Zoals beloofd, hier dan mijn advies.
Noodzaak
De noodzaak voor een dergelijk netwerk is er wel degelijk omdat er in het huidige breedbandlandschap in Delft (draadloos danwel wired) nog duidelijk plek is voor concurrentie.
De huidige draadloze aanbieders bieden nauwelijks dekking maar vragen wel toptarieven voor het gebruik van hun netwerken. Niemand zal er vreemd van opkijken dat niemand hier gebruik van maakt. Wat hebben ze eigenlijk teruggegeven aan de stad in ruil voor de toestemming om draadloze kastjes op te mogen hangen?
De noodzaak is niet voor een gratis draadloos netwerk, maar voor een publiek netwerk. Een netwerk waar de eerste afweging inclusiviteit is, niet hoeveel winst er mogelijkerwijs uit geperst kan worden. Dus een netwerk dat mensen echt kunnen en willen gebruiken, alleen dan kunnen de voordelen ook echt gerealiseerd worden.
Partijen
De politieke partijen die mijn brief hebben beantwoord zijn overwegend positief (PvdA, Leefbaar Delft, CDA, VVD, GroenLinks, STIP) over het idee maar doen —natuurlijk— weinig toezeggingen. Er wordt nu in ieder geval over gepraat en dat is al heel wat.
Wel is iedereen het erover eens dat de gemeente een terughoudende rol moet spelen in het initiatief en dus niet zelf een draadloos netwerk gaat betalen, aanleggen of beheren.
Technologie Tsaar
Wat er op dit moment dan concreet aan het gebeuren is op breedband gebied in Delft is voorlopig nog een beetje onduidelijk. Een paar jaar geleden stond in een beleidsnota de volgende prijzenswaardige ambitie:
In het collegeprogramma 2002 –2006 is de ambitie opgenomen, dat in 2006 een kwart van de Delftse adressen is aangesloten op een glasvezel-ethernet infrastructuur. Om dit te organiseren zou in 2003 de Breedband Ontwikkelingsmaatschappij opgericht worden.
maar dat gaat mooi niet door:
Delftenaren krijgen voorlopig geen supersnel internet. De gemeente Delft kan geen financiers vinden voor een project, dat ervoor zou moeten zorgen dat een kwart van de Delftenaren in 2006 op een glasvezelnet is aangesloten.
Blijft toch de vraag staan: “Waar is mijn glas?”
Ik denk dat Delft wat ze in Amerika een Technology Czar noemen hard kan gebruiken. Iemand die op een hoog niveau verstand heeft van technologie en de contacten heeft om dingen echt te kunnen realiseren.
In Nuenen hebben ze wel glas en volgens mij is dat door zoiemand gerealiseerd. Op de site staat betrekkelijk weinig informatie over de tot stand koming van het netwerk maar ik ga er de week na volgende week heen en zal dan wel wat vragen stellen over het hoe en wat.
Boek
Ik heb het paper What’s the price of free? met interviews met mensen die bij dit soort initiatieven in Amerika betrokken zijn (geweest) gelezen en daarna ben ik grotendeels teruggekomen op het concept gratis.
Zoals de schrijver al zegt:
“Now, for the rest of you who care about what broadband wireless can do, and you have a vision of seeing it address government business operations, social issues and economic development needs, the vision is the dog. Free is the tail. Stop letting the tail wag the dog.”
Zodra je begint met praten over gratis, dan verlies je de echte baten en kosten van je netwerk compleet uit het oog en het werkt als een rode lap op allemaal foute dingen. Teveel focusen op gratis kan de beste deals afschrikken. Aangezien de gemeente waarschijnlijk toch met een bedrijf gaat samenwerken, moet er een win-win situatie voor alle partijen worden onderhandeld, en die situatie betekent voor het bedrijf: geld.
Het probleem met het netwerk compleet buiten de invloed van de overheid houden (het model waar we nu goed naar op weg zijn) is dat het uitvoeren van toegevoegde eisen dan nodeloos moeilijk en ingewikkeld wordt.
Een overheid zou dingen als toegang, privacy, service en noodvoorzieningen willen garanderen. Deze dingen zijn meestal niet in het grootste belang van de implementerende bedrijven en er zal dus veel zachte dwang nodig zijn.
Een gemeente heeft wel heel veel macht om een markt te vormen. De (grote hoeveelheid) diensten die een gemeente wil afnemen maken haar een fundamentele klant. Verder kan de gemeente bemiddelen met klanten en de vraag bundelen.
Wat je nu veel ziet bij netwerken in Amerika is dat het lage gratis segment van het netwerk betaald wordt door middel van advertenties. WiFi netwerken hebben natuurlijk een ongekend potentieel om locatie-gebaseerde advertenties los te laten maar advertenties zijn zeker geen panacee.
Als het bedrijf dat de diensten aanbiedt zich enkel en alleen bouwt op advertenties en het faalt uiteindelijk (wat niet zo onwaarschijnlijk is) dan moet je ook goede afspraken hebben hoe je uit die overeenkomst komt. Verder zijn de inhoud en de hoeveelheid advertenties imagobepalend voor het netwerk en voor de stad. Het is niet makkelijk om dat goed te doen.
Al met al is iedereen het erover eens dat goede overeenkomsten mogelijk zijn, maar dat de belangrijkste prijs die betaald moet worden, de prijs van heel veel zweet is. Het formuleren van eisen en aanbiedingen, het afwegen van alle mogelijke opties, het verzinnen van creatieve oplossingen voor problemen die niemand eerder heeft gehad.
(Dit stukje is nog een beetje ruw, maar het is laat. Morgen herlees ik etc.)
