijn. De meesten hadden vrij suffe overhemden en vrij suffe rugby-polo's aan met als uitzondering iemand in een felgekleurde Gant polo. (Mensen hier vinden merken (=geld) sowieso erg belangrijk heb ik het idee.)
Verder dansen de mannen ook heel suf wat vooral betekent dat ze zo weinig mogelijk bewegen. In vergelijking met hen moet het wel geleken hebben alsof wij iets te bewijzen hadden ofzo.
De meisjes maken het dan meer dan goed want die gaan hier helemaal los. Hoogtepunt van de avond was toen de DJ Video killed the Radiostar draaide. Ze draaiden waarschijnlijk die van The Presidents maar iedereen weet natuurlijk dat het betere origineel van The Buggles is.
Zitten we lekker te wachten op de metro Baixa-Chiado, worden we aangesproken door een multinationale zwerver. De arme sloeber heeft de pech de tigste te zijn die ons aanspreekt. We krijgen dan een soort gesprek als volgt.
We hebben gisteren op aanraden van Rutger een ritje gemaakt in de eléctrico 28. Eléctricos zijn kleine trammetjes op stroom die dwars door Lissabon heen scheuren (zie foto) en meestal stampvol zitten. Leuk ritje maar we waren meer bezig op onze spullen te letten en ons vast te houden dan dat we naar buiten hebben kunnen kijken.
Felipe is een tijdje geleden naar Porto geweest en heeft daar wat foto's geschoten. Wij zijn er over aan het nadenken om binnenkort eens een weekend te ontsnappen aan Lissabon en ergens heen te gaan. Ideeën zijn tot nu toe onder andere: Coimbra, Setúbal, Porto.
Het werk begint langzaam een beetje tegen het einde toe te kruipen. Nog maar drie en een halve week in het mooie Portugal.
Zoals alle eindes gaat ook deze gepaard met de nodige moeite. We zijn de laatste tijd hard bezig om alle onderdelen van ons systeem met elkaar te integreren. We komen er dan regelmatig achter dat bepaalde onderdelen niet met elkaar samenwerken. Dit gebeurt of omdat het programma eruit klapt (duidelijk signaal) of omdat het programma foute gegevens teruggeeft (een stuk subtieler).
We zijn nu dus bezig met integreren, compileren, testen en repeat. Gisteren 14 uur hier geweest en flink doorgewerkt. Dat is niet helemaal vrijwillig, Joaquim Jorge wil volgende donderdag van ons een demo-versie (click at own risk) hebben.
Wat er nu ook gebeurt, we hebben in ieder geval wel veel geleerd. Geleerd over organisaties, aanpak en techniek. Dat moeten we ook maar eens allemaal gaan opschrijven. We moeten een verslag schrijven, daar binnenkort maar eens hard mee aan de slag gaan. Ik heb ook een stuk geschreven over mijn frustraties met C++. Dat zet ik binnenkort hier wel ergens neer.
We zitten nu dingen te testen en bij te schaven. Er moet nog wel veel aan gebeuren maar de stress is er af. Je kunt door een voorlopige versie heen klikken (als die het doet).
Hoofdpijn, moe en nu ook snotteren. Ik probeer nu veel te slapen en andere goede dingen te doen om beter te worden. Als het maar niet aanhoudt tot ik terug ben in Nederland. Ik wil mijn laatste twee weken hier nog wel leuke dingen doen.
Maandag 26 mei 2004 om 16:45 GMTHet kan trouwens ook wel erger. We hebben net op Rossio (zeg maar de Dam van Lissabon) een kopje koffie gedronken bij Nicola. Dan komen er in een kwartier twee bedelaars, één accordeontroep en een hasjverkoper langs je tafeltje.
Vrijdagavond zijn we op uitnodiging van Alfredo naar zijn stad Azambuja voor de Feira de Maio. Een van ons had een keertje iets laten vallen over stieren en hoe ze dat hier deden en dat is hier blijven hangen. In Azambuja hebben ze elk jaar een festival waar ze het centrum van de stad afzetten met hekken en daar 's avonds stieren doorheen jagen.
