Some salon reading

Never enough time for reading, but thanks to Instapaper got around to reading some stuff that was due coincidentally both of these are from Salon:

Book review: “An End to Evil” by David Frum and Richard Perle — Very interesting to read these neocon perspectives in an time when the world and America have shifted away from a position when those points of view were desirable and feasible.

Maxed out — Interesting take on pornography and how it reflects on society.

OV-chipkaart: kansen voor verbetering

Ik ben eenduidig voor de ov-chipkaart. De cognitieve moeite die het bespaart bij het reizen in het openbaar vervoer (temminste als je simpele routes gebruikt en niet overstapt op de trein) is geweldig.

Maar er zijn toch nog wel genoeg irritaties. Dus ik ben voor de ov-chipkaart maar ik ben zeker ook voor een betere ov-chipkaart dan dat we nu hebben. In de implementatie hebben de ontwerpers van het systeem de bal grof laten vallen.

Brenno de Winter somt mijn irritaties en meer netjes op in dit artikel op Webwereld, met als belangrijkste:

24. De vervoerder staat centraal
Het hele systeem lijkt er vooral zo gemaakt dat het de vervoerders het leven makkelijker maakt en de reizigers maar ten dele, en soms geheel niet. De vervoerder krijgt ‘eerlijker’ betaald voor zijn geleverde diensten. Overal waar problemen ontstaan, wordt de hete aardappel naar de reiziger geschoven. Niet de klant, maar de leverancier is koning. (Webwereld)

Er heeft geen enkel inclusief, toegankelijk, gebruikersgericht ontwerp plaats gevonden (of als het dat heeft gedaan, zijn de resultaten bijzonder mager ).

Voor wie werken die vervoerders nu eigenlijk?

De anatomie van het nieuws

Shirky schreef pas zijn anatomie van het nieuws in: “Rescuing the Reporters” waarin hij een krant ontleed in nieuws en restmateriaal en dan ook nog dat nieuws splitst in zelf-gemaakt en uit andere bronnen afkomstig.

Het leek me boeiend om dat hier ook te doen, dus kocht ik afgelopen vrijdag twee gedrukte exemplaren van nrc.next en wegens tijdgebrek knipte ik ze dinsdag aan stukken.

Start

Ik kwam daarbij wat interessante dilemma’s tegen. Wat Shirky hard nieuws noemt komt voor, maar daarnaast staat er in onze kranten ook veel lifestyle-achtig achtergrond materiaal. Het is dus een beetje onduidelijk in sommige gevallen waar dat bij zou moeten.

Separated

Maar hier eerst even de resultaten van mijn steekproef:

nrc.next totaal 103g 100%
Advertenties 19,5g 19%
Anders 37,5g 36%
Nieuws 46g 44%
Nieuws uit eigen productie 34g 33%

Ik vind dat er nogal wat dingen in staan waarvan ik vrij zeker weet dat het niet behoort tot de ‘iron core of news’ zoals een stukje over de inhoud van het kerstpakket, wat over freefighting, een pagina grote illustratie en een dagboek van wat politici in Suriname. Als ik die weglaat, dan hou je 18,5g (18%) stricter nieuws uit eigen productie over.

News or not?

Het is de vraag of we hier dezelfde conclusies uit kunnen trekken als Shirky doet voor zijn krant. Maar zijn betoog dat er weinig origineel nieuws is en dat de verslaggevers gered kunnen worden in non-profit instanties is misschien zo gek nog niet.

Kranten maken een herdefinitie door offline en online en de hoeveelheid écht eigen nieuws wordt minder. Wat ze dan wel doen: becommentariëren van nieuws op blogs, smaakgids zijn voor mensen met weinig tijd, lifestyle magazine spelen. Daarnaast wordt er strak gestuurd op de kosten en weinig geïnvesteerd in digitale infrastructuur vanwege het korte termijn-winstoogmerk. Terwijl het volgens sommigen niet eens zó slecht gaat met de krant.

In ieder geval kan ik hier nog wel veel over schrijven maar ik ga zaterdag op vakantie en bewaar het voor volgende posts. De gegevens van het verknippen wilde ik alvast publiceren.

Where’s our rumpus?

Taplin regularly writes that the entertainment business is in crisis because people outside of the USA are not willing to pay for their intellectual property.

Now here’s a case of a new movie “Where The Wild Things Are” which gets extremely favorable reviews both by him and by the Times but which is set to release January 14th, 2010 in the Netherlands (almost three months after its premiere).

I’m especially thrilled with the fact that the creators of this movie are uncompromising to mediocrity and dare to be great. From the Times:

[…] a film that often dazzles during its quietest moments, as when Max sets sail, and you intuit his pluck and will from the close-ups of him staring into the unknown. He looms large here, as we do inside our heads. But when the view abruptly shifts to an overhead shot, you see that the boat is simply a speck amid an overwhelming vastness. This is the human condition, in two eloquent images.

I’m quite sure I want to experience this movie in all its splendour in a cinematic environment but I don’t know if I can resist the inevitable torrents coming our way much much earlier than halfway into January.

The studios are complaining about declining revenues but it looks like it’s their own fault.

Innocence

Interesting on the part of the sub-team adding extra information to clarify references, cultural differences and even tone of voice. There were enough of these notes to be distracting, which makes it a mixed blessing. I think a movie is experienced better without.

[KAA] Ghost in the Shell_ Innocence

And here another interesting image in a movie littered with them:

[KAA] Ghost in the Shell_ Innocence-1

een stittie die stilstaat

Ramsey Nasr bewijst met zijn nieuwste gedicht ‘mi have een droom’ dat hij overduidelijk de beste Dichter des Vaderlands is die we ons maar hadden kunnen wensen:

Volledige tekst en meer uitleg op nrcnext en op nrc.tv wat achtergrond met ook zijn andere Koninginnedag-gedicht ‘In het land der koningen’.

De combinatie straattaal en lyriek wordt heel soms wat dissonant maar toch biggie props hoe hij het zich eigen heeft gemaakt. Ik ben wel een beetje benieuwd hoe hij dat gedaan heeft. In het andere filmpje kun je zien dat hij in Antwerpen woont en bijna alleen maar klassieke muziek heeft.

Goed om te zien dat hij net zo goed als in Antwerpen en beter nog voor ons dicht. Ik vraag me af hoeveel PVV’ers de spiegel in dit gedicht voor zich zullen zien.