Hartverscheurend verhaal bij Kirsten over arme en zielige Chinese kinderen.
Ik snap haar wel en ik voel ook sympathie maar ik snap iets niet.
Wij worden hier steeds bang gemaakt met het verhaal dat de Chinezen komen en dat China zo’n economische grootmacht is. Een economische grootmacht dus die het niet voor elkaar krijgt om voor zijn eigen allerzwaksten te zorgen.
Van dat soort macht kan ik niet erg onder de indruk raken.
Die collecte van geld voor die kinderen is natuurlijk sympathiek maar als je bekijkt hoe groot China is, dan kunnen we wel bezig blijven. China kan het best zelf —ze hebben geld zat— maar ze kiezen ervoor om hun problemen te negeren. Meewerken aan die immorele strategie zie ik niet zitten.
Er moet een structurelere aanpak uit China zelf komen. In dit ene geval geld geven lijkt me niet een hele constructieve oplossing. Dat lijkt me alleen maar China helpen to both have their cake and eat it.
Ik krijg meer en meer het idee dat China een door en door rot land is waar grenzeloos kapitalisme en egoïsme bovenop Mao’s graf worden gebouwd. De VS zijn op dit moment de geslagen hond wat betreft mensenrechten (Gitmo) en buitenlands beleid (olie), maar China is op allebei die terreinen nog veel slechter bezig.
