Nederlands

Pijnlijk dat het enige kritische interview van FvD in de Gelderlander moet plaatsvinden.

“Ja. Als het aan mij ligt wordt Shell morgen genationaliseerd en worden rijken onteigend. Dat is trouwens ook in hun belang.”

“75 jaar vrijheid, en wat krijg je? De lichtgevende lul van Daan Roosegaarde.”

The story about Dutch national cyber scammer Rian van Rijbroek written up in full like is done here is amazing and priceless.

https://www.groene.nl/artikel/broer-ik-heb-mijn-9mm-helemaal-geleegd

De PvdA is om en wil weer een basisbeurs voor studenten. De partij maakt een draai van 180 graden en trekt de handen af van het leenstelsel, dat het zelf nota bene heeft ingevoerd.

Oatley is by far our favorite plant based milk and I’m glad to read that they are seeing explosive growth (also animal milk consumption in the Netherlands has already dropped 14%).

Opvallend is dat ze vaak een groot gevoel voor uiterlijke schoonheid hebben.

Leave it to the Netherlands to have a Green party that is right-wing just like every other party. Their leader, Jesse Klaver, styled himself after Trudeau during his campaign but after that, the result has been a bit lackluster without a seat in government.

Fijn zo’n land onder de zeespiegel dat wordt beheerst door klimaatontkenners. En gezien het Nederlandse asielbeleid is het niet heel waarschijnlijk dat klimaatvluchtelingen elders op een warm welkom zullen kunnen rekenen.

Ik dacht dat Arjen van Veelen één van de beste schrijvers op de Correspondent was. Dat is hij misschien nog steeds, maar dan shrijft hij wel dit soort onzin.

Of de Nederlandse omroepen en kranten nou extreem-rechts zijn of niet, het effect is hetzelfde. Ze ondersteunen systematisch politiek en politici die rechts of heel rechts zijn.

Deze Nederlandstalige app van Juf Jannie belooft puzzels voor kinderen vanaf 2 jaar aan te bieden maar de interactie en gebruiksvriendelijkheid zijn erbarmelijk slecht.

Zählen für die Kleinsten 123 heb ik gekocht omdat er een Nederlandse versie van is (inclusief de audio). Helaas is de kwaliteit te slecht om dat vaker aan te horen en de interactiviteit laat veel te wensen over.

Dikkie Dik spelletjes is een officiele app van de uitgever Gottmer. Het is een rijke verzameling spelletjes maar over het algemeen matig bruikbaar en ongeschikt voor kinderen van 2 jaar oud.

De Nederlandse huizenmarkt is kapot (net zoals de huizenmarkt bijna overal) en de mensen blijven maar VVD stemmen. Wat klopt hier niet?

Ik ben een trouwe luisteraar van GBI en het was leuk dat Vasilis toen hij in Berlijn was de tijd nam om ook eens met mij te praten. Volgens mij is het een leuk gesprek geworden.

Ik heb me de afgelopen weken geërgerd aan en gegeneerd voor de domme venijnige kritieken die het boek ‘Hallo Witte Mensen’ van Anousha Nzume kreeg. Zoals de uitgever van het boek Ebissé Rouw zegt: Nederland is een intellectual wasteland. We zijn nu eenmaal een klein taalgebied waar iedereen zich heel slim en onschuldig kan voelen door het Engelstalige debat over een onderwerp compleet te missen en zelf wat bij elkaar te verzinnen.

Naar aanleiding van de Zomergasten met Leon de Winter had ik al wat aantekeningen gemaakt. Deze zaterdag las ik in de Volkskrant Femke Halsema’s veroordeling van de Winter en zijn debat-techniek. Ik heb mijn aantekeningen van toen er maar weer bij gepakt.

Hij staat ook bij Niels op de site in het blokje paid alpha’s wat erg leuk geworden is. Prison Architect is een curieus spel en ik heb er een tijdje op gezeten om te kijken of ze het nu af gingen maken of niet en uiteindelijk heb ik dit korte stukje ervan gemaakt:

Hier mijn recensie van Proteus voor de nrc.next een paar weken geleden geplaatst (dit is een fractie van wat Bogost heeft gedaan op Gamasutra maar in Nederland is er geen plek, tijd of geld voor games):

Recensie verschenen in de nrc.next ergens in oktober 2011:

Recensie verschenen in de nrc.next ergens in december 2011:

Recensie verschenen in de nrc.next van 20 juni 2012:

Last week was rather eventful. I popped over to Praxis to sign my lease there and I was scheduled to present a workshop at Campus Party on a topic near to my heart about which I have presented often already in one form or another: Civic Hacking.

Ik was vanmiddag in de American Book Centre en ik heb een boekje uit de Teach yourself-reeks “Arabic” gekocht. Het is een fijn en vlot boek met een redelijk niveau en veel voorbeelden. Daarnaast was het een beetje gehavend en daarom mocht ik het meenemen voor €9,95 wat niet echt geld is.

Geconfronteerd met het feit dat de meeste dertigers die in de stad wonen geen auto meer willen hebben en veel twintigers niet eens meer hun rijbewijs halen, zetten automakers zichzelf opnieuw in de markt. Ze zijn niet meer verkopers van een statussymbool, maar aanbieders van vervoersoplossingen in een toekomstvisie waarin de auto een plek heeft naast de fiets, het openbaar vervoer en alle andere dingen die steden leuk maken. Audi komt in Londen binnenkort met haar Audicity en BMW toert in samenwerking met het Guggenheim langs de wereld met haar lab. Eerst New York, nu Berlijn en straks in Mumbai. (Daimler is MIA.)

