Onrealistische en onwenselijke maatregelen

In een vergelijkbaar filmpje zoals je ze ook voor je film ziet wanneer je legaal DVDs koopt/huurt, komt er weer een stukje propaganda van de entertainment-industrie:

Er valt veel te zeggen in deze discussie maar vast staat dat het letterlijk onmogelijk is om het delen van bestanden te voorkomen zonder een (digitale) politieagent bij elke computer neer te zetten. En dan nog is het onbegonnen werk.

Waar het mij om ging: Op een gegeven moment zegt iemand in het filmpje dat het zonde is dat er een generatie leert dat je niet hoeft te betalen voor content. Dat lijkt me wel meevallen. Ten eerste zijn mensen best bereid te betalen voor gemakkelijke toegang tot online media wanneer dat mogelijk is (die opties zijn nu extreem beperkt) en is downloaden vooral de toevlucht van mensen met meer tijd dan geld (en die gingen toch al niet betalen). Jongeren leren nu al dat content gratis kan zijn van televisie en de gratis kranten die overal verkrijgbaar zijn.

Het lijkt me veel erger nog als er in de toekomst een generatie ontstaat die het normaal vindt dat alles wat zij doen online en offline (wat bijna niet meer bestaat), vast wordt gelegd. Dat ze dat accepteren en dat ze zichzelf censureren om binnen dat keurslijf niet al teveel op te vallen.
We weten dat dit soort gegevens te lang worden bewaard en dat ze uiteindelijk lekken, misbruikt worden of als basis dienen voor foutieve vervolgingen. Willen we dat toekomstige generaties aandoen?

Noord-Zuid-Lijn hard doorzetten

Veel geluiden over de NZ-lijn de laatste tijd: “besluit aanleg Noord-Zuidlijn was verkeerd”. Azijnpissers die op elke fout in het proces zeiken, mensen die twijfelen aan het nut van de operatie. Er is zelfs serieus overwogen om ermee te stoppen door bijv. een nieuwe politieke partij.

Wat mij betreft moet de NZ-lijn er komen en nog tien door de hele Randstad heen. Bereikbaarheid is essentieel en die paar verzakte huizen zijn geen ramp, de stad is wel meer veranderd gedurende de afgelopen honderd jaar.

De mensen die voor het stoppen zijn getuigen van een onbeschrijfelijke lafheid die ik niet kan toestaan in mijn stad. Nu stoppen zou heel Amsterdam opzadelen met een collectief trauma voor de komende 50 jaar.

Er is nog wel meer over te zeggen en natuurlijk moet het proces beter aangepakt worden, maar er zijn zoveel mensen tegen alle verandering dat ik me als tegenwicht genoodzaakt zie vóór elke verandering te zijn (tweet).

Even verder over het kanaal

Wij doen hier ons best, maar we kunnen nog wat leren van Engeland. Daar gaat gewoon premier Gordon Brown om de tafel zitten met de uitvinder van het internet en semweb visionair Tim Berners-Lee en daar komt politieke wil en helder beleid uit:

“Mid-range” maps, with resolutions from 1:10,000 upwards, will be made available for re-use, under the plans announced by the prime minister, along with information on postcode areas and electoral and council boundaries. –Guardian

Adres-, kaart- en postcode-gegevens zijn de grootste gemene deler waarmee we de meeste gegevens van de overheid, het bedrijfsleven en van privé-personen aan elkaar kunnen koppelen. Er wordt nu door enkele partijen (bijv. Postcode.nl) een bescheiden winst gemaakt op het uitbaten van deze gegevens. De potentiele winst voor de samenleving als we deze gegevens vrij zouden kunnen gebruiken, is vele malen groter.

Engeland doet het, waarom doen wij het niet?

Update: En nog meer informatie over de stap om de Postzon (postcode naar GPS) gegevens vrij te geven. Nog geen inforamtie over de Postcode Address File (postcode naar adres).

Een stukje vrijheid in onze tijd

Bits of Freedom leeft weer en stuurt een brief naar het Ministerie van Justitie met aanbevelingen om de privacy van burgers te waarborgen. Het doel van justitie is geen samenleving zonder misdaad, het is een samenleving zonder misdaad maar mét vrijheid.

