Check in / Check Out, Case by Case — Case 0001, “Pasjes en poortjes”

Ik ben het boek “Check in / Check out” van het Rathenau Instituut aan het lezen.

Het boek gaat over de digitalisering van de openbare ruimte en welke gevolgen dat heeft voor de privacy van de Nederlanders. Het boek is opgebouwd uit een serie cases en die zal ik hier één voor één lezen en mijn opmerkingen plaatsen.

Case 0001 — “Pasjes en poortjes”

Er worden zes doelstellingen genoemd ‘van de vervoerder en technologie-aanbieders’:

1. eerlijke en actuele verrekenening van kosten en opbrengsten
2. betere managementinformatie
3. tariefdifferentiatie
4. betere sociale veiligheid
5. betaalgemak voor de klant
6. mogelijkheden voor aanvullende diensten (p. 42)

In dat rijtje mis ik een zevende doelstelling die je uiteraard niet zult horen van de vervoerders en ook niet van de technologie-aanbieders die door hen zijn opgezet:
7. Het openbreken van de markt door betalingen te standaardiseren en de betalingsfrictie weg te nemen en zo concurrentie in het (openbaar) vervoer te vergemakkelijken.

Elke andere aanbieder van vervoer heeft het probleem dat potentiele reizigers erachter moeten komen 1. wanneer ze dat middel kunnen gebruiken en 2. hoe ze daar dan voor kunnen betalen. Het standaardiseren van de informatie in het NDOV en de betaling in de ov-chipkaart en beide middelen laagdrempelig inplugbaar maken voor meer partijen kan leiden tot een dynamischer systeem van Transmobiliteit.

Opvallend weinig mensen blijken zich zorgen te maken over het gebruik van hun persoonsgegevens. (p. 49)

Als mensen zich geen zorgen maken is er voor een groot deel ook geen probleem. Privacy is voor een groot deel een kwestie van perceptie.

De vervoeraanbieder heeft echter geen live-informatie over de reizigerstromen. (p. 57)

Hier komen we straks ook op. Er is dus een systeem dat periodiek informatie doorstuurt. Raar in deze netwerksamenleving en ook niet nodig. Volgens mij zitten er in de meeste message queue systemen robuuste functionaliteit om berichten over het netwerk te sturen en bij netwerkfalen ze lokaal op te slaan tot ze wel verstuurd kunnen worden.

Reizigersinformatie kan worden gebruikt voor opsporingsdoeleinden en marketing, maar blijkt van beperkte waarde. (p. 58)

Dit is interessant maar het is de vraag of je deze gegevens dan maar niet moet opslaan, met name omdat de gegevens voor de gebruikers ook van waarde kunnen zijn. Een anonieme kaart die niet inferieur is aan de persoonsgebonden kaart lijkt het beste alternatief voor diegenen die hun privacy willen behouden.

Daarnaast is er ook een referentie naar de Digital Security Group (DSG) van Bart Jacobs die met financiele steun van NLnet werkt aan een OV-chipkaart 2.0 (p. 60). Iets wat hard nodig blijkt.

RET en GVB zijn daarom van plan abonnementhouders die niet hebben ingecheckt, bij controle te beboeten met 35 euro voor het niet hebben van een geldig vervoersbewijs. Los van het feit dat dit onsympathiek overkomt, is nog onduidelijk of dit juridisch wel kan. (p. 61)

Bovenstaande laat zien hoe technocratisch de bestuurders van de vervoersmaatschappijen denken.

Ik mis deze vraag in de privacy-afweging van de ov-chipkaart: Worden contacten met de conducteur zoals controles en boetes ook vastgelegd in het systeem? Bouw je zo een strafblad op en wat voor gevolgen heeft dat?

Deze zogenaamde location based services heeft de staatssecretaris vooralsnog verboden. (p. 67)

De location based services hierboven worden alleen maar gezien in het kader van de broodjesverkoper die je korting wil geven als je op hetzelfde station bent. De aloude natte droom van de marketeers.

Wat niet mee wordt genomen is de opkomst van locatie-gebaseerde diensten die door mensen zelf worden gebruikt om hun leven vast te leggen en om meer context toe te kennen aan hun dagelijks handelen. Locatie gebaseerde spellen, locatie brokers en andere interessante dingen die je zelf met je locatie kunt doen, kunnen heel waardevol zijn maar zijn niet in het systeem of in de afweging meegenomen (en worden ook vermoeilijkt doordat het systeem niet real-time is).

Naar onze mening is het systeem vooralsnog teveel vanuit de vervoerders aan de reizigers opgelegd en zal dat het systeem op de lange termijn opbreken. Dit net neemt – zonder veel terug te geven.
Inzicht in transactie via mijnovchipkaart.nl kwam pas lang nadat het systeem al was in gevoerd (En is traag en vaak stuk. -Alper). De NDOV (Nationale Database Openbaar Vervoersgegevens), die ook de bewegingen van de voertuigen inzichtelijk zou moeten maken, laat nog lang op zich wachten. Een best pricing system is ooit overwogen, maar nooit ingevoerd. Het enige voordeel is vooralsnog betaalgemak, al zal niet elke reiziger de nieuwe manier van betalen echt handiger vinden. (p.68)

Gemiste kansen en het compleet negeren van de eindgebruiker is in het kort het verhaal van de OV-chipkaart.

