Highlights for Temperamentvolle Kinderen

Opvallend is dat ze vaak een groot gevoel voor uiterlijke schoonheid hebben.
Intens: enthousiast, uitbundig, gepassioneerd, diepzinnig, levendig, hartstochtelijk, innig, fanatiek (in plaats van hysterisch, overdreven, driftig, wild, luidruchtig, ongeremd) Gevoelig: inlevend, empathisch, openstaand, zachtaardig, teder, toegankelijk (in plaats van sentimenteel, kwetsbaar, prikkelbaar, overgevoelig, slap) Opmerkzaam: oog voor detail, scherpzinnig, oplettend, alert, aandachtig, waakzaam, kritisch, geconcentreerd, oplettend (in plaats van pietluttig, lastig, kieskeurig, snel afgeleid) Sterke wil: vastberaden, doelgericht, eigenzinnig, onverstoorbaar, krachtig, aanhoudend, standvastig (in plaats van koppig, halsstarrig, onhandelbaar, opstandig, dwars, hardnekkig, eigenwijs)
Ook als je je kind op school ophaalt bijvoorbeeld, helpt het als je even op ooghoogte van je kind komt en zegt: ‘Hé lieverd, fijn dat je er bent’.
Laat je kind vaak weten dat je blij bent dat hij er is. ‘Wat bof ik toch dat ik jouw mama mag zijn’ of ‘Wat gezellig om samen met jou een boekje te lezen’ laten je kind voelen dat hij er mag zijn zonder dat hij daar iets speciaals voor hoeft te doen.
Hoe beter jij door hebt waar hij last van heeft, hoe beter je het voor hem kunt benoemen. ‘Dat was schrikken, hé?’ of ‘Vind je die koffie vies ruiken of is het dat gekookte ei op mijn boterham?’
Puur en alleen al het idee dat ze moeten doen wat een ander bepaalt kan zorgen voor heel veel verzet, zelfs als datgene wat ze moeten doen in feite helemaal niet zo erg is.
De gebiedende wijs doet het vaak erg slecht bij kinderen met een erg sterke wil.
Ze wil dus echt wel rekening houden met wat ik nodig heb, maar ik moet daar dan wel duidelijk over zijn.
Houd gezinsvergaderingen Plan vergaderingen in om met elkaar te bespreken hoe het allemaal loopt. Is iedereen nog tevreden over de gemaakte afspraken, zijn er nieuwe nodig, lukt het iedereen om zich eraan te houden?
Zolang de afspraak geldt, moet iedereen zich eraan houden. Dus ook als je kind er eens geen zin in heeft, zal hij zich aan zijn deel van de afspraak moeten houden. Als je het er gewoon bij laat zitten omdat je geen zin hebt in gezeur, kom je natuurlijk nergens. Afspraak is afspraak. Zeg dit ook tegen je kind.
Zo leer je hem dat hij zelf ergens voor verantwoordelijk blijft en dat hij, ook al kan hij niet waarmaken wat hij heeft toegezegd, het er dan niet zomaar bij kan laten zitten. Vertel hem dat er helemaal niets mis mee is om in gezamenlijk overleg af te wijken van afspraken, maar dat het heel lastig is als iemand zonder enig overleg zijn deel van de afspraak niet nakomt.
Misschien denk je nu wel dat dit allemaal heel tijdrovend is. Deels is dit ook zo. Je moet echt de tijd nemen om met je kind in gesprek te gaan. Toch duren deze gesprekjes in de praktijk vaak maar een paar minuutjes. Deze tijd win je vaak direct daarna al weer terug omdat hij geen weerstand meer heeft tegen wat er moet gebeuren.
Als het dus al lukt om je kind zich goed te laten gedragen door middel van straffen (en die kans is klein bij temperamentvolle kinderen), dan komt dat doordat je zijn wil gebroken hebt. Dat is erg zonde. Je wilt je kind graag in zijn kracht zetten en niet die kracht juist om zeep helpen.
Vrijwel alle ouders geven aan dat, juist als ze hun kind de ruimte geven om zich echt te ontladen, de intensiteit van die ontlading op den duur ontzettend afneemt.
Zet jezelf en je eigen overtuigingen even aan de kant. Hij doet dit niet om jou dwars te zitten of omdat hij niet wéét hoe hij zich moet gedragen, hij kán het nu gewoon niet. En als iemand iets niet kan, heeft hij hulp nodig, geen preek.
Ook wanneer je kind steeds bewust gedrag vertoont waarvan hij heel goed weet dat jij daar last van hebt of wanneer hij de hele tijd zonder duidelijke aanleiding zijn broertje of zusje loopt te treiteren, kan dit betekenen dat hij zich moet ontladen.
Sommige ouders voelen zich aan het einde van de dag vooral rot over wat er allemaal niet goed ging. Als je dat doet, doe je jezelf daarmee enorm tekort.
Bedenk dat je kind minstens één iemand nodig heeft die onvoorwaardelijk achter hem staat, hem altijd volledig accepteert en steeds het beste in hem ziet. Iemand die in hem blijft geloven als hij er een potje van maakt en hem steeds een nieuwe kans geeft.
Boos worden op een temperamentvol kind werkt ontzettend averechts. Hij raakt er alleen maar meer overprikkeld van, waardoor de situatie nog verder escaleert. Wat hij nodig heeft, is een liefdevolle ouder die op een natuurlijke manier leiding neemt als dat nodig is, die zijn eigen grenzen op een rustige manier aangeeft en die een baken van rust is op het moment dat zijn kind volledig overmand wordt door emoties.
Stress ontstaat ook doordat je ergens bent, terwijl je eigenlijk ergens anders wilt zijn.
Laat hem eventueel wat water drinken. Hierdoor gaan zijn darmen namelijk werken en daardoor wordt zijn lichaam ook wakkerder.
‘Ik word gek van de rotzooi’ is voor de meeste kinderen namelijk geen legitieme reden.
Alle frustraties, overprikkeling of emoties die hij onder schooltijd even parkeert, gooit hij jou thuis juist voor je voeten. Hoe irritant dat misschien ook is, het is eigenlijk een goed teken. Bij jou voelt hij zich zo veilig dat hij alles eruit durft te gooien.
Vraag hem in dat laatste geval wat er precies besproken moet worden en wat hij graag zou willen veranderen. Op die manier kun je er wel voor hem zijn en hem helpen, maar neem je het toch niet allemaal uit handen.

