Principles, solutions, measures, recommendations from Taleb for our money

Yet another discussion about banks regarding the Huffington Post call to remove your money from the major American banks. There is in fact no reason why your money should be managed by a multinational public corporation (and many reasons why it shouldn’t). It is partly why my banking is handled by the Rabobank, a cooperative banking institution.

Keeping money safe is not rocket science and can be done perfectly on a local (city/province) scale with proper safeguards and insurance. Matt Mullenweg also wrote a post about how he would improve the state of banking using common (web) sense.

For the discussion I was looking for Nassim Nicholas Taleb’s recommendations for not getting out of this crisis, but making sure it never happens again. I had a hard time finding them with Google, but they’re in a PDF on Taleb’s site Fooled by Randomness.

I don’t think we can read these principles often enough (at least until they are implemented by our legislators), that is why I have taken the liberty to copy out the headlines here from the PDF:

  1. What is fragile should break early while it is still small.
  2. No socialisation of losses and privatisation of gains.
  3. People who were driving a school bus blindfolded (and crashed it) should never be given a new bus.
  4. Do not let someone making an “incentive” bonus manage a nuclear plant – or your financial risks.
  5. Counter-balance complexity with simplicity.
  6. Do not give children sticks of dynamite, even if they come with a warning.
  7. Only Ponzi schemes should depend on confidence. Governments should never need to “restore confidence.”
  8. Do not give an addict more drugs if he has withdrawal pains.
  9. Citizens should not depend on financial assets or fallible “expert” advice for their retirement.
  10. Make an omelette with the broken eggs.

These are only the headlines. Be sure to read the full recommendations in the PDF.

    Het gebrek aan kaizen in het openbaar vervoer

    Ik schreef hier al eerder dat de ov-chipkaart kut is. Het is nog steeds kut.

    Trage poortjes

    Hier moet ik even een filmpje van schieten om het voelbaar te maken. Er staan tijdens de spits rijen voor de poortjes. Op station Amstel blokkeren groepen mensen de roltrappen boven op de perrons omdat ze daar in- en uitchecken (wat niet de bedoeling is). En de poortjes zijn gewoonweg niet snel genoeg.

    Je kunt niet op spits-snelheid door een poortje heen lopen. Als ik dan probeer om het poortje open te beuken krijg ik een grote bek van de beveiliging die natuurlijk ook niet beter weet.

    Woud van poortjes

    Laatst kwam ik met de trein aan op Amstel en wilde toen overstappen op de metro. Inderhaast kon ik niet de juiste terminal vinden of lukte het chippen niet. Gevolg is dat ik bij het uitchecken bij de metro vervolgens €4 kwijt was.

    In- en uitchecken bij het overstappen is een ronduit achterlijk ontwerpfalen en legt de complexiteit bij de gebruiker. Een gigantische no-no in user centered design. Verbeterscenario: je checkt op één plek in en ergens anders uit en het systeem berekent zelf de goedkoopste route tussen die twee punten en brengt dat in rekening.

    Een automatisch betalingssysteem moet minder werk opleveren voor eindgebruikers, niet meer.

    Forest of Terminals

    GVB-formulier

    Nu wil ik die €4 terugclaimen bij de GVB (meer uit principe dan wat dan ook). Nu is het al bizar dat dat bij de GVB moet en niet bij de centrale betalingsafhandelaar: de ov-chipkaart.

    Bij het GVB moet je een PDF-formulier downloaden, uitprinten en terugsturen. Als je ze opbelt, willen ze je wel een formulier met antwoordenvelop toesturen.

    De transactie waar het om gaat kan ik op ov-chipkaart.nl nog steeds niet zien. Daarvoor kreeg ik van GVB het nummer van TLS 0900-0980 zodat ik met hen kon bellen over de website. Die website is zó slecht, dat het goed zou zijn als iedereen dat nummer belde over de website. Misschien dat ze er dan iets aan doen.

    Kaizen

    Het is niet erg dat dit allemaal niet perfect is gelukt in de eerste poging. Het is een complex proces en de eerste versie is redelijk goed gelukt. Het systeem heeft geen grootschalige outages gehad, en saldo opladen en reizen met de ov-chipkaart werkt.

