How dark? Let’s look at the next bit from an episode (S01E10 @ 16:30) where Yılmaz and İlkkan are accused of having caused the death of an old man. They are getting ready to host the deceased’s relatives at a restaurant and participate in the wake.

https://youtu.be/AfEVBhn-mqY

Yilmaz and Ilkkan having a conversation

Did you hear anything from Ethem?

Ethem?

Lately never…

Man, look, they wrote something in fact. Hold on. Somehow we weren’t able to call the guy. (Sigh. Wails.)

Don’t.

His aunt has killed herself. Ethem’s. It was written this morning. I just saw it.

Which aunt?

His older aunt.

I don’t know many other situational comedy shows that do something like this. It has no relation to the story and serves only to set the mood. Interspersing another death that’s just brushed off in an episode that’s already about death demonstrates how little a human life is worth. People die randomly and it’s received with a wail and a shrug.

They will most likely go to the funeral just like they did in a previous episode (S01E04) where Ersoy’s grandmother was eaten by an Erasmus cannibal.

Overarching Theme

#

Zooming out a bit, the real theme of this first season of Gibi has been pressure, pressure of all kinds: peer pressure, family obligations, social and societal pressure.

• Kokariç: Press ganging into opening a kebab shop and invest in all kinds of goods
• Wadding: Pressure from friends and the environment to conform to current fashion norms
• Nu Model: Pressure from the extended family not to pose nude at the art academy enforced by force of violence
• The Cannibal Coming with Erasmus: Pressure from friends to mourn and be visibly sad
• Wrong Mentor: Pressure by a spiritual guide to follow a very strict regimen
• Dark Force: Collective hysteria around bad things happening
• Second Way: Pressure of belonging
• Whitewash: Pressure by the house painter to go all the way
• Renewal of Break Up: Pressure generated by magician
• Blood Money: Pressure to make amends for somebody unrelated dying
• Bathroom: Pressure to bathe and spend time with a couple of seniors
• Discovery of the Horse: Proto-societal pressure between members of an outcast paleolithic group

Anybody who’s ever been to Turkey knows that the entire country is built on this kind of pressure, also known as genuine interest, shame, concern or emotional blackmail. It’s omnipresent and the only way to escape it is to exit.

Back when I read this exposé in November it struck me as gripping but also as something that could become messy. Turns out that’s true since the piece now has the mark “Censored” and some choice parts of text have been blanked out. I did a quick search but can’t find any updates what might have happened. If I find time later, I’ll look in the Wayback Machine to see what pieces of text disappeared.

The kind of property deals that are described in the article are par for the course in any up and coming city. Recently there was a piece about resistance to the city giving away one of its largest buildings to a private art gallery: https://www.freitag.de/autoren/der-freitag/portraet-wut-motiviert-mich

The academic backroom dealings should also be considered to be normal especially in small subfields such as Turkey studies. Academics are playing funding games more than they research and the web of foundations that float around are ways to creatively bookkeep and move money around. None of this is really surprising.

Were Germans supposed to be particularly ordered and machinelike? Was it possible that Germans really were ordered and machinelike?

There was no way to go through life, in Turkish or any other language, making only factual statements about direct observations. You were forced to use -miş, just by the human condition—just by existing in relation to other people.

I liked Spanish—I liked how the donkey had a place in the national literature

How would I get anywhere in life? How could anyone ever be interested in me?

But I couldn’t stop thinking about á and à—about Europe, where even the alphabet emitted exuberant sparks—about Ivan’s mother’s Mazda, and how you were always sad when you left Rome.

“You really like this boy,”she said, sounding so sad and affectionate that tears came to my eyes.

“I feel like a kid.”

“Like a little girl, huh? It must be really terrible for you.”

“I learned Turkish when I was three, so I don’t know enough words. I can’t talk about anything,”I said.

“Of course he will. Womanizers always call back. That’s their best quality.”

“Stuff like that can really bring out the sadist in you,”he said. “I’m standing there thinking of all the different ways I’ll rip out this guy’s guts.”

And still no waking moment went by that I didn’t think of him—he was in the background of everything I thought. My own perceptions were no longer enough to constitute the physical world for me. Every sound, every syllable that reached me, I wanted to filter through his consciousness. At a word from him I would have followed him anywhere, right off the so-called Prudential Center.

“In Turkey? You wouldn’t have a nervous breakdown. You’d give them a nervous breakdown.”I forgave him for a lot when he said that. I forgave him for almost everything.

A less beautiful girl wouldn’t have said that, I thought. Beautiful people lived in a different world, had different relations with people. From the beginning they were raised for love.

Turkish MC XiR has a new trap song out with the noteworthy title Angela Merkel. There is even somebody with a Merkel mask in the video.

