De betekenis van een sluier

Ik ben op mijn laatste avond in het Riad Hotel in Hama nog bijna versierd.

In de gemeenschappelijk ruimte van dat hotel is het goed relaxen ‘s avonds met Abdullah —de hotelmanager die voortreffelijk Engels spreekt— en de andere veelal Franse gasten. Een agressieve parkiet, watermeloen, de internet-pc en wat plafondventilatoren; het leven is er goed na een dag lang het snikhete Syrië verkennen.

View over the city

Op die laatste avond stelde Abdullah me voor aan een meisje dat Engels studeerde in Damascus of Aleppo. Ze schijnt in allebei te wonen maar ze was toevallig in het hotel in Hama. Nu zijn er hier veel mensen die zeggen dat ze Engels studeren maar hoe lang ze het ook mogen studeren, klinken als Engels doet het niet. Communicatie met dit meisje dat Medea heette was bijna niet te doen.

Medea had een hoofddoek op en een sluier voor d’r gezicht zodat je alleen haar ogen zag. Verder had ze ook een dikke verhullende gewaad-achtige rok aan, typisch voor de wat fanatiekere moslimmeisjes. Het is erg raar om te praten met iemand waar je alleen maar de ogen van ziet. Communiceren in een vreemde taal wanneer de mond bedekt is, is volgens mij nog een extra handicap. Uit beleefdheid praatte ik wat met haar en vroeg wat dingen in het Arabisch en als Medea niet wist hoe ze iets moest zeggen speelde Abdullah voor muterjem.

Medea vroeg mijn e-mailadres en telefoonnummer en veel dacht ik er niet van dus die gaf ik. Op een gegeven moment vertaalde Abdullah van Medea iets als “She likes you.” en dat vond ik toen al aan de vreemde kant maar ik schudde het af en ik richtte mijn aandacht op andere toeristen. De toeristen en ik praatten over de toeristen-dingen: “Waar kom je vandaan? Waar ga je heen? Wat heb je gezien?”

Op een gegeven moment deed Medea haar sluier af zodat je haar gezicht kon zien. Ze was een niet lelijk meisje maar haar gezicht was lijkbleek. Dat gebeurt er dus als je van je geloof de zon nooit mag zien. Vroeger en op sommige plaatsen nog steeds was dat een schoonheidsideaal. Het moet toch raar zijn dat in een land met zoveel zon de helft van de mensen die nooit op haar gezicht kan voelen.

Ik heb uit beleefdheid de rest van de avond nog wat aandacht aan Medea besteedt maar het gesprek vlotte niet echt en er waren interessantere mensen om mee te praten. Aan het einde van de avond had ik uitgecheckt — ik nam de bus van 06:45 de volgende ochtend naar Palmyra— nam ik afscheid van iedereen om vroeg te gaan slapen. Toen kreeg ik van Medea compleet onverwacht een afscheidskus.

Fan

De volgende ochtend stond ik om 06:00 op om mijn vroege bus naar Palmyra te halen. Ik was mijn spullen aan het pakken toen mijn telefoon ging. Je raad al dat het Medea was die me belde. Ze had gisteren iets opgevangen van “six o’clock” of mijn gebrekkige “saa:a sittah”. Over de telefoon probeerde ze in extreem onsamenhangend Arabisch iets te vertellen. Ik kon alleen maar denken aan de €1,50 per minuut die dit me kostte en de bus die ik moest halen dus ik zei vriendelijk doei en hing op.

Square

Beneden voor het hotel stond ik een taxi te roepen toen Medea ook het hotel uitkwam. Ze had een kadotas in haar hand en een briefje met drie of vier telefoonnummers erop. Ik had geen zin om er over na te denken dus ik nam de spullen aan en sprong in de al wachtende taxi. Pas in het hotel aangekomen in Palmyra keek ik in de tas en zag een hartvormig doosje met daarin een ring.

Ik heb geen flauw idee wat ik gedaan heb of waar ik dit aan verdiend heb. In het halve uur dat we met elkaar gepraat hebben kan zo’n meisje toch met geen mogelijkheid verliefd zijn geworden? Of is mijn invloed op vrouwen zo ontzettend groot? En ben ik nu verloofd?

