Identiteit

Voor Alper’s Grote Istanbulreis was er een beetje stress over onze reisdocumenten.

Na het boeken kwamen we erachter dat onze Turkse paspoorten nog geldig waren tot en met de dag van ons vertrek. Kansloos dus om daarmee aan te komen zetten.

Geen stress; gewoon overstappen op Nederlandse paspoorten. Niet helemaal…

Mijn Nederlandse paspoort is al sinds afgelopen zomer in sub-optimale toestand. Het gelamineerde plastic deel waar mijn foto op staat is op een breuklijn een centimeter of 3 ingescheurd.

Dit is een bekend probleem en kan volgens de overheid gebeuren bij ‘onzorgvuldig gebruik’. Waarbij onzorgvuldig gebruik van mijn kant bestaat uit het bijna altijd bij je hebben van dat ding en vaak ook in je voorbroekzak (dit nog voor de identificatieplicht, kun je nagaan!).

Het is dus te moeilijk om een paspoort te maken dat je altijd bij je kunt hebben. Dus je moet eigenlijk wel ook zo’n id-kaart kopen.

Als je er niet op let, zie je het niet. Alleen is het jammer dat het letten op paspoorten het beroep is van douanebeambtes. Kun je je meteen voorstellen wat voor een kutleven die mensen hebben.

Op de terugweg van vakantie was me deze scheur al heel fijnzinnig (not!) uitgewezen door een Tschechische douanebeambte. Die trut vertelde me dat ik z.s.m. een nieuwe moest kopen. Dat heb ik natuurlijk genegeerd en ben er nog mee naar Berlijn geweest (niet gecontroleerd natuurlijk).

Voor Istanbul was ik het eigenlijk al weer vergeten. Met dat gedoe met die Turkse paspoorten kwam ik er weer achter en dan zat ik toch een beetje met een knoop in mijn maag.

Bij het inchecken op schiphol viel het de steward meteen op. Mijn paspoort schijnt nog wel geldig te zijn, maar zodra die pagina compleet afbreekt niet meer. Dan zit ik dus in én in een vreemd land é en in de shit.

Als ik hem voortaan zorgvuldig bewaar, dan is de kans dat die scheur groeit erg klein. En ik heb er de hele reis (4 controles) geen commentaar op gekregen van de beambten.

Nu had ik het idee om dit brakke paspoort te bewaren als identificatiemiddel en een nieuwe aan te vragen om mee te reizen. Blijkt dus dat er vrij specifieke voorwaarden verbonden zijn aan het mogen hebben van twee paspoorten tegelijkertijd. Dat is jammer en suf.

Mijn broertje is de dag nadat wij vertrokken naar het consulaat in Rotterdam geweest om onze Turkse paspoorten te laten verlengen, just in case. Na 3 uur in de bureaucratische molen was het gelukt maar had hij het ook flink gehad.

We hadden wel onze Turkse nufus cüzdanları¹(#nufus) bij ons. Daarmee hebben we bij veel toeristische gebouwen kortingen gekregen tot een kwart van de toeristenprijs. Waar de Turkse nationaliteit al niet goed voor is.

En mijn moeder moest de hare bij vertrek uit Turkije bij haar Nederlandse paspoort laten zien. Waarom? Dat weet niemand.