Er staan de hele dag al mensen op straat sardines te eten, te drinken en 's avonds is het de sport om de stieren te ontwijken. Als je in een danger zone staat en er komt een stier aan dan moet je wegrennen en ergens in zien te klimmen. Echt heel spannend. Zeker als je op een hek staat met aan allebei de kanten een stier.
Afgelopen zaterdag werden we door Oliver's Tio (Oom) Beto opgehaald voor een weekendje Sesimbra —een mooi kustplaatsje in de buurt van Lissabon. Hij heeft een leuk vakantiehuisje met een zwembad en daar hebben we het hele weekend niets zitten doen.
Niets is niet echt het goeie woord. We hebben gegeten, gedronken, gezwommen, ik ben verbrand en ik ben een klein beetje aangestoken door auto-gekte nadat ik bij mocht rijden in de Mercedes SLK van Oliver's oom.
Na de zomer ga ik eindelijk wel mijn rijbewijs doen. Wanneer ik een Mercedes SLR kan doen weet ik nog niet.
Net een presentatie en een demo gegeven van onze applicatie die af is. Ook al hebben we een werkend product, er zitten een paar technische dingen in die we moeten verbeteren. Verder nog een berg werk aan gebruikerstesten en verslag schrijven maar het belangrijkste is dat het af is! Of beter gezegd nog: we zijn er van af.
Het ging net een beetje met mijn Portugees maar waarschijnlijk raak ik dat allemaal nu weer kwijt. Jammer, tenzij ik genoeg kan sparen voor een vakantie in Brazilië (liefst komende februari ofzo). Portugal mag mooi zijn maar ik denk niet dat het kan tippen aan Brasil.
Wat ik moet afleren is nu weer om de standaard automatische uitdrukkingen “me desculpa” (sorry), “perdao” (pardon) en “obrigado” (dankjewel) tegen iedereen in het Portugees te zeggen. Ik denk dat ik “bon dia, tudo bem?” en “foda” wel blijf gebruiken. Die zijn gewoon te leuk om te vergeten.
Zaterdagavond een afscheidsborrel gehad met een paar jongens van INESC (Bruno en Felipe). Onze twee directe begeleiders zitten zo onder de plak bij hun vrouwen dat ze met geen mogelijkheid zaterdagavond vrij konden maken.
Daardoor dus twee uur slaap gehad en onze eerste vlucht naar Porto gehaald. Op OPorto hadden we een aansluitende vlucht naar Amsterdam. Wij ons haasten —we waren al iets te laat— veel stress; bleek dus dat de aansluitende vlucht in hetzelfde vliegtuig was. Toen wel een beetje afgeknapt op TAP.
In Portugal is vrij helder te zien wat voor een land je krijgt met een corrupte/falende overheid en een slechte sociale samenhang.
Als we door de winkelstraten van Baixa lopen dan komen we zo 5 mensen tegen die een van ons een zonnebril proberen te verkopen. Ze klampen je dan aan en vragen of je hasj/marihuane/cocaine wilt kopen. Erg goed van begrip zijn ze niet als je ze vertelt dat je geen interesse hebt en ze vatten het ook niet al te sportief op als je ze uitlacht. In Portugal kennen ze geen verschil tussen soft- en harddrugs en is het sowieso verboden dit soort troep te verkopen.
Bij sommige (veel?) mensen hier leeft er ook best wel wat angst voor alles wat vreemd of anders is. We zijn best wel vaak gewaarschuwd voor allemaal dingen waar we zelf het gevaar niet zo van in zagen. Dit kan natuurlijk ook komen omdat we op uitwisseling zijn en onze begeleiders zich verantwoordelijk voelen voor ons. Waar we allemaal niet mochten zijn: niet in ons eentje 's nachts in de buurt van de universiteit, 's nachts in donkere steegjes en niet in de buurt van gekleurde huisjes (sociale woningbouw). Melle en Oliver zijn (voor een Toshiba service point) door zo'n slechte buurt heen gelopen en ze vonden dat het eigenlijk best wel een gezellige buurt was.
