Schieten op middenformaat

Lens hood

Ik heb vandaag mijn Yashica D volgeschoten in de stad. Het schieten met een volmechanische camera is erg anders en toch wel leuk. Het is vooral langzamer en ondanks de grote zoeker ga je er meer in op. Dan even lichtmeten met de digitale SLR en schieten. En de blikken die je krijgt van mensen zijn ook de moeite.

De volle camera heb ik afgeleverd bij Talens en de filiaalhouder daar wist er wel raad mee. In hun enthousiasme hebben ze er meteen een nieuw rolletje kleurfilm in gedaan. Ze hebben er dus gewoon kleuren 120-film 160ASA op de plank liggen voor €6 per rolletje. Ik heb het oude rolletje ingeleverd om te ontwikkelen (ongeveer €4), al is het redelijk hopeloos dat daar zinnige foto’s uit te halen zijn.

Het valt qua kosten erg mee, en de Talens is bij mij om de hoek dus regelmatig middenformaat schieten is erg haalbaar. Nu nog die flitserunit aan de praat krijgen.

Fully equipped

Ruimte om samen te werken

Ik zat al een tijdje na te denken om kantoorruimte in het centrum van Delft te huren om niet meer van huis uit te hoeven werken. Eelke die pas terug is uit Berlijn dacht aan hetzelfde (en is tegelijkertijd op zoek naar woonruimte in (en om?) Delft).

Co-working
Iets als dit (kantoor van Frank Elbert)

Ik heb vaker kantoren gezien waar mensen die niet hetzelfde bedrijf voeren, werkruimte delen en dat is leuk, voordelig en zorgt voor creatieve stimulering. Verder is een plek om te werken en een thuis om niet te werken handig, lijkt het.

Dus nu zoek ik ergens in de stad Delft 20-25 m2 ruimte om in te richten als kantoor. We beginnen met 2-4 mensen en ruimte voor vrienden om aan te schuiven en zien dan wel hoe het gaat.

Dus laat het weten als je iets weet, of als je interesse hebt om mee te doen.

 

 

Set my WiFi free

Naar aanleiding van dit artikel in Wired van veiligheids-goeroe Bruce Schneier heb ik gedaan waar ik al een tijdje over zat te denken. Ik heb mijn draadloos internet thuis open gegooid voor iedereen in de buurt om te gebruiken.

Ik had graag mee willen doen aan FON maar dat was altijd teveel gezeik om goed in te stellen. Ideaal zou zijn als routermakers een instelling boden om gastgebruikers op een afgebakend deel van je netwerk een beperkte hoeveelheid bandbreedte te geven, maar daar ga ik niet op zitten wachten.

Dus in de buurt van de Papenstraat in Delft is er sinds kort een open draadloze hotspot “Draadloos Delft” te vinden. Elke beweging moet ergens beginnen, zullen we maar zeggen.

Update: Ik heb nu de eerste gast op mijn netwerk. Doen er nog meer mensen mee? Als we dit concept kunnen verspreiden, dan heeft het nog een redelijke kans om te werken.
De beste reden om dit te doen: Beeld je in hoe blij je bent als je op een willekeurige plek draadloos internet hebt. Beeld je nu in dat je datzelfde gevoel oproept bij mensen die in de buurt van je huis zitten.

Ein Berliner

Net een dag terug uit Berlijn na een weekend van straf rijden, drinken en programmeren.

Elke keer weer in Berlijn, maakt me blij. De mensen lijken er redelijk onbevangen, de wijken zijn er ondertussen bekend en de taal gaat me elke keer weer makkelijker af.

Helaas geen tijd gehad om sommige tips op te volgen of om sushi te eten, maar dat is dan weer voor een volgende keer, want die komt er zeker. In de tussentijd volgen hier in de komend dagen wat foto’s.

Studentikoos martelen voor maximaal effect

Een tijdje geleden lazen we op het werk de ingezonden brief “Abu Ghraib aan de Schie” in NRC over praktijken bij het corps hier in Delft. Naar aanleiding van welke wat onderzoek heeft plaatsgevonden.

Waterboarden

Wij hadden toen geconcludeerd dat ze daar beter in plaats van dit halfslachtige gedoe, de feuten beter direct kunnen waterboarden.
Het gaat óf om het resultaat, óf om het proces. Gaat het om het proces, dan is het pure vernedering. Gaat het om het resultaat, doe dan een waterboarding sessie. De snelste en effectiefste manier om mensen te breken.

Het is inderdaad zó effectief. Scylla —ik geloof een gerespecteerd lid— van de Straight Dope-fora heeft het pas op zichzelf toegepast en een verslag uit de eerste hand geschreven. De moeite van het lezen waard. Maar de moeite om zelf te ondergaan? Of de moeite om mensen die zeggen dat het geen marteling is te dwingen het te ondergaan?

No more bagels

Store
Ik woon hier nog maar net en nu opeens is Benjamin’s Bagels & Coffee bij mij op de hoek weg. Het was niet het enige wat het leven hier de moeite waard maakt, maar toch. Een echtpaar heeft de zaak van hem overgenomen en met wat kleine aanpassingen er een lunchroom geopend.

Note

Ik moet maar kijken hoe het nu staat met de koffie en waarom Benjamin weg is. Ik kom het huis niet zo vaak uit om te winkelen, maar tijdens een rondje fotograferen gisteren viel het me op hoeveel winkels er in Delft zijn die er kitscherig uitzien en specialiseren in het verkopen van lelijke shit.

Compensatie van artiesten

De in-store van Fiction Plane in Velvet werd aangekondigd door een hele grote Hagenees die ons verzekerde dat de enige manier om de winkel levend te verlaten het kopen van een CD was.

Dude

Zeker na een live event heb ik er geen problemen mee om de muzikanten te vergoeden —want die gasten moeten ook leven— maar ik doe niet meer aan CDs als fysiek medium. Als ik de CD van Fiction Plane wil hebben, dan download ik hem wel, veel handiger voor ons allebei en nog beter voor het milieu ook.

Het geld dat je dan zou besteden aan de CD kun je beter aan de band zelf geven. Radiohead is hier al mee begonnen met veel succes. Aleen komt na afloop van het concert naar de muzikant toelopen en hem een briefje toestoppen wat raar over maar het live-en-fooi-model heeft zeker potentie (zie ook de Seminal).
Wat de muziekwinkel dan moet doen in dit verhaal is nog een redelijk lastige. Als distributiepunt van media is ze geen lang leven meer beschoren.

Dat hele idee is één van de redenen dat we Tipit.to zijn begonnen. Om transacties in de voluntaire economie te faciliteren. We zijn hard bezig om binnenkort te lanceren en te zien of het wat wordt.