Ik had Ot van Dalen al gesproken vlak voor de herstart en ik ben blij dat een goede groep mensen het op zich heeft genomen om te waken over de privacy in Nederland. De verontwaardiging en de bewustwording is in Nederland ver onder de maat.

De brief

De beperkingen in de vrijheid die geschetst worden in de brief:

  1. Ten eerste zullen burgers hierdoor terughoudender zijn in het vormgeven van hun eigen leven, in de wetenschap dat hun leven wordt vastgelegd en in de gaten wordt gehouden, en uit angst voor chantage, represailles etc.
  2. Ten tweede leidt dit tot een verstoorde machtsbalans tussen de burger en de beheerders van deze databanken: de beheerders van deze databanken weten vrijwel alles over een burger, maar de burger weet vrijwel niets over de beheerders van deze databanken.
  3. Ten derde is niet uitgesloten dat de burger verstrikt raakt in een Kafkaësk web van digitale informatie dat over hem of haar beschikbaar is, nu deze informatie deels incorrect is en het vaak moeilijk is om deze informatie te corrigeren.
  4. Tot slot is niet uitgesloten dat deze infrastructuur misbruikt wordt tegen de burger. Dit zal nu nog incidenteel van aard zijn. Op termijn kan dit structurele vormen aannemen, net zoals het persoonsregister in de Tweede Wereldoorlog is gebruikt voor de Jodenvervolging. Zoals hierboven is aangegeven is het veel moeilijker digitale informatie te vernietigen dan deze te genereren en te verspreiden, dus op het moment dat deze informatie misbruikt gaat worden is het al te laat en kan dit niet meer worden teruggedraaid.

Deze zijn reëel en zullen begrepen worden door de ontvangers van deze brief maar om de gevolgen van privacyinperking bij het grote publiek concreet te maken moeten deze denk ik een stuk invoelbaarder worden verwoord. Zeker als je bedenkt dat de rhetoriek van de tegenpartij gaat over ontploffende winkelcentra en kinderverkrachters.

Daarna komt de aanbeveling: “Veiligheid databanken zou verder moeten worden gewaarborgd”. Daar is niks op af te dingen maar het gaat mee in het paradigma waarin de aanleg van databanken al als voldongen feit wordt aangenomen. In de veiligheid is het bekend dat de enige veilige databank geen databank is. Alle andere vormen van persoonsgegevens zijn in zeker zin radioactief met een hoge besmettingsgraad en halfwaardetijd (Schneier en Doctorow noemen de incidenten in Groot-Brittanië een “privacy Tsjernobyl”). Zodra gegevens zijn opgeslagen kom je er lastig vanaf. Er zwerft altijd nog wel ergens een backup-DVD of een USB-stick rond.

Deze afweging staat als nagedachte aan het einde van dit segment terwijl het misschien wel de inleiding zou moeten zijn:

Voor de goede orde merkt Bits of Freedom op dat zelfs als de veiligheid van een databank met persoonsgegevens gewaarborgd is, dit niet automatisch betekent dat het aanleggen van die databank en het daaruit opvragen van gegevens, ook acceptabel is. Grote terughoudendheid bij de aanleg en bevraging van databanken met persoonsgegevens is op zijn plaats, ook als deze goed beveiligd zijn.

Een tussenweg is om per databank alle gegevens anoniem op te slaan en de benodigde persoonsgegevens apart versleuteld te associëren met de geheime dataset en die koppeling met extreme terughoudendheid en alleen waar nodig te maken. Dat is denk ik ook wat er bedoeld word met “privacy by design”. Maar dan nog zullen lekken blijven optreden en een meldingsplicht en een afschrikwekkende sanctie zijn inderdaad de enige maatregelen die dan helpen. Waarom zouden anders implementeerders niet de goedkoopste en makkelijkste oplossing kiezen?

Verder wordt gepleit voor de introductie van een privacy effect rapportage omdat:

Zoals hierboven is opgemerkt, dient iedere ontwikkeling die inbreuk maakt op de privacy niet op zich beschouwd te worden, maar in plaats daarvan beschouwd te worden als onderdeel van een complex systeem van persoonsgegevens, technologieën en bevoegdheden dat ook in de toekomst nog zal bestaan en zich verder zal ontwikkelen.

Informatiestructuren bouwen op elkaar door en zijn simpel aan elkaar te koppelen. Het privacy effect van nieuwe maatregelen kan dan ook erg ingrijpend zijn. Systeemdenken is dus belangrijker dan ooit (maar dat wisten we al).

