Shockerende beelden

Via Miguel de Icaza een kort filmpje naar een boek van Naomi Klein gemaakt door Alfonso Cuarón over de Shock Doctrine. Hij staat op YouTube maar neem geen genoegen met die kwaliteit, op de site van Naomi Klein staan links naar hoge kwaliteit versies in Quicktime en Windows Media.

Downloaden die film (6’45”) en kijken. Mooie beelden en visuals, strak gemaakt en met een boodschap die raakt.

Het verkeer in Syrië is gekkenwerk

Het verkeer in Syrië is compleet een chaos. Ik heb nog nooit zoiets gezien maar mensen verzekeren me dat het bijv. in India nog veel en veel erger is. Ik snap niet hoe dat kan.

Het lijkt erop alsof iedereen hier dood wil. Niemand kijkt op of om als ze de weg op- of afgaan. Mijn rit Syrië in was al een soort van dodemansrit over de grens en dan naar Aleppo. Op een gegeven moment dacht ik aan de weg te zien dat we best wel hard gingen. Ik keek op het dashboard naar de snelheidsmeter, die roerloos op nul stond. Dat verklaarde.

Traffic chaos

Toeteren is hier de norm en een essentiele vorm van communicatie in het verkeer. Je moet wel want mensen kijken dus niet op als ze de weg oversteken. Toeteren is een manier om ze te vertellen dat je eraan komt. Een ander moment wanneer je altijd moet toeteren is wanneer je iemand inhaalt, want degene die je inhaalt kijkt toch niet in zijn dode hoek als hij naar rechts besluit te gaan. Blijkbaar werkt het wel want verkeersongelukken schijnen hier niet zoveel voor te komen.

Hierom is het ook niet echt aan te raden om zelf auto te rijden in Syrië. De kans dat je brokken maakt is levensgroot als je dit verkeer niet gewend bent en hoe de afwikkeling dan is, is me niet echt duidelijk. Daarnaast schijnt een auto met chauffeur huren niet veel duurder te zijn dan een auto voor jezelf huren.

Tiny thing

In Aleppo zag ik op een gegeven moment een jongen fietsen in het verkeer rond Bab al-Faraj, maar wat hij deed sloeg echt alles. Hij stond op zijn fiets met één voet op zijn zadel en zijn andere voet op de linker kant van zijn stuur. Bij het stoplicht stapte hij af en fietste rustig door. Levensgevaarlijk maar wel een bizar vette stunt waarvan ik niet had gedacht dat het mogelijk was. Binnenkort eens kijken hoe moeilijk dit is.

Night traffic

Na een tijdje in Syrië denk ik dat je zelf ook beïnvloed wordt door de chaos. Ik neigde soms ook om niet meer links-rechts-links te kijken bij het oversteken. Gewoon gaan en insha’allah.

Brighton, UK

Ik zit hier aan het ontbijt, nog zonder eten maar wel al even koffie gehaald bij de Costa in de straat verderop met heel veel nerds in een kamer en bijna iedereen heeft een laptop open.

Gisteren tot diep in de nacht het spel Werewolf zitten spelen. Een soort combinatie van Cluedo en Diplomacy. Leuk spel waar verbale vaardigheid, logisch nadenken en assertiviteit erg belangrijk zijn. Wat lastig te spelen tegen native English speakers maar na een tijdje valt het goed te doen.

We hebben hier het weekend Barcamp Brighton gehad. Een community event van mensen geïnteresseerd in de hardere kant van het hacken waar niemand een toeschouwer is en iedereen iets bijdraagt.

Buitengewoon comfortabele event waar iedereen zichzelf kan zijn, veel mensen buitengewoon leuke hardware hebben en ook nog eens bijzonder veel kennis en waar we allemaal het gevoel hebben constructief bezig te zijn voor iets goeds.

Dit mogen we vaker doen maar het gaat wel goed voelen om morgen weer thuis te zijn.

De meisjes van de zwakke argumentatie

Ik zit net door mijn access logs heen te kijken en ik zie een site die hoger rankt dan ik op de zoekterm “de meisjes van halal”. Doorklikken en ik zie een fragment waar ik best wel blij van wordt. Zie hoe deze meisjes met lichtjaren overklast worden door Hans Teeuwen. Die gast is psychologisch en verbaal te sterk voor de meeste mensen, dus zeker voor deze meisjes.

De embed doet raar in Gecko en geen tijd om het te repareren. Hier dus maar een link naar het fragment.