The video has a quick and dirty German subtitle bundled with it which you can turn on and read.

In the spirit of international relations, I will translate to English the hook of the song (lyrics on Genius). The rest of the song is either not that interesting or I’m missing out on a lot of inside baseball. Either way, I won’t try it.

Angela Merkel Schengen yok Karaköy’e sen gel

Bozulur dengen Yol aldı yengen Karaköy’e sen gel Angela Merkel

Angela Merkel There is no Schengen You come down to Karaköy

You’ll lose your senses Your woman’s gone ¹ You come down to Karaköy Angela Merkel

I can’t make much more of it other than that the mythologization of Angela Merkel continues. I’m curious what the German foreign office thinks about that.

People not abandoning votes till entered into online system. ~6a. MT @Partizan4eva 4 saattir bekliyoruz! #sandıktayım pic.twitter.com/baRd3q6dRK

— Zeynep Tufekci (@zeynep) March 31, 2014

The tally notes were shared to be able to corroborate them with entries into the online result system. Most of those results have been off, some by a small amount, some by a larger amount.

Turkey’s Citizen journos have been documenting ballot box results. Important with all the swirling Qs. RT @140journos pic.twitter.com/kYu0XGewXI

— Zeynep Tufekci (@zeynep) March 31, 2014

Altogether it was a mess and from the cross section of tallies I’ve seen it’s hard to believe that the AKP would have fully swept Istanbul and Ankara. What follows now is a long process of chasing the issue into Turkey’s notoriously horrible judicial system. It is unclear whether that will have an effect other than reducing the trust people in Turkey have in institutions even further.

Yesterday I learned unexpectedly but viscerally that democracy is worth defending. It’s not the best feeling but I’d still recommend it.

— Alper Çuğun (@alper) March 31, 2014

What that night did teach me after the lukewarm Dutch municipal elections is that democracy is an institution worth defending both when things are calm but especially when times are tough. I am finally allowed to participate in a vote in Berlin. The European Parliament elections may be lackluster but I’ll take whatever little democracy I’m given.

I’ll post back here about how that vote and its count goes.

Something else that is noteworthy is the dismal coverage the elections got in the Dutch mainstream media. For any kind of news event that you are interested in, following tweets either in the local language or by English speaking commentators on the ground provides a far better experience. What I saw on Dutch television and in Dutch newspapers was predictable, shallow, disconnected and actively shameful.

Toen we dat bespraken kwam ook al naar voren dat het Sabiha Gökçen vliegveld niet heel erg bereikbaar is midden in de nacht en dat een taxi een flink smak geld gaat kosten. Enige optie was dus om de laatste bus erheen te pakken en dan vanaf 01:00 te wachten.

Dat hoeft nu dus allemaal niet meer en het zou perfect uitkomen. De checkin voor mijn vlucht van Eindhoven naar Londen Stansted begint een half uur na de geplande landing van mijn vlucht uit Istanbul om 17:35. Enig probleem is alleen dat Corendon het op de dag zelf ook niet zo nauw neemt met vluchttijden dus stel dat we een vertraging van een uur ofzo krijgen dan mis ik mijn aansluitende vlucht.

Ik denk dat ik zo voor de volgende dag nog een goedkope charter naar Londen boek. Beter een vlucht teveel boeken dan de belangrijke dingen daar missen.

Ik heb nu een categorie aangemaakt “Zomerreis 2007” om alle informatie rondom mijn reis te verzamelen, reisupdates, foto’s, ervaringen enz.

Veranderingen

#

De eerste update is er al. Ik werd vandaag gebeld door Corendon dat mijn vlucht AMS- ADA van vrijdagochtend is gecancelled en dat ik daarvoor in de plaats de volgende dag om 19.30 ’s avonds mag vliegen. Blijkbaar zijn alle vluchten onder voorbehoud. Het wordt zo nog een interessante vakantie.

Heel erg is het niet. Zo hou ik wat meer tijd over voor werk en surf voor ik wegga in ruil voor een iets kortere vakantie.

Ik kom om 01.00 aan in Adana en moet dan nog een slaapplaats vinden voor ik de volgende dag verder ga. Dat zal wel niet al te moeilijk zijn. Het lijkt er wel op dat ik het rondhangen in Adana en Antakya ga overslaan. Ik ga de volgende dag in één keer door naar Aleppo.

Terug

#

Mijn vlucht SAW- EIN is ook met Corendon en ik heb op Eindhoven 11 uur om mijn vlucht naar Londen te halen. Nog zo’n vertraging kan ik dus niet gebruiken. In Londen zie ik Cristiano en Melinda en misschien ook Michel. Cristiano en Melinda zijn morgen toevalligerwijs hier in Delft, zoals staat op Upcoming en Four Starters.