    Het is wel erg dat de ontwikkeling nu compleet gestagneerd is en er niet geluisterd wordt naar gebruikerswensen. Er was een forum waarop mensen hun ideeën, wensen en bezwaren kwijt konden, maar de terugkoppeling daar was bijzonder slecht en het is nu ook opgeheven.

    Het neerzetten van een ov-chipkaart is het begin, daarna begint een continu proces van kaizen, van het verbeteren van de dienstverlening, en het beter aanpassen aan de gebruikerswensen. Dat is de enige manier om een gebruiksvriendelijk systeem te krijgen en te houden en dat is toch wat we willen?

    Necessities for digital magazines

    Ben Hammersley poses the question which has been on my mind for a while (tweet) now after seeing the various concept demoes of rich magazines on high resolution tablets.

    There have been a couple of these concepts floated around recently among which the digital Sports Illustrated and the Mag+ demo for Bonnier:

    Mag+ from Bonnier on Vimeo.

    These magazines with rich media and builtin games and other interactions look great, but who’s going to make them? From what I know assembling a publication is an efficient but quite messy proces. It gets the thing out the door before the deadline, but not much more.

    The web part of the publication is usually bolted on and content is copy pasted from one into the other usually to the detriment of the web versions. And now we need to add another layer of richness somewhere inside this flow?

    Like Hammersley says digital publications are just a symptom of a bigger problem. And the bigger problem of assembling such a magazine is just part of the transition from the old process of creating, assembling and publishing print media to the new way of doing things.

    Device capabilities

    Of course everybody is waiting for Apple’s tablet offering which will most likely set the industry standard, but imagining what a flat high resolution interactive tablet will look and work like, is not too difficult. A (multi-)touch screen, some hardware buttons, network connectivity and HD image and video display. Do you need much more?

    Using that hardware to reimagine the concept and use of a magazine including its more indirect properties such as coffee table displayability, spine information etc. are what Jack Schulze talks about in the Mag+ video by BERG.

    Toolmaker and platform

    Being a more technically inclined, I’m very interested which platform will be used for these publications. Right now two obvious contenders would be:

    • A Flash/AIR version which is not very hopeful from an openness point of view. And also what we’ve seen from the current Flash web magazines and applications, the user experience will probable be nothing to write home about (page turn animations anybody?).
      If the current state of Flash on the iPhone is an indication, Apple will not allow this.
    • A HTML5 version which seems a very likely contender. Apple is already pushing this hard for advanced stuff using HTML5 on the iPhone and with a similar sprinkling of Webkit specific extensions it should be more than possible to deliver the experiences enivisioned in these prototypes.
    • Native applications seem too cumbersome for the publication release cycle and building a CMS-like solution for digital magazines in a native language yields the same problem: how to markup the magazine in the CMS? Which would result in a more or less complex markup language (such as HTML).

    Adobe probably already has tools that make it ‘easy’ to create rich publications from their existing publication tools such as InDesign and Flash though I can’t find anything about such tools except this news release on a collaboration with Condé Nast. If I go to Adobe.com, there’s nothing about what I can do to ready my business for this transition.

    It seems that there is a big opportunity for new toolmakers working from agile principles and using open standards to create the authoring and collaboration environments for the publications of the future.

    What’s also interesting is how much of the magazine will be downloaded offline (like the podcast, App Store model) and how much of it will rely on a web connection. And how big will a Sports Illustrated filled with high res images and HD video be? Probably more than 1G. How does that impact your immediate reading experience?

    Photo-/Videographers

    Another thought is that because most of the publications are not as space constrained as print media, they can allow much more space for beautiful photography and video material (as the Sports Illustrated issue does). Depending on the compensations paid, the increased demand could at least herald an interesting new age for professional photographers.

    Future

    I’m interested in what Hammersley will write as a solution to all this. I have no experience in print and am writing this as a bystander with an interest in the web.