Een rare omslachtige interpretatie van liefde om me wat kado’s en een paar telefoonnummers te geven. Zo duurt het toch allemaal veel te lang? Als ze nou gewoon ‘s nacht naar mijn hotelkamer was gekomen dan hadden we de dingen kunnen ‘bespreken’. Rare interpretatie van de liefde hebben Arabische meisjes. Ik dacht dat vrouwen hier op hun eer moesten passen maar er staan dus genoeg gesluierde meisjes klaar om zich te vergrijpen aan passerende Westerse toeristen.

De volgende dag nog werd ik toen ik door de ruïnes van Palmyra heenliep een keer of wat gebeld op mijn GSM. Mijn broekzak drukte dat steeds weg en na een tijdje heb ik hem uitgezet. Sindsdien is het stil. Ik heb geen interesse maar ik ben wel benieuwd naar de echte intentie. Ik twijfel of ik contact op zal nemen, maar bellen heeft met haar Engels en mijn Arabisch niet veel zin.

Andere verhalen

Ahmet in het hotel in Palmyra kwam met het verhaal dat in een ander hotel meisjes met hoofddoekjes zaten te giechelen en hem zaten te wenken toen hij aan het roken was.

Muhamad van een ander hotel in Latakia zei me dat je niet af kunt gaan op het uiterlijk van meisjes in de Arabische wereld. Je hebt d’r die er open bij lopen en eigenlijk erg conservatief zijn en je hebt er die gesloten zijn maar die eigenlijk compleet zijn losgeslagen. Dat lijk me de beste moraal voor dit verhaal.

Diploma bijna in het bakkie

Ik was net voor de één na laatste keer op de TU om bij de administratie te controleren of alles nu in orde was. Naar blijkt was dat het.

Er staat me niks meer in de weg om mijn diploma op te halen. 28 september om 16:00 ergens op de faculteit EWI krijg ik mijn bul en mag ik me echt M.Sc. noemen.

Ik heb diezelfde dag om 14:00 nog een afspraak in Amsterdam, dus dat wordt nog even passen. Een Upcoming event en uitnodigingen volgen nog om ergens een overwinningsbiertje te drinken.

Afreizen en afstuderen

Ik was op het einde van mijn reis afgelopen weekend nog even in Londen voor een paar leuke events.

Impressie van Engeland

Engeland lijkt wat mij betreft erg op één van mijn minst favoriete Oost Europese landen: Polen. Overeenkomsten:

  • Mensen zijn er bovenmatig vaak dronken.
  • Het lokale eten is niet te vreten.
  • Dingen zien er shabby uit.

Daarnaast snap ik niet waarom in Engeland alles zo duur moet zijn. Het is toch niet zo alsof ze daar een soort hyperinflatie hebben doorgemaakt, toch? En veel krijg je er niet voor terug. In Kopenhagen zijn dingen ook veel duurder dan in Nederland, maar daar ziet ook alles er beter uit.

Expensive Ticket

Één ding wat rond Londen echte en ramp is, zijn de treinen. Voor mijn rit van Brighton naar Stansted betaalde ik £33,50. Dat is volgens mij best veel geld, zeker als je bekijkt wat je ervoor terug krijgt. Voor dit bedrag kun je in Turkije in alle comfort 1500km reizen en zelfs in Nederland krijg je er bijna een enkeltje Parijs voor. In Engeland mag je ervoor in een trein zitten die 30 jaar oud lijkt en nooit onderhoud heeft gehad. Deze trein boemelt door Londen heen en staat hier en daar zonder reden stil.

Terug in Nederland

Vergeleken met Engeland en andere landen snap ik nu wel beter waarom mensen die Nederland bezoeken het zo geweldig vinden. Al zijn hier ook nadelen op te noemen. Mensen zijn hier niet op hun vriendelijkst en er is een aardige groep die de basics van beschaving niet doorheeft. Geland op Schiphol al met een paar van dit soort gevallen geconfronteerd maar niets om me druk over te maken. Ik ga me sowieso niet erg druk maken de komende tijd.