Ik ben van plan om vanuit Adana over Antakya naar Aleppo te reizen en dan verder in Syrië nog wat dingen te bezoeken als het Krak en Palmyra. Volgens berichten op verschillende plaatsen is Syrië veiliger dan Oost-Europa en ik heb er dan ook goede zin in. Mijn ouders denken er heel wat anders over, maar die zijn nu op vakantie. We zien wel wat daarvan komt.

Verder op de planning via Konya terugreizen, familiebezoek in Kırşehir en dan een paar dagen relaxen in İstanbul voor ik via Eindhoven naar Londen vlieg.

Deze week maar even visum en inentingen regelen en ik stel mijn ouders wel gerust als ze terug zijn.

Ik heb er wat uit gekozen en ze online gezet.

Na het boeken kwamen we erachter dat onze Turkse paspoorten nog geldig waren tot en met de dag van ons vertrek. Kansloos dus om daarmee aan te komen zetten.

Geen stress; gewoon overstappen op Nederlandse paspoorten. Niet helemaal…

Mijn Nederlandse paspoort is al sinds afgelopen zomer in sub-optimale toestand. Het gelamineerde plastic deel waar mijn foto op staat is op een breuklijn een centimeter of 3 ingescheurd.

Dit is een bekend probleem en kan volgens de overheid gebeuren bij ‘onzorgvuldig gebruik’. Waarbij onzorgvuldig gebruik van mijn kant bestaat uit het bijna altijd bij je hebben van dat ding en vaak ook in je voorbroekzak (dit nog voor de identificatieplicht, kun je nagaan!).

Het is dus te moeilijk om een paspoort te maken dat je altijd bij je kunt hebben. Dus je moet eigenlijk wel ook zo’n id-kaart kopen.

Als je er niet op let, zie je het niet. Alleen is het jammer dat het letten op paspoorten het beroep is van douanebeambtes. Kun je je meteen voorstellen wat voor een kutleven die mensen hebben.

Op de terugweg van vakantie was me deze scheur al heel fijnzinnig (not!) uitgewezen door een Tschechische douanebeambte. Die trut vertelde me dat ik z.s.m. een nieuwe moest kopen. Dat heb ik natuurlijk genegeerd en ben er nog mee naar Berlijn geweest (niet gecontroleerd natuurlijk).

Voor Istanbul was ik het eigenlijk al weer vergeten. Met dat gedoe met die Turkse paspoorten kwam ik er weer achter en dan zat ik toch een beetje met een knoop in mijn maag.

Bij het inchecken op schiphol viel het de steward meteen op. Mijn paspoort schijnt nog wel geldig te zijn, maar zodra die pagina compleet afbreekt niet meer. Dan zit ik dus in én in een vreemd land é en in de shit.

Als ik hem voortaan zorgvuldig bewaar, dan is de kans dat die scheur groeit erg klein. En ik heb er de hele reis (4 controles) geen commentaar op gekregen van de beambten.

Nu had ik het idee om dit brakke paspoort te bewaren als identificatiemiddel en een nieuwe aan te vragen om mee te reizen. Blijkt dus dat er vrij specifieke voorwaarden verbonden zijn aan het mogen hebben van twee paspoorten tegelijkertijd. Dat is jammer en suf.

Mijn broertje is de dag nadat wij vertrokken naar het consulaat in Rotterdam geweest om onze Turkse paspoorten te laten verlengen, just in case. Na 3 uur in de bureaucratische molen was het gelukt maar had hij het ook flink gehad.

We hadden wel onze Turkse nufus cüzdanları¹(#nufus) bij ons. Daarmee hebben we bij veel toeristische gebouwen kortingen gekregen tot een kwart van de toeristenprijs. Waar de Turkse nationaliteit al niet goed voor is.

En mijn moeder moest de hare bij vertrek uit Turkije bij haar Nederlandse paspoort laten zien. Waarom? Dat weet niemand.

Ook nog erg vertrouwd en relaxed, maar ik denk dat dat vooral scheelt dat ik dit land en de taal al redelijk ken.

Later meer.

Zondagavond om 21.30 vertrekt ons vliegtuig. We blijven in een hotel midden in het goede deel van de stad, Sultanahmet. En vrijdagochtend om 7.00 vliegen we terug.

Ik had het liever iets langer gezien. Maar mijn vader zei deze keer is om de smaak te pakken te krijgen, je kunt er daarna nog vaak genoeg heen.

Net bij Waltman de Lonely Planet Istanbul gekocht. Een beetje inlezen in de dingen. Maar leukste is dat ik eindelijk de dingen, plekken, wijken ga zien waar ik al zo lang over lees.