Maak duidelijk wie de reizigersidentiteiten beheert en dat ook degenen die kijken worden gecontroleerd.

Hier zou het bijvoorbeeld interessant kunnen zijn om elke toegang tot je gegevens ook op mijnovchipkaart.nl weer te geven. Ge-anonimiseerd qua naam maar niet qua functie zodat je kunt zien wie in welke rol wanneer welke gegevens van jou bekeken heeft.

Zoek oplossingen voor systeemfalen in het systeem zelf en niet in het bestraffen van reizigers.

Zomaar een idee.

Overweeg een ‘live’-scenario.
De reizigersdata worden momenteel gebufferd en zijn daardoor altijd verouderd.

Gek dat we net nu we aanstalten maken om het real-time internet in te gaan, zitten met een systeem waar alle transacties gespooled worden in buffers van soms wel meerdere dagen. Heb je zo’n gigantische infrastructuur geïnstalleerd, is nog alle sturing die je kunt plegen en al het inzicht dat je kunt bieden belegen omdat de gegevens verouderd zijn voordat je ze ziet.

Al met al een goed historisch overzicht van de implementatie van de ov-chipkaart, de controlerende mogelijkheden en de kansen voor de gebruikers.

De vraag is alleen of en wanneer deze dingen verbeterd zullen worden. Er zijn al meerdere fora geweest waar gebruikers hun problemen met de chipkaart mochten aankaarten. Hier en daar zijn er wel dingen verbeterd maar vaak word je gewezen op systeembeperkingen of onderlinge afspraken waardoor dingen niet mogelijk zouden zijn.

Dead trees

I don’t think I disagree with anything Craig Mod writes.

In his: “Books in the age of the iPad” he argues succinctly for the abolishment of most printed books in favor of those that are properly designed for the medium.

I myself am going to get rid of all of my books save the design, poetry and photography ones. Because:

The convenience of digital text — on demand, lightweight (in file size and physicality), searchable — already far trumps that of traditional printed matter.

It’s good that most people haven’t caught on to that yet. It gives me time to get rid of my book collection before the perceived value of printed paper plummets through the floor.

Nasr doet een nieuwjaarsgroet

Aangezien onze dichter des vaderlands zijn eigen blog niet zo goed bijhoudt moet het goede volk zijn gedichten hier en daar bij elkaar schrapen of speciaal voor dat handjevol een abonnement nemen op de NRC. Geen doen dus.

Speciaal voor de fans herhaal en link ik zijn gedichten hier ook maar. Dan heb ik ze tenminste ergens waar ik erbij kan, en jullie ook. Hieronder ook het fragment waar Ramsey Nasr het zelf voordraagt:

Nieuwsjaarsgroet

Zo JP, hoe voelt het om te liegen
en dan te moeten zien dat het gedrukt staat?
Hoe voelt dat, om als christen-democraat
de zijde van Herodes te verkiezen

en honderdduizend kinderen te doden
omwille van één koning? Volkenrecht?
Ik ken een land dat dozen resoluties
juist dankzij ons al jaren naast zich neerlegt.

Ziehier onze premier, hij leest de krant
en denkt: klaat ze maar lullen, mijn geweten
is zuiver. En geen koren zonder kaf.

’t Is goed te liegen voor het vaderland.
De beste wensen nog van alle Irakezen
massaal vernietigd en bevrijd in ’t graf.

Daar heeft ook Frits Barend niet van terug denk ik.

Necessities for digital magazines

Ben Hammersley poses the question which has been on my mind for a while (tweet) now after seeing the various concept demoes of rich magazines on high resolution tablets.

There have been a couple of these concepts floated around recently among which the digital Sports Illustrated and the Mag+ demo for Bonnier:

Mag+ from Bonnier on Vimeo.

These magazines with rich media and builtin games and other interactions look great, but who’s going to make them? From what I know assembling a publication is an efficient but quite messy proces. It gets the thing out the door before the deadline, but not much more.

The web part of the publication is usually bolted on and content is copy pasted from one into the other usually to the detriment of the web versions. And now we need to add another layer of richness somewhere inside this flow?

Like Hammersley says digital publications are just a symptom of a bigger problem. And the bigger problem of assembling such a magazine is just part of the transition from the old process of creating, assembling and publishing print media to the new way of doing things.

Device capabilities

Of course everybody is waiting for Apple’s tablet offering which will most likely set the industry standard, but imagining what a flat high resolution interactive tablet will look and work like, is not too difficult. A (multi-)touch screen, some hardware buttons, network connectivity and HD image and video display. Do you need much more?