De aanbeveling van een “sunset clause”, eigenlijk een houdbaarheidsdatum voor maatregelen, is denk ik essentieel zodat we niet vastzitten op een glijdende schaal naar beneden, maar dat het af en toe ook mogelijk is om dingen terug te draaien zonder dat daar complete rampen voor nodig zijn.

De handhavingsbevoegdheid van het CBP uitbreiden lijkt me ook goed. Het wordt hoog tijd dat onze burgerrechten tanden krijgen.

Interessant ook dat Nederland inderdaad een controlesamenleving kan worden omdat het bedrijfsleven heel efficient iedereen in kaart brengt en dan gedwongen deze gegevens af moet staan aan de overheid als deze erom vraagt, zoals gesignaleerd aan het einde van de brief:

(i) de toenemende hoeveelheid databanken met persoonsgegevens die door de overheid en het bedrijfsleven worden aangelegd, (ii) de toenemende koppeling tussen deze databanken en (iii) de toenemende bevoegdheden van opsporings-, inlichtingen- en veiligheidsdiensten om hieruit gegevens op te vragen, een zeer zorgwekkende ontwikkeling.

Maar kwalijkst is inderdaad de toon die het publieke debat over privacy in Nederland heeft genomen en het ontbreken van een goed weerwoord tegen de handhavingslobby:

De stelling dat een burger die “niets te verbergen heeft, ook niets te vrezen heeft”, heeft een stevige plaats in het debat verworven.

Ik hoop dat BoF ook het voortouw neemt om de negatieve toon waarop het debat nu gevoerd wordt om te buigen. Niet iedereen die iets wil verbergen is een misdadiger (of een piraat). Het heeft ook niet geholpen dat de organisatie de laatste jaren stil lag en dus geen woordvoerder had terwijl er altijd wel een politiewoordvoerder of commissaris te vinden was om de andere kant van het verhaal te belichten.

Goed dus dat ze weer bezig zijn. De enige vraag die openstaat is of de mensen in Nederland niet te bang geslagen zijn door populistische media en politici om te kunnen luisteren naar rationele argumenten.

Bewakers van de journalistiek

Het Britse parlement heeft als antwoord op de onkostenaffaire 700’000 documenten vrijgegeven met daarin alle uitgaven van de MPs. Normaal gesproken zou dat een maatregel zijn waarmee een volledig onderzoek naar de uitgaven getraineerd wordt. Wie gaat er nou 700’000 documenten bekijken? Journalisten zouden misschien wat bekende politici doorlichten of steekproefsgewijs wat bekijken.

Toen kwam de Guardian met deze website waar het publiek de documenten kan bekijken en annoteren. Zoek op (jouw) parlementariër, of per partij en blader dan scans bladeren, classificeer documenten, haal bedragen omschrijvingen en andere belangrijke gegevens eruit en sla ze op in een gestructureerd formaat én rapporteer fouten/sabotage van anderen. Beetje voor beetje, totdat alle documenten bekeken zijn. Van de 700’000 staan er nu 70’000 online en ze worden snel verwerkt. Toen de site net live was, kregen ze ze niet aangesleept.

Dit is een fantastisch voorbeeld van het feit dat mensen online best tot grote dingen kunnen komen, als de manier waarop ze dat moeten doen maar begrijpbaar en behapbaar is. Collectieve actie naar een gezamenlijk doel gebruik makend van ons cognitieve surplus, zoals beschreven in Shirky’s “Here Comes Everybody”. En bedenk: Is dit nu echt zo complex?

De middelen

Ik was in Austin bij een sessie over kranten en Simon Willison van the Guardian kondigde toen of had toen net de API van the Guardian aangekondigd. Via die API, het Guardian ‘Open Platform’ kun je de gehele inhoud van de Guardian doorzoeken, filteren en de artikelen hergebruiken bijvoorbeeld op je eigen website. Dat is al redelijk revolutionair.

Ze draaien er ook een datablog over gegevens die ze verzamelen wat erg interessant is en laat zien hoe journalisten gegevens gebruiken en uitnodigt om zelf meer te doen met diezelfde gegevens.

