Ik heb van de week nog een boek van Gibson uitgelezen: Count Zero.
Ik kon Gibson’s schrijfstijl bij Neuromancer niet uitstaan. Dat is toegegeven zijn zwakste maar gek genoeg ook zijn meest invloedrijke boek.
Hoe meer ik van Gibson lees, hoe meer ik van hem wil lezen. Ik raakte echt verslaafd in Portugal toen ik Burning Chrome en Mona Lisa Overdrive las. Natuurlijk geen ingebonden papier maar als e-book op mijn Palm. Ik ben nu goed op weg om alles van hem gelezen te hebben.
Count Zero is goud van oud. Het is dezelfde donker-futuristische wereld van corporate ninja’s en scheermes-meisjes. We zien er dezelfde iconen terug uit andere boeken: de gestoord rijke Tessier-Ashpool familie en de kroeg the Gentleman Loser waar vroeger alle gave jockeys rondhingen.
Er zit niet echt een heel sterk verhaal in, maar het leest heel lekker weg. En Gibson weet —in dit boek meer dan in andere— het menselijke te bewaren in die rare toekomst.