A poor man’s instapaper

I’ve stopped using Instapaper for a long time now, but I’m still reading longreads. Let me explain how.

I go through my links in Chrome on my desktop. I close and read whatever I can and anything that’s too long stays in an open tab and floats slowly to the left.

On Chrome on my phone whenever I’m in transit or when I want to read something longer that isn’t a book, I go to the “Recent tabs” screen. Besides those you can also find synced open tabs from all your other Chrome browsers. I then pick something that I want to read.

Now, ideally it would allow me to close the tab on my desktop from my phone but understandably that’s not a feature. So I read a couple of articles, remember those and close the tabs manually next time I’m back on my desktop.

This works surprisingly well. Except for LRB articles. I have no clue what to do about those.

Highlights for Designing Data-Intensive Applications

Amazon RedShift is a hosted version of ParAccel. More recently, a plethora of open source SQL-on-Hadoop projects have emerged; they are young but aiming to compete with commercial data warehouse systems. These include Apache Hive, Spark SQL, Cloudera Impala, Facebook Presto, Apache Tajo, and Apache Drill [52, 53].
In these situations, as long as people agree on what the format is, it often doesn’t matter how pretty or efficient the format is. The difficulty of getting different organizations to agree on anything outweighs most other concerns.
Therefore, to maintain backward compatibility, every field you add after the initial deployment of the schema must be optional or have a default value.
That means you can only remove a field that is optional (a required field can never be removed), and you can never use the same tag number again (because you may still have data written somewhere that includes the old tag number, and that field must be ignored by new code).
If you are using a system with multi-leader replication, it is worth being aware of these issues, carefully reading the documentation, and thoroughly testing your database to ensure that it really does provide the guarantees you believe it to have.
Today, most data systems are not able to automatically compensate for such a highly skewed workload, so it’s the responsibility of the application to reduce the skew.
Unfortunately, these tools don’t directly translate to distributed systems, because a distributed system has no shared memory—only messages sent over an unreliable network.
Safety is often informally defined as nothing bad happens, and liveness as something good eventually happens.
A much better solution is to build a brand-new database inside the batch job and write it as files to the job’s output directory in the distributed filesystem, just like the search indexes in the last section. Those data files are then immutable once written, and can be loaded in bulk into servers that handle read-only queries. Various key-value stores support building database files in MapReduce jobs, including Voldemort [46], Terrapin [47], ElephantDB [48], and HBase bulk loading [49].
A complex system that works is invariably found to have evolved from a simple system that works. The inverse proposition also appears to be true: A complex system designed from scratch never works and cannot be made to work. John Gall, Systemantics (1975)
When copies of the same data need to be maintained in several storage systems in order to satisfy different access patterns, you need to be very clear about the inputs and outputs: where is data written first, and which representations are derived from which sources? How do you get data into all the right places, in the right formats?
It would be very natural to extend this programming model to also allow a server to push state-change events into this client-side event pipeline. Thus, state changes could flow through an end-to-end write path: from the interaction on one device that triggers a state change, via event logs and through several derived data systems and stream processors, all the way to the user interface of a person observing the state on another device.
But this choice is not free either: if a service is so popular that it is “regarded by most people as essential for basic social participation” [99], then it is not reasonable to expect people to opt out of this service—using it is de facto mandatory.