Wat aardige tv gemist, maar YouTube is ook handig als je op vakantie bent. In ieder geval, nog steeds als de meisjes van halal de beste hoop voor de integratie vertegenwoordigen, dan is het er slecht mee voorgesteld.

Binnenkort hier te lezen: een verbijsterende verhaal over mijn ervaringen met gesluierde meisjes in Syrië.

Terugvlucht ook verplaatst

Waar ik al bang voor was is gebeurd, mijn terugvlucht met Corendon is ook verplaatst van 05:35 ‘s ochtends naar 14:30 ‘s middags diezelfde dag. Het toeval wil dat een meisje van een Turks stel die ik ontmoette in Palmyra diezelfde vlucht heeft.

Toen we dat bespraken kwam ook al naar voren dat het Sabiha Gökçen vliegveld niet heel erg bereikbaar is midden in de nacht en dat een taxi een flink smak geld gaat kosten. Enige optie was dus om de laatste bus erheen te pakken en dan vanaf 01:00 te wachten.

Dat hoeft nu dus allemaal niet meer en het zou perfect uitkomen. De checkin voor mijn vlucht van Eindhoven naar Londen Stansted begint een half uur na de geplande landing van mijn vlucht uit Istanbul om 17:35. Enig probleem is alleen dat Corendon het op de dag zelf ook niet zo nauw neemt met vluchttijden dus stel dat we een vertraging van een uur ofzo krijgen dan mis ik mijn aansluitende vlucht.

Ik denk dat ik zo voor de volgende dag nog een goedkope charter naar Londen boek. Beter een vlucht teveel boeken dan de belangrijke dingen daar missen.

Gebrek aan inhoud

Sorry voor de weinige berichten alhier maar de tijd en verbinding om te schrijven houden hier in Syrië niet over. Bijna iedereen hier zit op dial-up dus foto’s zitten er al helemaal niet in. Wat ik er nu over kan zeggen is dat het een mooi en apart land is.

Wat wel wat makkelijker blijkt om bij te houden is mijn microblog op Jaiku waar ik af en toe dingen die in me opkomen neer klad.

Vandaag het Krak des Chevaliers bezocht, wat inderdaad net zo’n indrukwekkend kasteel is als mensen zeggen dat het is. Op dit moment is mijn maag wat overstuur en ik zit er nog over na te denken of ik morgen naar Lattakia ga op de weg terug of wat verder nog Syrie in trek.

Vlucht verplaatst

Het leek me wel handig voor vrienden en familie om een continu up to date reisschema bij te houden. Een kruising zogezegd tussen een itinerary en een travelogue. Maar een blog is dat in feite al.

Ik heb nu een categorie aangemaakt “Zomerreis 2007” om alle informatie rondom mijn reis te verzamelen, reisupdates, foto’s, ervaringen enz.

Veranderingen

De eerste update is er al. Ik werd vandaag gebeld door Corendon dat mijn vlucht AMSADA van vrijdagochtend is gecancelled en dat ik daarvoor in de plaats de volgende dag om 19.30 ‘s avonds mag vliegen. Blijkbaar zijn alle vluchten onder voorbehoud. Het wordt zo nog een interessante vakantie.

Heel erg is het niet. Zo hou ik wat meer tijd over voor werk en surf voor ik wegga in ruil voor een iets kortere vakantie.

Ik kom om 01.00 aan in Adana en moet dan nog een slaapplaats vinden voor ik de volgende dag verder ga. Dat zal wel niet al te moeilijk zijn. Het lijkt er wel op dat ik het rondhangen in Adana en Antakya ga overslaan. Ik ga de volgende dag in één keer door naar Aleppo.

Terug

Mijn vlucht SAWEIN is ook met Corendon en ik heb op Eindhoven 11 uur om mijn vlucht naar Londen te halen. Nog zo’n vertraging kan ik dus niet gebruiken. In Londen zie ik Cristiano en Melinda en misschien ook Michel. Cristiano en Melinda zijn morgen toevalligerwijs hier in Delft, zoals staat op Upcoming en Four Starters.

Hate Crimes

Een stukje in het Parool over de Gay Pride waarin staat dat de loco-burgemeester Tjeerd Herrema een idee heeft: “Hij vindt ook dat bij geweldsincidenten op grond van iemands geaardheid of uiterlijk strenger moet worden gestraft.”

Erg troebel water dit en ontzettend moeilijk vast te stellen. Uitgebreide discussies hierover zijn al gevoerd (argumenten tegen) maar al met al lijkt het geen goed idee om een Gedankenpolizei in te voeren.

