Bir Başkadır (Ethos) Character Network Chart

The character relations turned into a bit of a tangle so I fired up Miro and quickly charted them out. In the end it wasn’t that complicated but the worlds of Meryem and Peri are very clearly separate.

There are lots of movies where a cast of characters roams a town and occasionally intersects in a couple of dramatic moments. What comes to mind for me most immediately is Amores Perros. Of course a Netflix serial doesn’t hit the cinematic height or dramatic depth of that movie despite having more runtime to play with. What it does manage is to set a mood for the weird tangled up modern Turkey.

The most interesting and dramatic events in Bir Başkadır happen on the road (Mesude’s death under the bridge, the family dance off on the way to the village). Along with some of the commuting sequences and the continuous questions of what bus stops where and how to get somewhere in time, that is an essential part of Istanbul. The city is so vast and spread out that people are always underway, an apt metaphor for character development—interrupted or otherwise—if ever there was one.

A lovely interview about the magic bus and the hippie period in Istanbul revolving around the Lale Pudding Shop which is still in business.

(kom eens langs)

Eerst praten we over van alles en niets.

Dan schenk ik thee. Doe er nog wat koekjes bij.

Ik had geld geleend van mijn moeder waarmee ik een goed gevulde tafel dek.

Je zegt ‘ik ben op dieet’ en eet niet, ik eet, dat geeft niet.

Dan praten we over ditjes en datjes.

Dan hebben we het over mij.

Ook al wil ik dat helemaal niet.

Je neemt me mijn fouten kwalijk.

We bekritiseren mij dunnetjes en praten over hoe jij alle kansen in het leven gegrepen hebt.

‘Begrijp me niet verkeerd, ik zeg dit omdat ik van je hou’, zeg je, waarom zou ik, mijn hart zet alles wat ik verkeerd opvat toch wel recht. ‘Het geeft niet’ zeg ik. ‘Of ik niet weet hoe close ze zijn.’ Ik lieg. Ik weet niet hoe close ze zijn.

Als je even je mond houdt, praat ik mezelf moed in.

Net als ik het kwijt wil, kijk jij op Instagram.

Je laat me het badpak zien wat je voor deze zomer gaat kopen. Ik zeg dat het heel mooi is.

We zijn twee jaar geleden voor het laatst naar zee geweest zeg ik. Ah nee dat kan toch niet als ik niet zwem dan stérf ik zeg je.

Ik zeg niet dat je niet doodgaat van zwemgebrek.

Dat er ander leed is waar mensen aan sterven, bijvoorbeeld een gebroken hart, weet je dat het echt mogelijk is dat een hart breekt, wetenschappers hebben dat bewezen zeg ik maar niet.

We drinken thee tot we erbij neervallen.

De tafel wordt afgeruimd, de asbakken raken vol.

Ik sta af en toe op, leeg de asbakken, schenk thee in.

Sorry voor de moeite zeg je.

Je zou de keuken kunnen opruimen maar omdat onze keuken klein is word je daar onwel, de muren komen op je af zeg je. Geeft niet.

Blijf zitten, ik ruim wel op.

Als je moet plassen vind je onze badkamer misschien wel leuk. Ik heb een nieuw douchegordijn gekocht op de markt.

Als je die leuk vindt zeg ik dat jij nog veel betere verdient en er valt een stilte. ‘Dank je schat’ zeg je.

Kom langs, we zullen op hetzelfde bankstel de volslagen leegte zijn.

En als je komt, neem dan dat geluk mee dat jou te klein is, misschien past het mij.

https://elif-key.com/bize-gelsene-4b39ceee6911

Translated diary excerpts of a soldier involved in the Dersim Massacre describe a normal kind of horror.

English language critique of Turkish rap produced in my backyard here in Berlin. That’s the way I like it.

My easily incensed people

A Turkish guy in a van turns the corner tight enough to almost run us over. He then stops and pulls down the window: “Möchtest du mir etwas sagen?”

To which I better don’t reply: “Ja, ‘senin ananı babanı sikeyim.'”

These guys are so easily triggered. Once I did say this and the dude followed me through half of Schöneberg in his car.