Using that hardware to reimagine the concept and use of a magazine including its more indirect properties such as coffee table displayability, spine information etc. are what Jack Schulze talks about in the Mag+ video by BERG.

Toolmaker and platform

Being a more technically inclined, I’m very interested which platform will be used for these publications. Right now two obvious contenders would be:

  • A Flash/AIR version which is not very hopeful from an openness point of view. And also what we’ve seen from the current Flash web magazines and applications, the user experience will probable be nothing to write home about (page turn animations anybody?).
    If the current state of Flash on the iPhone is an indication, Apple will not allow this.
  • A HTML5 version which seems a very likely contender. Apple is already pushing this hard for advanced stuff using HTML5 on the iPhone and with a similar sprinkling of Webkit specific extensions it should be more than possible to deliver the experiences enivisioned in these prototypes.
  • Native applications seem too cumbersome for the publication release cycle and building a CMS-like solution for digital magazines in a native language yields the same problem: how to markup the magazine in the CMS? Which would result in a more or less complex markup language (such as HTML).

Adobe probably already has tools that make it ‘easy’ to create rich publications from their existing publication tools such as InDesign and Flash though I can’t find anything about such tools except this news release on a collaboration with Condé Nast. If I go to Adobe.com, there’s nothing about what I can do to ready my business for this transition.

It seems that there is a big opportunity for new toolmakers working from agile principles and using open standards to create the authoring and collaboration environments for the publications of the future.

What’s also interesting is how much of the magazine will be downloaded offline (like the podcast, App Store model) and how much of it will rely on a web connection. And how big will a Sports Illustrated filled with high res images and HD video be? Probably more than 1G. How does that impact your immediate reading experience?

Photo-/Videographers

Another thought is that because most of the publications are not as space constrained as print media, they can allow much more space for beautiful photography and video material (as the Sports Illustrated issue does). Depending on the compensations paid, the increased demand could at least herald an interesting new age for professional photographers.

Future

I’m interested in what Hammersley will write as a solution to all this. I have no experience in print and am writing this as a bystander with an interest in the web.

Some salon reading

Never enough time for reading, but thanks to Instapaper got around to reading some stuff that was due coincidentally both of these are from Salon:

Book review: “An End to Evil” by David Frum and Richard Perle — Very interesting to read these neocon perspectives in an time when the world and America have shifted away from a position when those points of view were desirable and feasible.

Maxed out — Interesting take on pornography and how it reflects on society.

De anatomie van het nieuws

Shirky schreef pas zijn anatomie van het nieuws in: “Rescuing the Reporters” waarin hij een krant ontleed in nieuws en restmateriaal en dan ook nog dat nieuws splitst in zelf-gemaakt en uit andere bronnen afkomstig.

Het leek me boeiend om dat hier ook te doen, dus kocht ik afgelopen vrijdag twee gedrukte exemplaren van nrc.next en wegens tijdgebrek knipte ik ze dinsdag aan stukken.

Start

Ik kwam daarbij wat interessante dilemma’s tegen. Wat Shirky hard nieuws noemt komt voor, maar daarnaast staat er in onze kranten ook veel lifestyle-achtig achtergrond materiaal. Het is dus een beetje onduidelijk in sommige gevallen waar dat bij zou moeten.

Separated

Maar hier eerst even de resultaten van mijn steekproef:

nrc.next totaal 103g 100%
Advertenties 19,5g 19%
Anders 37,5g 36%
Nieuws 46g 44%
Nieuws uit eigen productie 34g 33%

Ik vind dat er nogal wat dingen in staan waarvan ik vrij zeker weet dat het niet behoort tot de ‘iron core of news’ zoals een stukje over de inhoud van het kerstpakket, wat over freefighting, een pagina grote illustratie en een dagboek van wat politici in Suriname. Als ik die weglaat, dan hou je 18,5g (18%) stricter nieuws uit eigen productie over.

News or not?

Het is de vraag of we hier dezelfde conclusies uit kunnen trekken als Shirky doet voor zijn krant. Maar zijn betoog dat er weinig origineel nieuws is en dat de verslaggevers gered kunnen worden in non-profit instanties is misschien zo gek nog niet.

Kranten maken een herdefinitie door offline en online en de hoeveelheid écht eigen nieuws wordt minder. Wat ze dan wel doen: becommentariëren van nieuws op blogs, smaakgids zijn voor mensen met weinig tijd, lifestyle magazine spelen. Daarnaast wordt er strak gestuurd op de kosten en weinig geïnvesteerd in digitale infrastructuur vanwege het korte termijn-winstoogmerk. Terwijl het volgens sommigen niet eens zó slecht gaat met de krant.

In ieder geval kan ik hier nog wel veel over schrijven maar ik ga zaterdag op vakantie en bewaar het voor volgende posts. De gegevens van het verknippen wilde ik alvast publiceren.