Kort gezegd ze zijn daar redelijk goed en goed bezig wat internet betreft. Dat is wel ten dele sinds Simon Willison er werkt, die een groot deel van de API en andere programmeertaken voor zijn rekening neemt.

We kunnen een vergelijkbare manier van journalistiek in Nederland die het internet snapt en het weet in te zetten goed gebruiken. Internet gaat niet weg. Je leert er gedijen of er volgt een marginaal bestaan ergens aan de zijlijn. De vraag is: welke Nederlandse krant heeft de ambitie om dit soort dingen te doen? Mijn zegen en —zo nodig— hulp kunnen ze krijgen.

Een middel tegen Wilders

Ik heb al lang niet over politiek geschreven hier omdat het redelijk suf is en ik het niet bijzonder meer volg. Vroeger keek ik wel een stapel actualiteiten en journaals per dag, maar sinds ik geen tv meer heb komt het er niet meer zo van. Dat is zeker niet erg, dit is zeker een beter leven.

Alleen ik erger me meer en meer aan Wilders en naar blijkt ben ik niet de enige. De politiek heeft geen antwoord (behalve D’66 een beetje met Pechtold). De meeste mensen die ik ken zijn niet politiek actief, maar die vinden het ook allemaal van de zotte en verschrikkelijk dat er mensen bestaan die op de PVV stemmen.

Er is inhoudelijk veel over te zeggen over hoe verwerpelijk de standpunten zijn en hoe de politiek zich beweegt in reactie. Daar ga ik het nu niet over hebben. Ik vind het interessanter om te zien dat er in feite al een cordon sanitair is gevormd in de samenleving en dat dat tegenproductief werkt.

Zo zag ik vanochtend via @jaapstronks een bericht op Prettige Voortzetting over een motie van wantrouwen tegen Wilders.

Prettige Voortzetting is een goed initiatief. Journalistieke media zijn over het algemeen teveel bezig met de waan van de dag en te weinig met reflectie, feiten controleren en teruggrijpen. Een weblog wat alle uitlatingen van Wilders (of om het even welke politicus) fileert kan een bijzonder waardevol middel zijn. Vergelijk het bijvoorbeeld met PolitiFact die Obama’s beloftes bijhoudt en een Pullitzer heeft gewonnen.

Over die motie ben ik een stuk minder positief en ik schoot tegen Jaap ook uit mijn slof. Dat verdient uitleg dus daarom schrijf ik dit.

Zoals ik al schreef is er een feitelijk cordon sanitair namelijk dat niemand iets te maken wil hebben met Wilders, mensen die op Wilders stemmen en de bijbehorende standpunten. We vinden het allemaal heel erg maar we blijven lekker zitten in de ivoren toren van onze linkse kerk.

Deze motie van wantrouwen doet precies dat: preken voor eigen parochie. Het is hartstikke leuk maar je bereikt er niks mee. De motie gaat niks veranderen aan de standpunten van de mensen die op Wilders stemmen en hij gaat denk ik ook niet veel invloed hebben op de mensen die erover denken om op Wilders te stemmen.
De mensen die nooit op Wilders zouden stemmen vinden de motie geweldig en ‘steunen hem van harte’ maar die gingen toch al niet op Wilders stemmen. Je kunt je een beetje op de borst kloppen maar je negeert de realiteit en je schiet niks op.

Wat is dan de oplossing? In gesprek te gaan met Wilders zelf en met de mensen die op hem stemmen lijkt me het beste idee. Wilders ontloopt het debat vaak omdat hij dan door de mand valt. In gesprek met PVV-stemmers zullen die vaak nog sneller door de mand vallen. Maar daarmee bedoel ik niet dat je erop moet gaan staan dat je gelijk hebt. Onderken liever dat er echte problemen zijn máár dat die niet worden opgelost door de maatregelen van Wilders.

Dat zal niet makkelijk zijn. Ik heb het PVV-gelul in de trein een half uur mogen aanhoren en dat soort mensen gaat niet luisteren naar moties van wantrouwen of andere onzin. En wat het cordon betreft, dat is door onszelf opgelegd in de zin van ‘wij willen niks met dat soort mensen te maken hebben.’ Ja, PVV-stemmers zijn over het algemeen vieze nare onontwikkelde mensen maar het zijn wel mensen.