Update: Op Sargasso nu al een goede argumentatie tegen dit onzalige plan van de PvdA.

Nog steeds geneest God

Zaterdag was ik even naar Amsterdam en kwam toen middenin de Gay Pride terecht. Ik heb het grotendeels genegeerd maar Michel heeft er foto’s van.

Ik was vroeg terug in Delft en op het sportveld in de buurt van het station was de laatste genezingsdienst net begonnen. Die diensten waar onlangs overal posters voor hingen:
Culture Jamming

Ik heb collega’s die daadwerkelijk geloven in deze onzin. Het zijn geen domme mensen maar wat dit ene betreft gaat al hun verstand en moraliteit het raam uit. Ik had van één van hen gehoord dat op zo’n dienst je mensen genezen ziet worden en als j iets ziet dan moet je het wel geloven, toch?

Iets veroordelen zonder het ooit gezien te hebben moet kunnen, maar zo dicht in de buurt kon ik het niet laten om even een kijkje te nemen. Binnen werd ik allerhartelijkst begroet en kon ik zitten kijken naar de dienst.

God Geneest

De aanwezigen waren een apart slag mensen, sociaal economisch niet al te best onderlegd maar daarnaast een grote groep mensen waaraan af te zien dat plezier en lol ze niet boeit. Lastig te beschrijven, mannen, kort geknipt, dun op het iele af, overhemd en das maar toch slecht en goedkoop gekleed, een beknepen gelaatsuitdrukking zonder echte emotie en vooral geen plezier. Mensen waaraan je af kunt zien dat ze niet voor dit leven leven.

Op het podium stond een man —de prediker nam ik aan, een nogal glad type— die praatte op een rare toon en in hoog tempo. Hij leidde de dienst en hij had het over de raarste dingen. Af en toe werd er een gezamenlijk gebed ingezet waardoor veel mensen in de zaal begonnen te prevelen. Je kunt niet geloven wat je wil, maar allemaal mensen bij elkaar die hetzelfde prevelen heeft wel een machtig effect.

De gezamenlijke elementen van groepsgedrag zoals het bidden, zingen en samen dingen doen hebben hun beoogde dramaturgische effect op het publiek. Ik kan me goed voorstellen dat wanneer je opgevoed bent met de notie dat dit soort dingen goed zijn en je zwak van geest bent, je hierin blijf hangen.

Af en toe werd de leiding overgenomen door een andere man die de aanwezige menigte opzweepte in gezang. Hetzelfde standaarduiterlijk als boven beschreven, maar nog wat kolderieker door een hoog opgetrokken broek met korte stropdas.

De prediker liet er geen gras over groeien en preekte wat standaarddingen, een paar gezegden en had het toen over geld. ‘Voor niets gaat de zon op’ en dat is waarschijnlijk dubbel waar in evangelische gemeenten. Na wat gehamer op de kosten van een bijeenkomst als deze, gingen de collectezakken rond door de zaal.

Een goed gedeelte van dit geld ging waarschijnlijk ook naar de aanwezige Amerikaanse evangelist die de genezingen zou uitvoeren. Ik ben benieuwd naar de handjeklapregelingen waamee het geld na afloop wordt verdeeld en wie hoeveel krijgt.

Deze Amerikaan was een treurige oude man die door de aanwezigen werd onthaald als ware hij de nieuwe messiah. Hij begon een serie verhalen te vertellen die bijzonder implausibel waren en vol zaten met fouten. Maar de verhalen waren wel simpel en de thema’s vertrouwd, dus iedereen kon er rustig naar luisteren.

Van deze Amerikaan heb ik onder andere geleerd dat ziekte voortkomt uit zonde en dat een geloof in god het enig is wat nodig is om eraan te ontkomen. Vertel dat maar aan al deze mensen:
Culture Jamming

Een tijdje later werden de mensen die geheeld wilden worden in hun hart naar het podium ontboden. Mensen riepen rare dingen en achter me riepen mensen nog raardere dingen wat wel het spreken in tongen moest zijn. Het geheel had wat weg van een slecht theater, maar jongens laat theater en circus over aan de katholieken.

Ik zat er toen ruim een half uur en er was nog steeds niemand genezen. Nog steeds vol ongeloof en met een bekocht gevoel verliet ik de tent, deze boodschap met me meenemend: “They offered to save me from a life of sin, but I politely declined.”