Reflectie

Morena vroeg me vandaag of ik was uitgerust op vakantie. Niet echt maar je krijgt wel andere dingen terug. Ik ben bijvoorbeeld afgevallen en niet eens echt ziek geweest. De stress en het continu lopen en onderweg zijn doet je heel veel calorieën verliezen, en je neemt niet altijd de moeite om dat allemaal weer aan te vullen. In ieder geval doordat je veel dingen ziet en meemaakt relativeer je meer en zijn dingen die gebeuren niet meer zo erg of boeiend. Verder zie je hoe anders mensen leven in andere delen van de wereld en daardoor kun je dingen beter plaatsen. Door de afstand die je letterlijk hebt genomen van je eigen leven doet je dingen herevalueren.

Ik heb al wat veranderingen op het oog en ik kan niet wachten om langer en verder weg te gaan.

Reizen in de toekomst

Het wordt eigenlijk alleen maar beperkt door tijd, geld en mijn beschikbaarheid. Ideeën waren al om volgend jaar of de Baltische staten en Scandinavië te doen of nog wat te sparen en een maand of vier Zuid Amerika te gaan zien.

Maar in deze hoek wil ik nog wel meer zien. Ik heb nu gemerkt dat je in weinig tijd zonder al teveel stress veel kunt reizen en zien. Volgende keer drie of vier weken en dan invliegen op Trabzon, dan via Kars naar Georgië, Tblisi en de geboorteplaats van Stalin bezoeken, dan wel of niet Armenië in met mijn Nederlandse paspoort en daarna naar Azerbaijan om het mausoleum van Nezami te bezoeken en Baku en de Kaspische zee te zien, daarna Iran in en Tabriz, Tehran en Isfahan zien, als het kan misschien nog naar Ashgabat en terugvliegen via Dubai.

Veranderingen ook in de e-mail

Ik heb geen idee wanneer maar het lijkt me niet meer dan logisch dat mijn TU Delft e-mailadres binnenkort ophoudt met werken. Dus voor de duidelijkheid nooit meer dingen sturen naar a.cugun@student.tudelft.nl of a.cugun@student.twi.tudelft.nl of a.cugun@ewi.tudelft.nl of a.cugun@elektron.its.tudelft.nl en noem nog maar een boel aliassen voor hetzelfde adres op.

Nu nog even de forward uitzetten en kijken of er nuttige e-mail op binnenkomt.

Shockerende beelden

Via Miguel de Icaza een kort filmpje naar een boek van Naomi Klein gemaakt door Alfonso Cuarón over de Shock Doctrine. Hij staat op YouTube maar neem geen genoegen met die kwaliteit, op de site van Naomi Klein staan links naar hoge kwaliteit versies in Quicktime en Windows Media.

Downloaden die film (6’45”) en kijken. Mooie beelden en visuals, strak gemaakt en met een boodschap die raakt.

Het verkeer in Syrië is gekkenwerk

Het verkeer in Syrië is compleet een chaos. Ik heb nog nooit zoiets gezien maar mensen verzekeren me dat het bijv. in India nog veel en veel erger is. Ik snap niet hoe dat kan.

Het lijkt erop alsof iedereen hier dood wil. Niemand kijkt op of om als ze de weg op- of afgaan. Mijn rit Syrië in was al een soort van dodemansrit over de grens en dan naar Aleppo. Op een gegeven moment dacht ik aan de weg te zien dat we best wel hard gingen. Ik keek op het dashboard naar de snelheidsmeter, die roerloos op nul stond. Dat verklaarde.

Traffic chaos

Toeteren is hier de norm en een essentiele vorm van communicatie in het verkeer. Je moet wel want mensen kijken dus niet op als ze de weg oversteken. Toeteren is een manier om ze te vertellen dat je eraan komt. Een ander moment wanneer je altijd moet toeteren is wanneer je iemand inhaalt, want degene die je inhaalt kijkt toch niet in zijn dode hoek als hij naar rechts besluit te gaan. Blijkbaar werkt het wel want verkeersongelukken schijnen hier niet zoveel voor te komen.

Hierom is het ook niet echt aan te raden om zelf auto te rijden in Syrië. De kans dat je brokken maakt is levensgroot als je dit verkeer niet gewend bent en hoe de afwikkeling dan is, is me niet echt duidelijk. Daarnaast schijnt een auto met chauffeur huren niet veel duurder te zijn dan een auto voor jezelf huren.