Het is verder best verklaarbaar dat zigeuners e.d. hier criminele dingen doen. Geen Portugees bij zijn verstand zou hier ooit een zigeuner aannemen. Dit komt natuurlijk door vooroordelen en geruchten die allemaal wel een basis van waarheid hebben. Probleem is dat ze het daarmee ook verpesten voor die mensen die het wel goed willen doen. Op deze manier krijg je een probleem dat je niet zomaar een-twee-drie op kunt lossen.
We zaten een keer in de tram met een groepje mensen die er allemaal uit zagen als zigeuners. Ze liepen de hele tijd een beetje raar en gestresst te doen en willekeurig tegen mensen aan te lopen. Dat bleken dus zakkenrollers te zijn (werd ons ook nog verteld door iemand anders in de tram). Toen ze bij ons niets konden scoren stapten ze allemaal uit en gingen ze weg.
Je zou verwachten dat het voor een geoefend agent niet zo moeilijk moet zijn om dealers en zakkenrollers op te pakken. Als ik ze eruit kan pikken dan moeten zij het ook kunnen. Er is hier overal heel veel politie aanwezig, in groepjes van twee of drie, maar erg actief zijn ze niet (zeg maar gerust ze doen niks). Het schijnt zelfs dat als er iets gebeurt agenten meestal de andere kant op rennen.
Het lijkt misschien nu alsof Portugal een verschrikkelijk land is, maar dat valt best wel mee. Het is gewoon makkelijker om te schrijven over nare dingen dan over leuke dingen. Ik zal dan maar even wat nare dingen over Nederland schrijven om het me makkelijk te maken leuke dingen over Portugal te schrijven.
Winkels doen hier niet moeilijk met open zijn. Veel winkels zijn op zondag open en ook met pasen (al zijn ze dan wel een paar uur dicht). In sommige winkelcentra is alles open tot middernacht. Sowieso gebeurt alles, beginnen met werken, eten, hier zo'n 2 uur later op een dag dan in Nederland.
Je hebt hier het metrostation Baixa-Chiado. Dit station heeft een uitgang waarbij je gewoon het station uitloopt de wijk Baixa in. De andere kant op ga je ondergronds met 2 trappen en 4 roltrappen omhoog tot je op de Largo do Chiado staat. Een hele leuke wijk met veel kleine café'tjes en restaurantjes en natuurlijk de toeristische fado-cafés. We zijn er te vaak te vroeg aangekomen. Voor tienen is er eigenlijk niet zo heel veel te doen, dan is het etenstijd. Uitgaan begint daar vanaf een uur of twaalf.
De Expo (Het terrein van de Expo '98) is echt heel cool. Het is een groot, open, mooi, schoon, goedbeveiligd terrein met aparte grote gebouwen. Er lopen veel leuke mensen rond en er zijn veel kleine tentjes waar je leuk uit kunt eten, drinken, dansen.
Het uitgaan in café'tjes is hier erg gemengd in leeftijd. Je ziet mensen ouder dan 50 maar ook kinderen die met hun ouders meemogen. Het probleem dat kinderen voor een bepaalde leeftijd niet uit mogen is er dan niet. Ze mogen wel uit, maar moeder gaat gewoon mee. Het is best grappig om een meisje van 14 afscheid te zien nemen van een jongen in de disco terwijl d'r moeder een paar stappen verderop met de jassen staat te wachten.
Mensen hier kunnen beter dansen dan wat ik gewend ben en ze zijn niet bang het te laten zien. In de disco wordt vaak hetzelfde dansje op een stuk muziek gedaan. Dan staan er dus een groepje mensen op een rij of in een carré en doen een dansje meestal aangegeven door een grote kale dans-homo.
Hier nog wat teksten die ik heb geschreven op verzoek van iemand van Quadraat (een blaadje van de TUDelft). Stukjes hiervan zijn gepubliceerd in dat blad.
Onze opdracht is als volgt:
Het maken van een Java-cliënt applicatie waar je schetsen op kunt maken. Deze schetsen worden overgestuurd naar een server die in zijn database van vector-afbeeldingen kijkt en de afbeeldingen die er volgens hem het meeste op lijken terug geeft. Het is de bedoeling dat de gebruiker zonder veel kennis, tekeningen kan opvragen waar hij wat aan heeft.