Als je echt serieus bent over het ‘probleem Wilders’ dan begin je een beweging die tot doel heeft om te praten met hem en vooral met zijn aanhang en ze te betrekken bij de oplossingen van de problemen. Dat lijkt me moeilijk maar op de langere termijn zinniger. We kunnen de boel ook negeren maar gezien wat er met de PvdA gebeurd is, is dat misschien niet de beste strategie.

Zeg Nee! tegen copyright

Even een kleine copyright roundup na de farce van het proces tegen the Pirate Bay en Brein die daar weer in springt. Gebruik in de tussentijd the Pirate Google totdat Brein die ook weet te blokkeren.

Ik zou willen dat er meer van dat soort verdedigers van onze collectieve cultuur bestonden. Recent is de copyright termijn in Europa weer opgerekt en onze cultuur weer een stukje verder uitgehold voor de zelfverrijking van bemiddelende instanties (zie het videofragment hieronder).

Op dit soort momenten is het handig om even na te gaan waarom een wet is ingesteld en of die geest van de wet nog steeds gediend wordt door de huidige praktijk. Het concept van auteursrecht is in tegenstelling tot wat mensen denken niet bedacht als oudedagsvoorziening voor platenbazen.

Het oorspronkelijke idee was dat een tijdelijk monopolie op de exploitatie van een werk door de auteur, een stimulans zou bieden voor de auteur om meer werk te maken. Simpel gezegd: jij kijgt geld voor je liedje en daarom maak je meer liedjes.

Hoe het nu werkt is dat er niks tijdelijks meer is aan het monopolie omdat dat elke keer wordt opgerekt. De exploitatie is heel omslachtig geregeld, in Nederland door allemaal schimmige tussenliggende organisaties, of in veel gevallen ook helemaal niet geregeld (het zogenaamde Orphan works problem). En er zijn bewijzen dat het verlengen van deze termijnen geen toename van werk in kwaliteit of kwantiteit ten gevolg heeft. Uit mijn ervaring: volgens mij is er nu meer én betere muziek dan ooit tevoren.

Als je dit allemaal bekijkt vraag je je af waarom we het eigenlijk doen? En dit zijn alleen nog maar de bezwaren tegen de manier waarop we copyright nu geregeld hebben. Wat daar nog niet bij opgeteld is de culturele schade die de wetgeving aanricht omdat deze de creativiteit en innovatie van iedereen beperkt. Artiesten krijgen dat tijdelijk monopolie op hun werk waarna het hoort terug te vloeien in de collectieve cultuur. Elke verlenging van dat monopolie is diefstal van iedereen.

Of ze het nu willen of niet, de nummers van de Beatles zijn onderdeel van die collectieve cultuur. Net zoals zij invloeden en onderdelen uit toen bestaande muziek hebben gebruikt, moet hun muziek weer inspiratie en herbruikbaar zijn voor hedendaagse creaties.

Over de verdedigers gesproken, ik was erg blij dat de aankomende directeur van de Koninklijke Bibliotheek aankondigde om de grenzen van het auteursrecht op te gaan zoeken omdat dit ‘een rem op de vrije informatievoorziening is’. Misschien dat mensen eerder geneigd zijn naar hem te luisteren dan naar een stel piraten, maar in de strijd voor onze cultuur is alle hulp welkom en zijn wat mij betreft alle middelen geoorloofd.

Update: Natuurlijk zegt Lawrence Lessig het weer een stuk uitgebreider en beter verwoord dan ik in deze video: “Getting the Network the World Needs”.

Hofnar in tijden van crisis

Twee dingen die Stewart wel vaker zegt over de humor van the Daily Show is dat je dit soort dingen niet kunt verzinnen en dat de gebeurtenissen vaak op het tragische af zijn en de enige manier om eromheen te komen is vaak om erom te lachen.

Jammer dat onze versie van the Daily Show geflopt is. De satires die op de Nederlandse tv te zien zijn halen dezelfde scherpte niet. Kijk bijvoorbeeld dit stuk. Waar zitten de grappen? Zitten er dingen in die niet waar zijn?

“It’s not rocket science, home owners, apparently it’s alchemy.”

Niet alleen de complete financiele sector van de quants tot de directeuren van de banken hebben zich ontpopt tot charlatans maar de zogenaamde onafhankelijke journalistiek die ons op de hoogte had moeten houden, die goed ingelezen en kritisch had moeten zijn heeft ook zitten slapen.