Tiny thing

In Aleppo zag ik op een gegeven moment een jongen fietsen in het verkeer rond Bab al-Faraj, maar wat hij deed sloeg echt alles. Hij stond op zijn fiets met één voet op zijn zadel en zijn andere voet op de linker kant van zijn stuur. Bij het stoplicht stapte hij af en fietste rustig door. Levensgevaarlijk maar wel een bizar vette stunt waarvan ik niet had gedacht dat het mogelijk was. Binnenkort eens kijken hoe moeilijk dit is.

Night traffic

Na een tijdje in Syrië denk ik dat je zelf ook beïnvloed wordt door de chaos. Ik neigde soms ook om niet meer links-rechts-links te kijken bij het oversteken. Gewoon gaan en insha’allah.

Brighton, UK

Ik zit hier aan het ontbijt, nog zonder eten maar wel al even koffie gehaald bij de Costa in de straat verderop met heel veel nerds in een kamer en bijna iedereen heeft een laptop open.

Gisteren tot diep in de nacht het spel Werewolf zitten spelen. Een soort combinatie van Cluedo en Diplomacy. Leuk spel waar verbale vaardigheid, logisch nadenken en assertiviteit erg belangrijk zijn. Wat lastig te spelen tegen native English speakers maar na een tijdje valt het goed te doen.

We hebben hier het weekend Barcamp Brighton gehad. Een community event van mensen geïnteresseerd in de hardere kant van het hacken waar niemand een toeschouwer is en iedereen iets bijdraagt.

Buitengewoon comfortabele event waar iedereen zichzelf kan zijn, veel mensen buitengewoon leuke hardware hebben en ook nog eens bijzonder veel kennis en waar we allemaal het gevoel hebben constructief bezig te zijn voor iets goeds.

Dit mogen we vaker doen maar het gaat wel goed voelen om morgen weer thuis te zijn.

De meisjes van de zwakke argumentatie

Ik zit net door mijn access logs heen te kijken en ik zie een site die hoger rankt dan ik op de zoekterm “de meisjes van halal”. Doorklikken en ik zie een fragment waar ik best wel blij van wordt. Zie hoe deze meisjes met lichtjaren overklast worden door Hans Teeuwen. Die gast is psychologisch en verbaal te sterk voor de meeste mensen, dus zeker voor deze meisjes.

De embed doet raar in Gecko en geen tijd om het te repareren. Hier dus maar een link naar het fragment.

Wat aardige tv gemist, maar YouTube is ook handig als je op vakantie bent. In ieder geval, nog steeds als de meisjes van halal de beste hoop voor de integratie vertegenwoordigen, dan is het er slecht mee voorgesteld.

Binnenkort hier te lezen: een verbijsterende verhaal over mijn ervaringen met gesluierde meisjes in Syrië.

Terugvlucht ook verplaatst

Waar ik al bang voor was is gebeurd, mijn terugvlucht met Corendon is ook verplaatst van 05:35 ‘s ochtends naar 14:30 ‘s middags diezelfde dag. Het toeval wil dat een meisje van een Turks stel die ik ontmoette in Palmyra diezelfde vlucht heeft.

Toen we dat bespraken kwam ook al naar voren dat het Sabiha Gökçen vliegveld niet heel erg bereikbaar is midden in de nacht en dat een taxi een flink smak geld gaat kosten. Enige optie was dus om de laatste bus erheen te pakken en dan vanaf 01:00 te wachten.

Dat hoeft nu dus allemaal niet meer en het zou perfect uitkomen. De checkin voor mijn vlucht van Eindhoven naar Londen Stansted begint een half uur na de geplande landing van mijn vlucht uit Istanbul om 17:35. Enig probleem is alleen dat Corendon het op de dag zelf ook niet zo nauw neemt met vluchttijden dus stel dat we een vertraging van een uur ofzo krijgen dan mis ik mijn aansluitende vlucht.

Ik denk dat ik zo voor de volgende dag nog een goedkope charter naar Londen boek. Beter een vlucht teveel boeken dan de belangrijke dingen daar missen.