Het is een erg leuke opdracht met veel verschillende raakvlakken (cliënt, tekenen, communicatie, beeldverwerking, datamining) aan de studie. Dit maakt het werk ook redelijk afwisselend en goed op te splitsen in onderwerpen. Er is best veel te doen op dit gebied, waar 2 maanden dus eigenlijk ook wel iets te weinig voor is.
Wij zijn dus vooral bezig met bestaand werk in een modern (=werkbaar) verband te herintegreren en daar verbeteringen in aan te brengen. Wat dan wel een nadeel is, is dat veel is geschreven in slordige C++ code. De beslissing om daarop verder te bouwen is misschien onnodig geweest en heeft ons veel tijd gekost.
We hebben hier twee directe begeleiders van INESC (http://immi.inesc-id.pt/) -Manuel João Fonseca en Alfredo Ferreira Jr.- die onze voorgangers ook hebben begeleid met wat voor hun een afstudeerproject was. Wij gaan met dit project dus door op hun werk en het is de bedoeling dat we de applicatie op een hoger niveau brengen (in 2 maanden). Boven hen staat het hoofd van deze afdeling -Joaquim A Jorge- die het concept van de applicatie waar we nu mee bezig zijn heeft bedacht. Hij heeft veel ideeën over welke kant hij op wil met onze applicatie en wat de voorwaarden zijn.
Onze begeleiders hebben voor ons een document met eisen en een ruwe planning voor de twee maanden opgesteld wat we nu dus aan het volgen zijn. Door de week heen zien we onze begeleiders eigenlijk alleen tijdens de lunch en als we vragen hebben. Daarnaast hebben we een keer per week een vergadering waar we met zijn zessen bij elkaar komen om onze voortgang te synchroniseren. Vooral in het begin werden er tijdens dat soort bijeenkomsten nog veel specificaties glad gestreken. De laatste tijd is het vooral voor hen een indicatie van onze voortgang.
Wat nog weleens hier problemen geeft met de communicatie is dat veel mensen niet zo goed Engels kunnen. Als je dus te snel Engels praat dan word je punt weleens gemist. Andersom kunnen Portugezen zelf er ook wat van om onduidelijk Portugees te praten. Verder is iedereen -als ze je kunnen verstaan- erg behulpzaam, veel aardige mensen en de universiteit hier is best wel aangenaam.
Onze samenwerking binnen het team verloopt soms moeizaam omdat verschillende mensen voor een verschillende aanpak zijn. In dit soort gevallen moeten we toch zoeken naar een soort consensus van waaruit we verder kunnen werken. Op aandringen van iemand hebben we vrij gedetailleerde ontwerpen gemaakt. We hebben daar in het begin wel veel aan gehad maar het is redelijk verontrustend als je ziet hoe snel zo'n ontwerp wordt in gehaald door de werkelijkheid. In dit geval zouden we misschien meer gehad hebben aan eXtreme Programming maar dat hebben we niet geleerd tijdens de studie.
Ja erg. De raakvlakken die ik eerder noemde die dit project met onze studie maken dat het eigenlijk naadloos aansluit bij de vakken die we gehad hebben en de kennis die we hebben opgebouwd. Daarnaast is het werken in teamverband aan een groot project (dus nog een slag groter dan de projecten die je al krijgt) in een realistische werkomgeving een ontzettend waardevolle ervaring voor ons allevier. Het is erg interessant om te zien hoe mensen in een ander land werken en wat ze willen.
Omdat je zo vrij gelaten wordt zijn alle problemen de jouwe. Niet alleen de technische maar ook de organisatorische en nu is het moment om te laten zien dat je in staat bent om ze op eigen houtje op te lossen. Het is voor ons duidelijk dat het lukken van dit project geen probleem hoeft te zijn maar dat het zeker ook niet makkelijk gaat zijn.
Portugal is een geweldige stad om in te wonen en te werken. Het wennen aan de lokale cultuur, gewoonten, gebruiken en voedsel duurt even maar dan heb je ook wel wat. De manier waarop de mensen hier met het leven omgaan is veel relaxter dan die in Nederland. Dat zorgt ervoor dat werken hier echt werken is, maar dat niemand hier vergeet om ook regelmatig te ontspannen.