Raar toch dan dat een ‘fake news’-comedyprogramma betrouwbaarder en eerlijker is dan het echte nieuws.

OV-chipknip

Marrije zegt net “de conducteur zegt dat mijn ov-chipknip werkt. da’s fijn, maar ik wist niet eens dat ik ‘m had, en waarvoor dan.” waarop ik antwoord “@marrije Het is geen chipknip (wat een groot gemis is), daarnaast is het handig voor R’dam. En je kunt hem hier claimen: http://is.gd/k7xG”.

Ik schreef al eerder over de ov-chipkaart en wat een schande het is dat we zoiets niet al tien jaar hebben in Nederland.

Nu dat ding stapje voor stapje ingevoerd begint te worden in Nederland is het wel fijn bijvoorbeeld dat je op de site je chipkaart kunt claimen en er dingen aan kunt instellen zoals het automatisch opladen als hij leeg is.

Wat ik graag zou willen is een overzicht van al je vervoersbewegingen zowel op een kaart als machine-leesbaar ontsloten voor derde partijen die ik toestemming kan geven om erbij te kunnen, maar dat is waarschijnlijk nog een brug te ver voor deze implementerende partijen.

OV-Chipknip

Maar één van de dingen die een groot gemis is en wat Marrije d’r verspreking aangeeft is dat het geen ov-chipknip is. Een RFID betalingsmiddel waarmee je niet alleen kunt reizen in het openbaar vervoer maar waarmee je met een simpele swipe ook je croissant bij de AH-to-go kunt afrekenen (en bij andere winkels die zich erbij aansluiten). De problemen met de chipknip dat: 1. mensen er niet één hebben en 2. ze er geen saldo op hebben zitten, zijn nu allebei opgelost.

De chip is nu zo lek als een mandje, dus het is nu misschien niet verstandig om er echt geld op te zetten, maar ik denk dat ze de vergunningen voor een digitaal betaalmiddel al hebben liggen (dat moet voor dit soort chips) en de technologie om veilig te betalen over RFID/NFC bestaat al bijvoorbeeld in Japan.

Zie bijvoorbeeld dit bericht van Jan Chipchase waarin hij vertelt dat hij op 8 manieren kan betalen voor zijn ontbijt (en wat de problemen daarmee zijn).

Usability

Wat geloof ik ook nog beter kan is de communicatie naar de reizigers toe en de usability van de poortjes en machines.

Ik heb een nieuwe ov-chipkaart maar ik ben nog niet met de metro in Rotterdam geweest.

Het leek me leuk om daar binnenkort heen te gaan om het uit te proberen en het meteen te documenteren op video als een soort guerilla usability-studie. Als er mensen mee willen helpen denken en de camera vasthouden en na afloop bier drinken, dan zou dat erg fijn zijn.

Halsoverkop project-des-ontwikkelen

Taplin schreef van de week al dat de economische crisis onrust en onveiligheid op lokaal niveau tot gevolg zou hebben. Blijkt dat Dubai al het ravijn in glijdt en niemand weet hoe erg het daadwerkelijk is.

Nu is het nogal onhandig om in tijden van crisis de boel nog verder aan te halen en geen informatie vrij te geven zodat de paniek alleen maar groter kan worden. Het gerucht gaat al dat de eilanden teruggeclaimed worden door de zee (waarschijnlijk omdat de baggeraars zonder werk in Nederland zitten).

Wie had gedacht dat dunebashen in SUVs en snowboarden in het midden van de woestijn niet houdbaar zouden zijn? Als het Dubai-Disney niet eens marginaal economisch duurzaam is, hoe ecologisch duurzaam had het dan kunnen zijn?

Megalomane projecten waarvan iedereen aan had kunnen zien komen dat ze de noodzakelijke onderbouwing misten. Ook al durfden weinigen dat te zeggen in het aanzicht van het ‘economische wonder’. Nu hebben we gezien waar economische wonderen van analysten, investeerders en bankiers toe leiden.
Blijkt dus dat je geen wereld kunt bouwen in 10 jaar, ook al heb je nog zoveel hijskranen.

Van de week ging ook al het TVCC gebouw in Beijing in vlammen op. Het heeft er niks mee te maken maar een zekere symboliek valt niet te ontkennen.