The Theory of Society

I was arguing against Systems Theory today (a necessary evil when you live in Germany) which prompted the thought of searching for the conjunction of Bruno Latour and Niklas Luhmann. That led me to this gem.

It turns out that they met each other for a debate in 1996 in Bielefeld and Latour DESTROYED his opponent (full article).

Luhmann, as expected, failed to engage with the theme of the conference, Science and Technology Studies and didn’t come out of his bubble. The same bubble that he has managed to trap most of the German humanities in.

[Luhmann] only managed to address the theme of the conference—science and its sociological study—with half a sentence where he curtly asserted that science is an autopoietic subsystem of modern society.

An autopoietic subsystem, my ass. Latour quickly riposted into a frontal assault at the entirety of Luhmann-ism.

No, according to Latour, this theory didn’t have anything to offer to him and neither he concluded any of those gathered there. A quick perusal of the conference program should have sufficed to ascertain that the empirically obsessed STSers could not recover their objects in this theory. This may be bemoaned from the high vantage point of the Theory of Society as poor, theoretically “flat” sociology, nonetheless, Latour replied, this empirical Zoology of STS gives an account of this society as it is and not how it may appear from the distance of the chilling heights of systems theory.
Latour clarified that fundamentally, systems theory represents everything that he and his colleagues in science studies have been battling for 20 years—yes, really battle and not just criticize. The purification of science, the simplification of the social by a demarcation with its environment, Luhmann’s work as the embodiment of the “cognitive turn” in epistemology—for Latour these were the old buzzwords that had to miss what’s special about science: its materiality. And in doing so of course also what’s specific for modern society, the large technological networks.

Latour battling ‘the purification of science [and] the simplification of the social’, a true hero of science and society.

Highlights for Interpreter of Maladies

In her estimation, I knew, I was assured a safe life, an easy life, a fine education, every opportunity. I would never have to eat rationed food, or obey curfews, or watch riots from my rooftop, or hide neighbors in water tanks to prevent them from being shot, as she and my father had.
In my son’s eyes I see the ambition that had first hurled me across the world. In a few years he will graduate and pave his way, alone and unprotected. But I remind myself that he has a father who is still living, a mother who is happy and strong. Whenever he is discouraged I tell him that if I can survive on three continents than there is no obstacle he cannot conquer.

Highlights for How to Measure Anything in Cybersecurity Risk

What risks are acceptable is often not documented, and when they are, they are stated in soft, unquantified terms that cannot be used clearly in a calculation to determine if a given expenditure is justified or not.
Measurement: A quantitatively expressed reduction of uncertainty based on one or more observations.
If a decision maker or analyst engages in what they believe to be measurement activities, but their estimates and decisions actually get worse or don’t at least improve, then they are not actually reducing their error and are not conducting a measurement according to the stated definition.
What you want to know is whether you have less uncertainty after considering some source of data and whether that reduction in uncertainty warrants some change in actions.
We can measure the value of art, free time, or reducing risk to your life by assessing how much people actually pay for these things.
If your concern is that upper management won’t understand this, we can say we have not observed this—even when we’ve been told that management wouldn’t understand it. In fact, upper management seems to understand having to determine which risks are acceptable at least as well as anyone in cybersecurity.
Since we know at least one (if not both) must be wrong, then we know qualifications and expertise in cybersecurity alone are not sufficient to determine if a given opinion on this topic is correct.
More fundamentally, does it even matter whether risk analysis works? And by “works,” do we really just mean whether it succeeds in putting on a show for compliance, or should we mean it actually improves the identification and management of risks?
They are all based in part on the idea that not knowing exact quantities is the same as knowing nothing of any value.
All of the operations just described require some source of an input. In this example, we will be using the calibrated estimates of the CISO. Since the CISO is using his previous experience and his calibrated probability-assessment skill to generate the inputs, we call them an “informative prior.”
Practically speaking, there are only so many models that can be run and maintained at any given time.