    Onrealistische en onwenselijke maatregelen

    In een vergelijkbaar filmpje zoals je ze ook voor je film ziet wanneer je legaal DVDs koopt/huurt, komt er weer een stukje propaganda van de entertainment-industrie:

    Er valt veel te zeggen in deze discussie maar vast staat dat het letterlijk onmogelijk is om het delen van bestanden te voorkomen zonder een (digitale) politieagent bij elke computer neer te zetten. En dan nog is het onbegonnen werk.

    Waar het mij om ging: Op een gegeven moment zegt iemand in het filmpje dat het zonde is dat er een generatie leert dat je niet hoeft te betalen voor content. Dat lijkt me wel meevallen. Ten eerste zijn mensen best bereid te betalen voor gemakkelijke toegang tot online media wanneer dat mogelijk is (die opties zijn nu extreem beperkt) en is downloaden vooral de toevlucht van mensen met meer tijd dan geld (en die gingen toch al niet betalen). Jongeren leren nu al dat content gratis kan zijn van televisie en de gratis kranten die overal verkrijgbaar zijn.

    Het lijkt me veel erger nog als er in de toekomst een generatie ontstaat die het normaal vindt dat alles wat zij doen online en offline (wat bijna niet meer bestaat), vast wordt gelegd. Dat ze dat accepteren en dat ze zichzelf censureren om binnen dat keurslijf niet al teveel op te vallen.
    We weten dat dit soort gegevens te lang worden bewaard en dat ze uiteindelijk lekken, misbruikt worden of als basis dienen voor foutieve vervolgingen. Willen we dat toekomstige generaties aandoen?

    UX Book Club Amsterdam #1

    Tuesday, December 8th, we had the first issue of the UX Book Club Amsterdam chapter.

    Dirk Geurs and myself along with Bart Schoenmakers had seen the runaway international success of UX Book Clubs and wondered why there wasn’t an Amsterdam edition yet. I visited the Zuid-Holland edition organized by Jeroen van Geel when I was still living in Delft and that was definitely a lot of fun.

    Because it’s an open source initiative, having this itch means you get to scratch it yourself. So we got cracking. We rounded up some interest (thanks Peter Boersma), made a page on the wiki and one on LinkedIn (Join the LinkedIn Group if you want to participate!) and got it underway.

    One hurdle (or maybe I should call it an advantage) is that because none of us can provide a location, we need somebody in the book club to sponsor every event. This is some extra work but it also adds some variety to every event. Also, if you want to participate and your office has room to spare to have 10-15 people talk about a book for an hour or two, get in touch!

    The event

    The first event was graciously hosted by Stijn Nieuwendijk from valsplat. An awesome user research (very important!) firm based in Amsterdam.

    The first book the group chose to read was “The Back of the Napkin” by Dan Roam about clarifying ideas and solving problems using simple drawing and visual methods.

    There was food (though we shouldn’t count on this in the future):
    Food!

    There was discussion:
    Book Club Discussion

    And there were back of the napkin sketches, this one depicting the UX Book Club process:
    UX Book Club Flow

    The discussion was too wide spread and far to summarize coherently, but I think I can try a one paragraph version:

    The main concensus was that The Back of the Napkin was not a complicated but still quite a good book with some simple methods to use drawing and visual problem solving in a business context. For UX practitioners who are already well versed with visual methods, drawing and dealing with large amounts of information, the techniques laid out in the book may be overly familiar. I still thought it was nice to have everything laid out in a coherent framework. All in all an interesting book, but more suited for our non-visual colleagues.

    Looking forward

    The event being a success we are now looking forward to the next one. It’s not a very difficult event to organize (though it is a lot more work than you would suspect) but having one under the belt can only make the next one easier and better. We now already have a venue for the next event (to be announced shortly) and will be starting the book choice.

    For the book choice we are still looking for a method that will ensure enough interest so that the people voting for the final book will also be present for the event.

    So stay tuned, watch the LinkedIn group and I hope to see you at a future UX Book Club.