Gisteren met wat Flickr gebruikers afgesproken op de NDSM-werf en daar de hele boel vastgelegd.

De serie video’s Blind Sequence Trust van kunstenaar Joan Leandre speelt in DAM nog tot en met 5 mei.

Ik heb hier wel vaker geschreven over de beroerde webstreams beschikbaar voor Radio 1 bij de omroep. Daar is nu verandering in gekomen en het is nu af te spelen in Windows Media, Quicktime of Real.

Ik zou nog schrijven wat de conclusie was van het cameratoezicht op mijn gestolen fiets uit het vorige bericht. Daar stond al hoe je voor dit soort zaken van het kastje naar de muur gestuurd wordt. Ik had nagelaten dit op te schrijven door drukte en frustratie met hoe het gaat in de stad, maar gelukkig herinnerde Rejo Zenger van Bits of Freedom me eraan.

Kevin Slavin klaagt op onnavolgbare wijze het bestuur van zijn universiteit de Cooper Union aan waar hij tegenwoordig ook les geeft.

Ik doe recentelijk een stukje over games voor Fast Moving Targets en wat beter te vertellen dan mijn ervaringen uit de Dutch Game Garden. Het is een leuke plek in Utrecht, waar veel gebeurt, maar wat in Amsterdam bijna niet aankomt. Een poging om een brug te slaan:

Ian Bogost, videogame-filosoof, publiceerde een tijdje geleden een kritiek op de geesteswetenschappen (http://bogost.com — “Beyond the Elbow-patched Playground”) die moeite hebben uit te leggen waar ze voor dienen (deel 1) en niet weten wat ze met het internet aan moeten (deel 2). Bogost rekent af met academici die zich afzonderen in de ondoordringbare vestingen van hun vakgebied en te weinig relevant zijn voor mensen daarbuiten. Bas Heijnes recent verschenen essay ‘Echt zien’ past eenzelfde redenering toe op de ‘zieke’ roman. Het is nuttig om deze twee redeneringen tegen de kunst- en cultuursector aan te houden. Na de debatten heeft die zich teruggetrokken maar —het lijkt— geen echte lessen getrokken.

Ik was twee weken geleden op een bijeenkomst van de STT over serious games en ik was een beetje teleurgesteld dat de enige kritische reflectie op het onderwerp van de dag —kansen in serious games en gamification— kwam van super-filosoof Jos de Mul. Hoe goed zijn kritiek dan ook was, kritiek van een filosoof is te gemakkelijk weg te wuiven door mensen uit de praktijk. Nederland blijf een land van handelaars en nering is hier de makkelijkste manier om de handen op elkaar te krijgen.

Onlangs zijn de wielen van mijn racefiets gestript toen deze over het weekend geparkeerd stond op de Korte ’s-Gravezandestraat in Amsterdam.

Mensen die mij kennen weten dat ik nooit echt dingen retweet en me bezig hou met goede doelen. Alleen één keer per jaar maak ik een uitzondering voor Bits of Freedom omdat ik wat ze doen echt heel belangrijk vind en omdat ik weet dat ze het heel goed doen.

Ik probeer mijn literaire vrienden aan het verstand te brengen dat door de technologisering van de samenleving science-fiction een niet meer te negeren onderdeel van de cultuur aan het worden is.

Je gaat een verlaten loods in waar je verwelkomd wordt. Je mag de ontmoeting met de ander aangaan voor een persoonlijke ervaring en voor een hoger doel. De bedoeling wordt gaandeweg duidelijk en het uiteindelijke aanbod is lidmaatschap van een club, van dé Club.

De film “Once Upon a Time in Anatolia” begint met wijdse Anatolische vergezichten over de zo herkenbare landschappen van mijn jeugd waar drie auto’s zich over dorpsweggetjes van bron naar akker begeven.

We zijn al een tijdje bezig met Statlas en het is de hoogste tijd dat een eerste versie het daglicht ziet om te laten zien wat voor iets tofs we hebben gemaakt en te horen wat jullie ervan vinden. Dus voor jullie ogen: Statlas

Een rare lijst via Kottke, maar er staan wel wat goede boeken op (dat kan ook niet anders als je 1001 boeken op een lijst zet). Ik kom op 33.

Update: Het staat al online!

Door het falen van de ov-chipkaartterminals van het GVB ben ik iets vaker dan me lief is €4 kwijtgeraakt. Nu heb ik geen flauw idee hoe vaak dat gebeurd is of wanneer en dat kan ik ook niet opvragen op de ov-chipkaart.nl site.

Mijn stukje over de trailer van Dead Island die we vorige week zagen staat online bij Bashers (mijn debuut). Zie verder ook de comments.

Ik ben meer dan een beetje benieuwd hoe het aanbestedingstraject van grote ICT-projecten bij de overheid verloopt. De uitkomsten zijn zo raar en uiteenlopend dat ik me afvraag of er een eenduidig model achter steekt. En als er dan niks onoorbaars gebeurt tijdens zo’n traject, waarom zou ik er dan niet bij mogen zitten? Ik ben best bereid een NDA te tekenen.

Naar aanleiding van dit lijstje van meneer Webb. Ik heb elf boeken uitgelezen in 2010. Schandelijk schamel aantal, ver van de 1 boek per week waar ik naar streef (maar ik heb wél 73 films gezien).

Alle samples van Bandjesland staan online en het is af. En dat is —zoals ze zeggen— ‘a wrap’.