(kom eens langs)

Eerst praten we over van alles en niets.

Dan schenk ik thee. Doe er nog wat koekjes bij.

Ik had geld geleend van mijn moeder waarmee ik een goed gevulde tafel dek.

Je zegt ‘ik ben op dieet’ en eet niet, ik eet, dat geeft niet.

Dan praten we over ditjes en datjes.

Dan hebben we het over mij.

Ook al wil ik dat helemaal niet.

Je neemt me mijn fouten kwalijk.

We bekritiseren mij dunnetjes en praten over hoe jij alle kansen in het leven gegrepen hebt.

‘Begrijp me niet verkeerd, ik zeg dit omdat ik van je hou’, zeg je, waarom zou ik, mijn hart zet alles wat ik verkeerd opvat toch wel recht. ‘Het geeft niet’ zeg ik. ‘Of ik niet weet hoe close ze zijn.’ Ik lieg. Ik weet niet hoe close ze zijn.

Als je even je mond houdt, praat ik mezelf moed in.

Net als ik het kwijt wil, kijk jij op Instagram.

Je laat me het badpak zien wat je voor deze zomer gaat kopen. Ik zeg dat het heel mooi is.

We zijn twee jaar geleden voor het laatst naar zee geweest zeg ik. Ah nee dat kan toch niet als ik niet zwem dan stérf ik zeg je.

Ik zeg niet dat je niet doodgaat van zwemgebrek.

Dat er ander leed is waar mensen aan sterven, bijvoorbeeld een gebroken hart, weet je dat het echt mogelijk is dat een hart breekt, wetenschappers hebben dat bewezen zeg ik maar niet.

We drinken thee tot we erbij neervallen.

De tafel wordt afgeruimd, de asbakken raken vol.

Ik sta af en toe op, leeg de asbakken, schenk thee in.

Sorry voor de moeite zeg je.

Je zou de keuken kunnen opruimen maar omdat onze keuken klein is word je daar onwel, de muren komen op je af zeg je. Geeft niet.

Blijf zitten, ik ruim wel op.

Als je moet plassen vind je onze badkamer misschien wel leuk. Ik heb een nieuw douchegordijn gekocht op de markt.

Als je die leuk vindt zeg ik dat jij nog veel betere verdient en er valt een stilte. ‘Dank je schat’ zeg je.

Kom langs, we zullen op hetzelfde bankstel de volslagen leegte zijn.

En als je komt, neem dan dat geluk mee dat jou te klein is, misschien past het mij.

https://elif-key.com/bize-gelsene-4b39ceee6911

Translated diary excerpts of a soldier involved in the Dersim Massacre describe a normal kind of horror.

English language critique of Turkish rap produced in my backyard here in Berlin. That’s the way I like it.

My easily incensed people

A Turkish guy in a van turns the corner tight enough to almost run us over. He then stops and pulls down the window: “Möchtest du mir etwas sagen?”

To which I better don’t reply: “Ja, ‘senin ananı babanı sikeyim.'”

These guys are so easily triggered. Once I did say this and the dude followed me through half of Schöneberg in his car.

Late arrival to Verrücktes Blut

I was supposed to see this play six years ago. Let’s say better late than never. Seen Wednesday, March 20th at the Maxim Gorki Theater.

It starts off very chaotically with everybody shouting. It is very hard to understand what anybody says. This gets better later on but I still had to peek at the surtitles regularly. I guess I’ve been spoiled by Dutch theaters where they strap microphones to their actors.

The premise is clever and the scene surprisingly light-weight. What follows is a bit too drawn out. The physical acting does not impress and you can only threaten to shoot somebody so many times before you actually have to shoot them. If you don’t, things get a bit dull.

The play itself is badly dated and the various debates have far moved on mostly to become irrelevant. The bits of Schiller that they play have held up much better over the past two centuries than Verrücktes Blut has over the past decade. Schiller also lets the actors in this play show their skills.

There is some Islam-criticism that is supposed to be edgy but misses the point. Additionally, we hit the obligatory ethno-clichés, many of which made me laugh during the wrong moments. Neither manages to be actually cutting. The social engagement on display is there for entertainment only.

The troubles with the kids in the play have only worsened and a new generation is now forced to make their rounds through Germany’s broken school system. Nothing about the systemic reasons behind the problems the kids are facing is even mentioned in the play. The situation is unfixable and there is nothing to be done other than ‘acting dumb’.

The actors can’t help the fact that this theater will have to play their break-out hit until the end of days. Especially if it keeps on filling the house. But at some point, it might be good to call the curtains.