    OV-chipkaart: kansen voor verbetering

    Ik ben eenduidig voor de ov-chipkaart. De cognitieve moeite die het bespaart bij het reizen in het openbaar vervoer (temminste als je simpele routes gebruikt en niet overstapt op de trein) is geweldig.

    Maar er zijn toch nog wel genoeg irritaties. Dus ik ben voor de ov-chipkaart maar ik ben zeker ook voor een betere ov-chipkaart dan dat we nu hebben. In de implementatie hebben de ontwerpers van het systeem de bal grof laten vallen.

    Brenno de Winter somt mijn irritaties en meer netjes op in dit artikel op Webwereld, met als belangrijkste:

    24. De vervoerder staat centraal
    Het hele systeem lijkt er vooral zo gemaakt dat het de vervoerders het leven makkelijker maakt en de reizigers maar ten dele, en soms geheel niet. De vervoerder krijgt ‘eerlijker’ betaald voor zijn geleverde diensten. Overal waar problemen ontstaan, wordt de hete aardappel naar de reiziger geschoven. Niet de klant, maar de leverancier is koning. (Webwereld)

    Er heeft geen enkel inclusief, toegankelijk, gebruikersgericht ontwerp plaats gevonden (of als het dat heeft gedaan, zijn de resultaten bijzonder mager ).

    Voor wie werken die vervoerders nu eigenlijk?

    Fake subway of Amsterdam

    Like I said yesterday, I added support for the Amsterdam subway to fakesubwayapis and fakesubwayapis-data. My forks: gae-fakesubwayapis and gae-fakesubwayapis-data.

    I hope Aaron includes this code sometime soon.

    Further support including all the other transit modalities, GPS coordinates and routes should follow but no idea yet when I’ll find the time.

    Thanks Kilian for the indispensable git-advice.

    And Kars noticed that there’s a flurry of activity around the digital city these weeks in the Netherlands. Tonight Visible Cities in De Verdieping, Urban Screens this Friday at the same and Terrains Vagues next week at Tumult in Utrecht.

    Update: And my code and data are now in the mainline and browsable at the application.

    Vergeet niet het inchecken

    We hadden het pas nog in de kroeg over om de ov-chipkaart te hijacken en te gebruiken als unieke id voor interactieve digitale projecten. Ik had lang geleden een vergelijkbaar idee om hetzelfde te doen met bijvoorbeeld de AH-bonuskaart. Het zijn allebei machine-leesbare tokens met een uniek nummer die (bijna) iedereen altijd bij zich heeft.

    Toen kreeg ik gisteren deze link door met een serie API-implementaties van Foursquare waaronder: FourTap van Dan. Dan leest dus met een RFID reader zijn Oyster uit en met een vooraf gelegde koppeling tussen die id en zijn account op Foursquare, kan hij dan een actie uitvoeren zoals bijvoorbeeld inchecken in een venue.

    FourTap – Checking in to Foursquare using an Oystercard from danw on Vimeo.

    De OV-chipkaart is een vergelijkbare technologie, dus het zou mogelijk moeten zijn om hetzelfde te doen. Meer toepassingen voor verschillende applicaties en databases met correspondenties tussen je OV-chipkaart en Hyves/Facebook, laten op zich wachten.

    Geolocatie

    Irreducible Complexity?

    Nog een andere leuke toepassing zou het zijn wanneer het transactie-overzicht op ov-chipkaart.nl niet zo ontzettend vertraagd zou zijn. In het ideale geval zou elke checkin en checkout via een pubsubhubbub naar geïnteresseerde en geautoriseerde partijen gestuurd worden.

    Je zou dan bijvoorbeeld een automatische Foursquare of Google Latitude inchecker kunnen bouwen die je locatie op die manier automatisch doorkrijgt.
    Of een kleurrijk spel in de stad.
    Of een mobiele applicatie die via GPS ziet wanneer je vergeten bent uit te checken en je erop attendeert zodat je naar het poortje terug kunt lopen.

    Voorlopig lijkt het erop dat het systeem goed draaiende krijgen prioriteit heeft (terecht) en dat dat al moeilijk genoeg is (jammer) zodat we nog even moeten wachten op dit soort technologische hoogstandjes.

