Het is de week van de poëzie. Vandaar Menno Wigman in Casa Luna zojuist. Drie kwartier is te kort voor zo’n geweldige dichter.
Wigman merkt op dat het toevallig deze week ook TV Turnoff Week is. En leest dan het gedicht “Telefunken” voor:
Na jaren zwoegen werd ik kleurenblind,
sloeg vonken uit, kreeg klappen, gaf de geest.
Nu sta ik vaal en uitgepraat op straat
en moet steeds denken aan dat lege masker
dat mij zo schaamteloos heeft aangestaard.
Nagepraat. Aanbeden. Stukgemaakt.
De zak. Dat hij niet zag hoe levensecht
ik de tijd uit zijn ogen at. De zak.
Ik gaf hem Hitchcock, borsten, rampen, sikhs.
Ik gaf hem ogen. Oorlog. Noorderlicht.
Maar ik kon gaan. En hij kijkt weer tv.
Straks word ik opgehaald en sterven kilo’s
dode uren op de stortplaats met mij mee.
Ik moet nog steeds een keer een bundel van hem kopen.
Ik doe het al twee jaar zonder televisie, heb meer tijd dan ooit, volg een paar dingetjes via Uitzendinggemist. Kun jij een week zonder?
