In die Groene in dat vliegtuig las ik ook een artikel over 100 jaar Stanley Kunitz met daarin een ontzettend mooi gedicht van de man. Ik zat een beetje te dubben of ik hem nu wel of niet ging posten maar zo lang twijfelen is niet goed en zoiets moois voor mezelf houden zou gewoon egoïstisch zijn.
Als tegenprestatie koop ik zijn bundel wel.
TOUCH ME
Summer is late, my heart.
Words plucked out of the air
some forty years ago
when I was wild with love
and torn almost in two
scatter like leaves this night
of whistling wind and rain.
It is my heart that’s late,
it is my song that’s flown.
Outdoors all afternoon
under a gunmetal sky
staking my garden down.
I kneeled to the crickets trilling
underfoot as if about
to burst from their crusty shells;
and like a child again
marvelled to hear so clear
and brave a music pour
from such a small machine.
What makes the engine go?
Desire, desire, desire.
The longing for the dance
stirs in the buried life.
One season only,
and it’s done.
So let the battered old willow
thrash against the windowpanes
and the house timbers creak.
Darling, do you remember
the man you married? Touch me,
remind me who I am.