    Update: Lees net bij de goede mensen van Stamen over het project Fake Subway APIs (source) want:

    you know, for when realtime proper APIs are an assumed part of digital civic infrastructure, just like electricity

    Van de week maar even een patch toevoegen voor de Amsterdamse metro. We hebben hier ook afkortingen.

    En woensdag kunnen we over dit soort dingen praten in de Verdieping.

    Creating an audiogeography from walks through the silence

    Recently I worked together with longtime professional friend Kars Alfrink on a small side project. Now that we’ve finished it, it is time to show what we have done.

    Brief

    The brief was by a friend of a friend for Sarah van Sonsbeeck, artist in residence at the Amsterdam Rijksakademie. Sarah does a lot of work in making sound —its presence and its absence— visible, tangible and experience-able in unexpected ways.

    For a recent project she was going to walk through part of Monickendam with some people while both discussing their experience of the sounds and also simultaneously measuring sound levels and recording GPS coordinates. For the sake of simplicity we ignored measurement error and interference. This was not an attempt to make a scientifically accurate measurement of the dB levels (though such attempts do exist).

    wandelingen kaart
    Map of the various walk paths through the area
    Silence Area picture by Sarah van Sonsbeeck
    Silence Area picture by Sarah van Sonsbeeck

    We would then take the data generated from these walks and plot them into a computer representation of the area and generate visualisations from that. Building an audiogeography superimposed on the physical landscape with the sound levels as experienced by somebody who would walk through the area.

    A small project, limited in scope and budget, we took the challenge to see what we could make.

    Background

    CabSpotting was the original very conceptual brief for this project where the streets are defined with data from a derivative activity providing a skeleton landscape similar to the physical world. Adding intensity to this mix would naturally lead to something like a physical intensity (= height) map of a landscape:

    hoogtelijnen

    Or a suitable realistic representation of a landscape such as the Moon would already display visual indications of its height:
    MoonMap2_2500x1250

    Sound and its different representations are treated more often in art. Sarah pointed us towards work of Simon Elvins and Justin Bennett curated on the weblog “Displaced Sounds”.

    In computers, representation of sound usually is in the form of jagged edges like these found in professional audio systems and music visualizers:
    sound_landscape_800

    We didn’t look very much into the treatment of sound and its perception in architecture, but previous work by the artist and brief inquiries with friends would suggest that it is a niche and often ignored part of that field.

    Methods

    The first task at hand was to find a dB value for the entire area based on the samples given to us by Sarah. She had made some circumnavigations and cross sections of the area, but she (of course) hadn’t been everywhere.

    After some tries we found out that this is a non-trivial problem which is not solved well by a naive approach. It is a common problem and its solution is similar to a simple sum of squares linear regression of a set of data points in two dimensions.

    The best way (according to GIS people) to do this is called Kriging and it’s implemented in proprietary GIS packages. The open source implementations in R and C are quite hard to use and figure out in terms of input and output values.

    We found a post on Stack Overflow with a fairly thorough discussion of this problem and a set of approaches which led us finally to an Inverse Distance Weighted interpolation of the data points which was fairly straight forward to implement and performant enough.

    This method yielded the following interpolation which we could corroborate with the area and some of its features:
    idw result 1000x1000 skip 40

    After the interpolation we would have a matrix of arbitrary detail with a smooth set of values for the entire measurement area. It is easy to color these values based on a scale to show ‘height’. Transforming these values into a 3D mesh as a landscape based representation turned out to be somewhat more complex. Kars took most of this work upon himself emulating the properties of a seasoned 3D programmer.

    Processing turned out to have a library called unlekkerlib which can be used to create and output 3D models based on generated data for visual display and output into formats suitable for re-use in other 3D modelling packages or to put straight to a fablab.

    quad generationstiltewandelingen-0019
    Generated mesh

    Some of the work Watz himself has made with unlekker are in this Flickr set.

    We then exported this mesh into a DXF file which could be read by Google SketchUp and re-exported into something renderable by Sunflow, a high performance raytracer written in Java.

    Render from Sketchup
    Render from Sketchup

    Results

    The end results were 2D and 3D versions of the silence landscape both from straight interpolation with some filters added to it to make it resemble a heightmap:

    Remapped silence landscape
    Remapped silence landscape

    And a high quality raytrace of the same landscape:

    Sunflow render
    Sunflow render

    Delivered to the artist to be repurposed and recontextualized in her own work for the project Een Dijk van een Kust with this map.

    The 3D and 2D models can also be fablabbed into various forms which was one of our recommendations. By changing the medium of the data and therefore the modality of the experience alternative insight may follow. We are very curious how that is going to turn out and how this will add tangibility to the data.

    Reflection

    This was a fun project to do because of its limited scope and free form. It gave Kars and myself a good reason to work together (which worked out quite well). We took it far and wide to see what we could create using our skills and ready-to-use tools and we think the end results are pleasing.

    One of our limitations is that both of us are not graphic designers. This means we may not be the best fit for a mostly aesthetically driven visualization project. Given our Tuftean sensibilities, we like to let the data speak for itself with integrity and without overmuch visual embellishment.

    Our focus as interaction designers and our skills in programming the Processing visual environment, would direct us towards more dynamic and interactive visualizations where our iterative interaction with the data builds up layers of meaning and we add controls and affordances to the final product so a user can interact with the data themselves and find their own meaning.

    Collaborating with an artist is very interesting because the story and the context of her art imbue your work directly with more depth. Aligning technical possibilities and visual output with an artistic vision is however difficult and probably served better by more attunement and iteration than we could invest in this project.

    De anatomie van het nieuws

    Shirky schreef pas zijn anatomie van het nieuws in: “Rescuing the Reporters” waarin hij een krant ontleed in nieuws en restmateriaal en dan ook nog dat nieuws splitst in zelf-gemaakt en uit andere bronnen afkomstig.

    Het leek me boeiend om dat hier ook te doen, dus kocht ik afgelopen vrijdag twee gedrukte exemplaren van nrc.next en wegens tijdgebrek knipte ik ze dinsdag aan stukken.

    Start

    Ik kwam daarbij wat interessante dilemma’s tegen. Wat Shirky hard nieuws noemt komt voor, maar daarnaast staat er in onze kranten ook veel lifestyle-achtig achtergrond materiaal. Het is dus een beetje onduidelijk in sommige gevallen waar dat bij zou moeten.

    Separated

    Maar hier eerst even de resultaten van mijn steekproef:

    nrc.next totaal 103g 100%
    Advertenties 19,5g 19%
    Anders 37,5g 36%
    Nieuws 46g 44%
    Nieuws uit eigen productie 34g 33%

    Ik vind dat er nogal wat dingen in staan waarvan ik vrij zeker weet dat het niet behoort tot de ‘iron core of news’ zoals een stukje over de inhoud van het kerstpakket, wat over freefighting, een pagina grote illustratie en een dagboek van wat politici in Suriname. Als ik die weglaat, dan hou je 18,5g (18%) stricter nieuws uit eigen productie over.

    News or not?

    Het is de vraag of we hier dezelfde conclusies uit kunnen trekken als Shirky doet voor zijn krant. Maar zijn betoog dat er weinig origineel nieuws is en dat de verslaggevers gered kunnen worden in non-profit instanties is misschien zo gek nog niet.

    Kranten maken een herdefinitie door offline en online en de hoeveelheid écht eigen nieuws wordt minder. Wat ze dan wel doen: becommentariëren van nieuws op blogs, smaakgids zijn voor mensen met weinig tijd, lifestyle magazine spelen. Daarnaast wordt er strak gestuurd op de kosten en weinig geïnvesteerd in digitale infrastructuur vanwege het korte termijn-winstoogmerk. Terwijl het volgens sommigen niet eens zó slecht gaat met de krant.

    In ieder geval kan ik hier nog wel veel over schrijven maar ik ga zaterdag op vakantie en bewaar het voor volgende posts. De gegevens van het verknippen wilde ik alvast publiceren.